Zo, op de valreep nog een taart besteld. Nog even proppen. En daarna lekker naar huis.

Heerlijk zo’n onrustige nacht. Nu ben ik er namelijk echt aan toe om naar huis te gaan. 

Het was 2:30. De deur van de kamer ging ineens open. Er kwam een oudere dame kermend naar binnen gelopen. Mijn buurvrouw en ik werden wakker vanuit een hele diepe slaap. Het duurde even voordat ik in de gaten had wat er gaande was.  De kermende vrouw liep langs mijn bed. Ze zocht iets. Voordat ik door had wat…. 

Ik drukte snel op mijn alarmbel. Pakte mijn bagage, mijn twee wond drainage flessen en liep naar de gang. Ik het kantoor zag ik geen verpleegkundige. Help! Ondertussen had die mevrouw al haar broek naar beneden en wilde ze op de stoel naast mijn bed gaan zitten. Paniek! Wat mij betreft. Ik riep snel: komt u maar mee. Kom maar kom maar….. Het leek wel of ik een hond riep. Eigenlijk ook niet normaal. Maar het hielp. Ze volgde mij met kleine pasjes naar een echt toilet. Gelukkig ging ze meteen op het toilet zitten toen ik riep: zit. Ze trok aan een touwtje maar het licht ging niet aan. Vanmorgen zag ik dat dat touwtje een alarmbel was. Misschien dat daarom de verpleegkundige er meteen aan kwam.

Zie daarna nog maar eens meteen in slaap te komen. Dat lukte de buurvrouw en mij niet. Dus nu ben ik moe. Want de dag begint hier ook nog eens vroeg. Ik heb nu een mooie reden om naar huis te gaan. Het mocht gisteren al. Maar ik wilde mij graag laten verwennen en van alles te eten bestellen. Dat heb ik gedaan. Het is nu tijd om te gaan. Het is leuk geweest. En zometeen met gierende banden naar huis 😂.

De verhalen over de ‘loser’ Bram zijn immens populair bij de jeugd. Veel jongens lezen liever niet. Omdat ze liever voetballen, hutten bouwen of Minecraft spelen op hun computer. Toch openbaarde zich vorige maand een opvallend fenomeen: in de top 100 van meest uitgeleende boeken van 2016 worden plaats 1 tot en met 8 bezet door onvervalste jongensboeken. De serie van Jeff Kinney over Het leven van een loser. Er zijn er ook nog eens een paar miljoen van verkocht. En dat voor een loser. 

Deze niet al te snuggere anti-held komt (vaak door eigen schuld) in hilarische situaties met slechte afloop terecht. Bram geeft zich op voor schooltoneel om populairder te worden bij de docenten. Hij opteert voor de rol van appelboom, lekker makkelijk. Achterliggend plan: de hoofdrolspeelster bekogelen met appels (Bram is niet zo’n aardig jongetje). Dan blijken de boomkostuums geen armgaten te hebben, dus dat bekogelen kan hij wel vergeten. Hij staat gewoon voor aap, en alles wordt nog gefilmd ook.  

Van 12:00 tot 13:00 is er bezoektijd voor familie. Ik had niks tegen familie gezegd. Zit ik op het toilet, hoor ik kindervoetstapjes. En de stem van Eva: huh, ik zie niemand….. 

Robert had bij de bakker knabbelstengels gehaald en kwam met de kindjes hier lunchen. En weer was Eva stil. Gisteravond ook al. Het idee dat ze weer naar school moest vond ze vreselijk. Ze pakte steeds mijn hand vast. Ik vertelde haar dat het al middag was en dat ze om 17:30 alweer bij mij kan zijn. Toen begon Daan dat hij uit school niet naar opa en oma wilde gaan. Heel bijzonder omdat hij dit normaal altijd leuk vond. En zeker nu zijn nicht en neef ook daar gaan eten. Ineens snapte ik hem. Hij wilde uit school hierheen. Bij mij zijn. Zo lang mogelijk. Tja het is even wennen voor de kids. Zo ben je maanden vooral met zijn drieën en nu zijn ze thuis zonder mama. 

Ik kijk uit op een memo bij mijn voeteinde van het bed. Daar hebben de kindjes nu hun naam op gezet. Zo kan ik de hele tijd aan ze denken. Dit gaf ze een goed gevoel. Het hartje hebben zij er zelf bij verzonnen 💜.

Ik maak er maar grapjes over. Als ik voor een reconstructie ga, ga ik voor heel groot. Extra groot. En dan trek ik met een spuitje wat siliconen eruit en spuit dit in mijn lippen, toch Elise? Ik kom dan als een stoot op het schoolplein mijn kinderen ophalen. Dacht het niet. Bovenstaande past niet bij mijn lichaam en al helemaal niet bij mij als persoonlijkheid. Teveel op de voorgrond/aan mijn voor front.

En waar ga ik dan wel voor? Heel makkelijk. Eerst zien te overleven. Deze rotziekte te verslaan. En dan lekker opknappen. Lichamelijk in een goede conditie komen. En psychisch de oude worden of een stuk sterker. 

