Vandaag ging mijn man naar zijn ouders om het vreselijke nieuws van onze scheiding te vertellen. Hij vroeg eerder deze week of hij de kinderen mee mocht nemen. Aangezien zijn ouders ze al een hele tijd niet gezien hadden in verband met vakantie vond ik dat meer dan prima. En volgende week zaterdag is onze dochter jarig. Mijn hoofd staat daar niet helemaal naar. Dus had ik al vele mensen afgezegd. Dit jaar houden wij het een keer klein. Dat vindt zij ook meer dan prima weet ik nu al. 

Om 12:00 kwam mijn man om de kinderen op te halen. Onze dochter huilde bij het afscheid nemen van mij. Waarom ik niet mee ging? Ik probeerde mij groot te houden. En daar stond ik dan op de stoep te zwaaien naar de rest van mijn gezin…. Mijn man en kids reden de straat uit, mijn dochter huilde nog steeds….. Eenmaal uit het zicht begon ik ook te huilen. Gelukkig stond de buurman buiten zijn auto te wassen. Had ik tenminste een schouder om op te huilen. 

Gisteravond om 21:30 kwam mijn dochter ineens naar beneden. Dat doet ze normaal noooooit. Ze vertelde mij dat mijn zoon al een tijdje aan het huilen was. Ik vloog naar boven. En daar lag meneer als een zielig vogeltje in bed. Hij vertelde mij: papa heeft me pijn gedaan, er is een stukje van mijn hart gebroken. Slik. Fijn dat hij zich eindelijk uit. Maar wat klinkt zoiets heftig. Mijn man zat ondertussen bij de film. Aangezien wij nog steeds alles goed kunnen bespreken (na mijn eerste twee dagen van niet spreken van woede en verdriet) stuurde ik hem een app met de inhoud van wat zijn zoon zojuist gemeld had. Het was net pauze in de film. En mijn man stuurde het woord : slik. Hij was er stil van en had de tranen in zijn ogen.

Vanmiddag hebben we een hamster gekocht. Mijn man wilde nooit huisdieren. En onze dochter kan eigenlijk niet zonder. Dus mijn man kwam met het plan omdat hij toch het huis uit is om een hamster neer te zetten in de woonkamer. Een beetje ter compensatie. Papa weg, een hamster in huis 😁. Wij samen een leuke hamster uitgezocht met hok etcetera etcetera. In de woonkamer gezet. Om 12:00 de kindjes uit school gehaald…… Wat waren ze blij! En nog steeds. Ons hamstertje is zeven weken jong. Super snel. Eerst was zijn naam Turbo en toen werd het Max (Verstappen). Uiteindelijk is het Sonic (Boom) geworden.

Vandaag zou ik moeten werken. Afgelopen dinsdag trouwens ook. Maar aangezien ik maandag nacht van woede op de bank had geslapen en geen oog dicht had gedaan had ik mij s’morgens ziek gemeld. En vandaag? Mijn broer had mij ziek gemeld. Die zag mij zitten en zei: zo kan jij niet functioneren op je werk. 

Ondertussen werden allemaal papieren tevoorschijn gehaald. Belasting papieren, WOZ waarde van het huis, hypotheek gegevens, etcetera etcetera. Want er moest gehandeld worden. Wie blijft er in dit huis wonen? Mijn man gunde het gelukkig de kinderen en mij. Maar met een loon als nu zou dit niet door kunnen gaan. Dus toch verhuizen tegen mijn wil in? Mijn broer is meteen gaan zoeken op internet wat de mogelijkheden zouden kunnen zijn. Als ik nu jonger dan 40 jaar was dan zou het opgelost zijn. Mijn ouders hebben namelijk hun huis vrij op naam. Als zij garant konden staan en ik onder de 40 zou zijn dan kon ik blijven wonen. Maar ik ben 45, dus dan kan het niet. Is dit niet een heel bizarre regel? De kans dat mijn ouders overlijden is groter dan 5 jaar geleden (sorry pa en ma 😬). Bij overlijden zou hun huis in de verkoop komen en ik mijn huis in een keer kunnen afbetalen. Maar nee, regels zijn regels in Nederland. Ze willen liever dat ik de boel verkoop. En dat ik dan ga huren voor een hoger bedrag dan mijn maandlasten van de hypotheek nu zijn en subsidie zal krijgen van de overheid. Dus uiteindelijk zijn de overheid en ik duurder uit! 

Maar ja. Vandaag maar niet wezen werken. Want ook afgelopen nacht weer niet veel geslapen. Mijn dochter lag de hele avond wakker. En mijn zoon had stiekem s’nachts gehuild. Helaas had ik dat laatste niet gemerkt. 

Per jaar verdwijnt 135 miljoen kilo textiel in de verbrandingsoven. Oftewel, veel mensen gooien hun niet meer gebruikte kledingstukken in de kliko. Zonde. Als je je kleding in een speciale recycle bak stopt dan kan er nog genoeg kleding hergebruikt worden. In Oost-Europa is een grote vraag naar tweedehands kleding. 

Tot nu toe is de helft van de kleding uit die speciale kledingbak bruikbaar. En wat niet bruikbaar is wordt gerecycled als poetsdoek of isolatiemateriaal. Kleding is een wegwerpproduct geworden, mede door winkelketens die voor een stuiver en drie knikkers mode verkoopt. Gelukkig kan je tegenwoordig je ‘oude’ kleding inleveren bij de H&M, C&A en de WE. Je krijgt voor een ingeleverde tas kleding een waardebon. Wel fijn dat dit op zo’n manier kan. Want de textielbakken langs de weg zitten vaak vol. En alsnog wordt op deze manier nog ruim zeventig kilo kleding ingezameld. Dat is eenderde van het aanbod. Dus dat kan beter!

Van de week las ik nog een artikel over kleding weg doen. Je kan op een verjaardag van jezelf met vriendinnen kleding die je niet meer dracht meenemen. Kleding van jezelf, man of kinderen. En dan onderling ruilen.