Ik heb ooit te maken gehad met een burn out. Voor een leek is het niet voor te stellen wat dit inhoudt. Voor mij, door ervaring helaas wel. Wat kan een mens zich slecht voelen. In het begin als je dit doormaakt denk je nog; geef mj een paar dagen en dan ben ik er wel weer. Helaas. Mijn broer zei toen ik deze diagnose kreeg; dit gaat maaaaanden duren. Ik dacht toen nog; echt niet. Ik ben een uitzondering. 

Helaas ben ik maanden en maanden bezig geweest om te herstellen. Van helemaal niks kunnen ( long ontsteking, pijn op de borst, hart bewaking) tot nu aan weer normaal functioneren. Weer normaal kunnen meedraaien in de maatschappij. Ik doe mijn werk weer en het huishouden…… En toch…… Op zijn tijd heb ik nog steeds weleens een dip. En waarom? Is dit omdat ik nooit meer de oude ga worden of omdat ik iets onder de leden had of heb? Heb ik levenslang? 

Het komt dan nog weleens voor dat ik tegen mijn man zeg; ik heb even een time out nodig. Dit snapt hij gelukkig prima. Voor de een is rust het beste en de ander wil juist even afleiding. Allemaal prima natuurlijk.

Maar ik schrik nog steeds van de diagnose; burn out…… Heb je deze eenmaal onder de leden……. het steekt af en toe de kop op. Je komt er helaas waarschijnlijk nooooit meer helemaal vanaf. Wat kan je hier dan mee doen? Positief bekijken. Je hebt dit nu eenmaal. Je moet hier dan ook maar mee leren leven. En laten we wel wezen; je hebt dan wel levenslang….. Maar dit betekend dus nog een heel leven voor je. Dan maak ik er maar het beste van. De tijd die ik nog heb ga ik vanaf nu proberen om te genieten van het leven. Dan maar met downs maar hopelijk met steeds meer ups. 

Na bijna twee jaar niet volledig gewerkt te hebben ben ik sinds een paar maanden weer helemaal beter gemeld. En het valt bijna iedereen op; wij zien de oude ‘Jet’ weer. Ze horen mij lachen op de werkvloer. Ik ga weer met veel plezier naar mijn werk. Ik heb er weer zin in, ik maak grapjes; IK BEN ER WEER!