Ik ben er weer. Eigenlijk de hele dag al geweest. Om 7:30 moest ik in het ziekenhuis zijn. Om 8:00 op de rontgen met het plaatsten voor een draadje. Daarna wachten op de afdeling. Alles liep uit. Niks van gemerkt. Ik heb geslapen. Nu hoorde ik van mijn schoonzus dat ik snurk en praat in mijn slaap. Zij was afgelopen nacht bij mij op de slaapkamer. Mijn buurvrouw en haar man zullen wel gedacht hebben…… Hadden ze mij maar een kamer alleen gegeven zoals beloofd 😉. Ik ging met vouwen in mijn gezicht naar de operatie kamer. Zoals ik al eerder aangegeven had bij de verpleegkundige: ik ben niet van het strijken 😂.

Eenmaal op de holding/voorbeidingskamer gezellige aanloop van collega’s gehad. De anesthesist zelf heeft het infuus geprikt. Ik had een mooie lage bloeddruk. Ik voelde mij op mijn gemak. Op de ok geen mondkapje op bij de time-out. Voelde gek. Normaal als ik daar rondloop dus aanwezig ben heb ik dat wel. Ik was binnen een paar seconden weg na het inspuiten van de narcose. Het inspuiten deed dan wel weer pijn. Eenmaal wakker wat ik mij kan herinneren was op de uitslaapkamer toen ik een ijsje kreeg. Jummie. En daarna zei ze: je mag naar de afdeling. Huh? Ik ben nog geen tien minuten op het operatie kamer complex geweest 😜. En Mariekje ik heb bij het wakker worden iets gelukkig niet gedaan maar wel naar gevraagd? 

Op de afdeling sliep ik weer. En slapen en slapen. Ik kreeg een boterham met kaas en sap. Ging goed. Daarna weer slapen. Om 1700 kwam mijn ex met Daan en Eva. En Eva had (jaaaaa Marieke) haar A diploma bij zich. Knap hoor op zo’n dag als dit. Ik zag aan Eva dat er iets was. Eenmaal de vraag hoe het ging: huilen. Ze vind dit allemaal eng. Ik vroeg het ook aan Daan. Het ging zei hij. Komende dagen maar veel knuffelen en praten. 

Toast met zalm, smoothie, koffie en een petit four op. Deze laatste had een duimpje omhoog, veel eiwitten. En daar ging ik voor. Alles naar binnen gepropt. Heeeeeerlijk. Viel goed. Geen pijn. Het is nu 21:15. Om 15:00 paracetamol op. Verder niks bij bewustzijn. Geen ieder wat Mariekje mij tijdens de narcose heeft gegeven. 

Alleen naar het toilet gegaan. Rondje gelopen. En ik stond voor paal, haha. Ik heb infuuspaal met infuus en twee drains. In je Pyama door het ziekenhuis lopen. Muts voor een muts op het hoofd. Heel charmant. Gelukkig hoef ik niks meer te verwachten van Valentijnsdag. Heb een jaar om mooi op te drogen voor de volgende Valentijnsdag. Ik mag toch hopen dat ik dan niet weer precies die dag een blauwe envelop krijg van de belasting. Daar moeten we nog een klacht over indienen Rianne. Komt hard aan op zo’n dag: hoor je de brievenbus klepperen op Valentijnsdag en krijg je enge post.

Aangezien ik de hele dag geslapen heb zal ik de nacht wel wakker zijn. Gelukkig veel tijdschriften mee. Gaat goedkomen. En ik ga de menukaart uit mijn hoofd leren. Jummie!

Ik leef in deze ziekte periode in vier fases. Nummer een was de chemo. Die zes behandelingen heb ik nu achter de rug. De eerste drie waren een makkie. Ik merkte daar echt helemaal niks van. Heel bijzonder. De laatste drie waren toch echt wel anders. Maar nog steeds niet spugend boven het toilet. En de pijn…. zeker niet fijn, maar nog net te doen. Behalve bij nummer een oftewel eigenlijk vier waar ik een keelontsteking bij had. Mijn tong was ook niet aardig voor mij. Weinig smaak en alles voelde als pijnlijk en slijm. Lopen ging een tijdje moeilijk. Nagels en haren vallen nog steeds uit maar daar voel ik gelukkig niks van. 

Fase nummer twee is de operatie. Gelukkig maakte ik mij van te voren niet druk. Want het gaat uiteindelijk toch een operatie worden….Ik mis nu wel een partner. Waarom? Het is natuurlijk mijn eigen lijf. Maar ik denk dat ik toch voor een radicale beslissing ga. Ik heb een tumor. Dus je zou zeggen: laat deze verwijderen. Maar ergens in mijn lijf zit er toch een erfelijkheidsfactor. Dus wat doe je dan? Ik denk als wij als gezin nog samen waren ging ik voor die ene tumor. Daarna voor extra controle. Maar nu ik alleen ben en jonge kindjeren heb wil ik toch geen risico lopen? Dus wat dan te doen…… Dan ga je voor save. Alles voor de kinderen. Maar daar komt best veel bij kijken. Ik mag zes weken niet tillen met links en rechts. Gelukkig heb ik veel mensen om mij heen.

