Daan wilde wel en toch weer niet mijn litteken zien. Gisteravond zei hij bij het slapen gaan: kom over een uur maar terug, dan durf ik het wel. En Eva riep vol trots: ik heb het al heel vaak gezien en zelfs gevoeld. 

Na een uur liep ik zachtjes naar boven. Daan was nog wakker. Ik vroeg hem of hij zeker wist of hij het wilde zien. Ik zag hem twijfelen. Maar hij wilde niet afdoen voor zijn zusje. De lamp in de kamer en overloop deed ik uit. Er was alleen nog een schemerlicht. Langzaam liet ik hem een klein stukje zien. Hij keek, wende zijn hoofd af en zei dat hij een raar gevoel kreeg. Hop. Klaar. Niet meer kijken kerel. Je grote volwassen oom wordt al bang als je het over een operatie wond hebt. Dan kijkt hij nog niet eens. Ow, echt mam? Mijn kereltje was gelukkig weer iets gerust gesteld.