Vanmorgen om 7:30 moest ik in het ziekenhuis zijn om te kijken hoe mijn bloedwaarden zouden zijn. Of de chemo wel door zou mogen gaan morgen. En jawel, deze gaat door.

Maarrrrr. De arts maakte zich serieus zorgen over mijn vingers en voeten. Toevallig dacht ik al langer hierover na. Dat ik moeilijk liep….. Lastig, maar prima om mee te leven. Maar dat ik geen blikje kon openen, dat een knoopje in een knoopsgat moeilijk ging en gaat. Dan denk je misschien: als je maar overleeft.. Maar ik dacht toen wel even na over mijn werk. Ik werk wel met pincetten en scharen….. Mijn toekomst. De financiën. De toekomst voor de kinderen.

Ik moet er niet aan denken om na een niet gewilde scheiding en binnen een week de diagnose borstkanker te krijgen met ook nog eens arbeidsongeschikt te raken door chemo’s.

Vanmorgen om 7:30 was ik in het ziekenhuis. Ook nog eens de eerste schooldag van de kids. Gelukkig kon hun papa er voor ze zijn. Super!  Maar ja, ik ging bloed prikken. De mensen daar beginnen mij al te herkennen. Foute boel. Ik roep maar steeds; jooooo, leuk je weer te zien. Dit meen ik ook. Maar liever was ik natuurljk thuis. Mijn bloed vaten zijn verkalkt. Dus even prikken is er niet bij. De dame van vanochtend gaf al aan: waar kan ik jou het beste prikken? Ik geef dan aan: in mijn hand. Misschien pijnlijker. Maar dan wel in een keer raak. En het ging in een keer goed. Een mini vaatje in mijn hand. Pijnlijk? Ach, beter iets pijnlijk en in een keer raak dan meerdere keren in een fout vat. Al het nodige bloed is wederom afgenomen. Ook volgens mijn dieet trial. En het is zowaar goed gekeurd. Ik had wel iets te verhoogde ontstekings waarden. Kan een griep zijn op …. Het gaat voor mij nu maar om een mini plekje en kan zeker de bloed waardes vlgs de arts in de war gooien. Als ik er verder tijdens de chemo maar geen extra last van heb. Ik heb gelukkig van de arts een back Up aan medicijnen mee gekregen aan huis. Hopelijk heb ik nu niet weer heel misschien een griep onder de voeten…. Zo wel. Dan is dit dan meteen de laatste waar ik last van zou kunnen hebben. De ontsteking bloedwaarden waarden niet helemaal top….

Mijn dochter vroeg laatst aan haar nicht in de auto vanuit het niets: weet jij in welke borst mijn moeder kanker heeft? Mijn nichtje haar mond viel open. Ik riep nog naar achteren, Eef je hoeft dit niet met iedereen te bespreken. Sommige mensen schrikken hiervan 😬.

Of we lopen samen uit school. Roept mevrouw ineens: gaat het wel mam? Hoezo schat? Nou, je hebt toch kanker?

En mijn zoon dan. Op een kinderverjaardag in een volle auto: je raadt nooit wat er allemaal bij ons thuis is gebeurd? Mijn vader is weggegaan en daarna kreeg mijn moeder kanker. Alles in maar een week 😬 ! Die kwam ook goed binnen bij de andere kinderen. De moeder van de jarige job had iets te bespreken. Als ik aan Daan vraag waarom hij het aan iedereen verteld zegt hij: als ik verdrietig ben dan weten mensen waarom en kunnen ze mij troosten ❤️. 

De kids praten er zo makkelijk over. Voor de omgeving is dit best vaak een shock. Gelukkig weten dankzij mijn verhalen de meeste mensen in onze omgeving het al….

Zojuist de verjaardag van mijn dochter gevierd. Ik had vier dames in de auto. Binnen vijf minuten riep mijn dochter: mijn moeder en kanker en ze is helemaal kaal. Echt kaal. De dames keken mij aan. Toen kwam de vraag: heb je daarom een muts op? Jawel. Heb je deze ook in bed op. Zeker. En met douchen? Neeeee, dan heb ik lekker warm water op mijn hoofd. De meisjes hebben zeker een uur lang mij aangestaard en vele vragen gesteld. Mijn hoofd zonder muts gezien, een klein stukje dan, dit vonden zij genoeg.