Fase nummer drie zijn 24 bestralingen. Gelukkig krijg ik er drie tot vijf per week. Dus ik ben niet 24 weken bezig. Ik dacht voor mijzelf: makkie. Ik ga liggen. Dan begint de bestraling voor een paar minuten en klaar. Maar ik hoor nu dat hoe verder je in dit proces bent, dat dit een mega impact kan hebben op je lichaam. Een half jaar lang extreem moe zijn na deze behandeling is nog niks. Klinkt erg gezellig. Fase nummer vier is voor de komende tien jaar hormoon tabletten nemen. Ik ga hier nog niet mee bezig zijn. Ik ga nu voor fase twee. Ik ga mij nu voorbereiden op de operatie voor straks. 

Wish me luck for today!

Morgen is het zover. De operatie. Er staat 3 uur voor. Maar daar zit ook de voorbereidingstijd etcetera bij in. Ben ik zenuwachtig? Valt eigenlijk wel mee. Ik heb nooit eerder narcose gehad. Hoe zou dit zijn? Ik ben best benieuwd.

Ik ben nu nog ‘druk’ met andere dingen. Mijn tas inpakken. Warme sokken mee en een leesboek. Mijn gsm of I-pad durf ik niet. Er is geen kluis op de kamer. Eten hoef ik niet mee te nemen aangezien ik alles van het menu kaart ga bestellen. 

In huis alles aan kant? Ach, zo was ik vroeger. Ik was zelfs van plan om eten te koken voor de kids en hun vader voor morgen. Dan hoefden ze dit alleen maar op te warmen. Maar dat was niet nodig volgens hem. En is in huis alles aan kant? De was is helemaal weggewerkt. En alle visite die nu komt mag even een stofzuigje door de woonkamer heen halen 😜. En anders is er nog een Swifter. Daar kunnen de kids ook mee overweg. Van een lieve tante heb ik een poetshulp gekregen voor de komende tijd! Hoe lief is dat? Dus de badkamer, toiletten etcetera hoeft niet meer door familie en vrienden gedaan te worden. En een schoon huis is nu even niet het belangrijkst (maar wel fijn met een betaalde hulp). Wel een uitgeruste moeder die aan het herstellen is. Ik heb er alle vertrouwen in dankzij mijn lieve omgeving. 

Jawel, je kan er niet omheen. Het is vandaag Valentijnsdag. Mijn eerste sinds jaren zonder een man. Gelukkig word ik vandaag toch nog verwend. Ik krijg ‘zomaar’ een schoonheidsbehandeling van Rianne van Nutrimedics. Lekker ontspannen. Ik vind dat chocolade ook bij Valentijnsdag hoort. Daar ga ik vandaag ook zeker een stukje van eten.

De kinderen vinden Valentijnsdag helemaal geweldig. Daan heeft vanmorgen voor zijn liefde een kaart met muziek erin mee naar school genomen. De rest krijgt zijn vriendinnetje later. Eva heeft een kaart voor haar vader gekozen. Voor haar nu even geen vriendje. Ze vind wel een jongetje op school leuk, maar hij heeft al vele dames achter zich aanlopen. Daarom laat ze hem toch maar links liggen om een teleurstelling te voorkomen. 

Ik merk aan de kinderen dat ze tegen de operatie die mij te wachten staat opzien. Met Eva praat ik er af en toe over als zij met vragen komt. Daan wil er niks over zeggen. Gisteravond dacht ik ineens: ik laat ze bij mij op de kamer slapen. Het extra matras heb ik straks toch nodig als er logees hier in huis komen om mij te helpen na de operatie. Daan lag op het matras op de grond. En Eva in mijn bed aan papa’s kant. Heerlijk. S’nachts voel ik dan twee warme voetjes tegen mijn rug aan. Zondag avond hebben ze vaak moeite om in slaap te vallen. Waarschijnlijk omdat ze dol zijn op uitslapen. Vermogen waren ze ook weer laat wakker.

Om 20:30 hoorde ik ineens de deur van de woonkamer open gaan….. Nou ja open gaan. Iemand wilde naar binnen maar kreeg de klemmende deur niet open. Dat moest Eva wel zijn. Mijn dochter die overdag nooit alleen de trap op en af durft, bang om dan alleen te zijn, liep nu alleen in het donker de trap af. Ze vertelde mij dat de lamp in de gang aan moest. Ik sputterde een beetje. Deed het toch maar en liep met haar mee naar boven. Daan was ook nog wakker. Eenmaal in bed zei ze: Daan had beloofd dat als je naar beneden gaat je een kop thee zou krijgen. Pfffff, dat heb ik inderdaad een keer gedaan bij hem. Ik gaf hem toen welterusten thee. Arme Eva. Zij dacht dit nu ook te krijgen. Maar ik ga hier dus geen gewoonte van maken. Ik heb ze toen allebei iets anders beloofd: als jullie niet snel gaan slapen gaan jullie allebei in je eigen bed liggen.