Mam, je wilt altijd iedereen helpen…..

Deze opmerking kwam van de zomer uit de mond van mijn zoon. We waren op weg naar het centrum in Bennekom. Het was heel erg druk. Er was een enorme file voordat we het centrum konden bereiken. Via een omweg kon ik de auto parkeren bij mijn ouders net buiten het centrum. Daarna moesten we nog een stukje lopen. En toen stond daar een vrachtwagen in een bocht. Hij kon niet achteruit omdat daar een file was. En niet vooruit de bocht om, want daar stond een auto midden op de weg geparkeerd. Zonder een bestuurder. En wat nu? Ik vond het zo sneu voor deze chauffeur en de mensen daarachter. Ik ben erbij gaan staan. En heb toen het heft in handen genomen. Eerst gevraagd of er sterke mensen waren en of het natuurlijk mogelijk was om een auto opzij te zetten. Een paar mannen gingen ervoor. En hup, hup, hup. De auto werd op de stoep gezet. Probleem opgelost. Mijn zoon keek alleen maar en zei daarna: mam, zucht, ik wil doorlopen. Jij wilt altijd iedereen helpen. Dat kost zoveel tijd 😁. En ik geef het toe. Ik probeer de tijd te nemen voor mensen. Als ik in de supermarkt sta en (een meestal ouder) iemand wil iets vragen dan neem ik daar graag de tijd voor. Een tijd geleden zag ik een man in een supermarkt staren naar een shampoo fles. Het leek wel of hij het niet goed kon lezen. Ik ging naast deze beste man staan en vroeg of ik kon helpen. Hij schoot een meter de lucht in. Hij had duidelijk niet verwacht dat iemand hem zou aanspreken. En het klopte inderdaad dat hij het niet goed kon lezen. Hij was net aan staar geopereerd. Ik heb toen de verschillende soorten shampoo’s voorgelezen. Toen wist hij welke soort hij voor zijn vrouw moest meenemen.

 

  

Toen het een paar weken geleden nog glad op de weg was, was er een vrouw in onze straat Met haar fiets uitgegleden. Er was al een persoon toegesneld. Ik reed eerst langs met de auto en dacht bij mezelf: iemand zittend op de koude straat met deze kou is niet handig. Mijn auto op de oprit gezet. Een dikke deken gepakt en naar de dames gelopen. Inmiddels zat de gewonde patiënt op een stoel. Te rillen van de kou en pijn. Haar enkel deed zoveel pijn. Capuchon opgezet, deken om haar heen. En gevraagd wie haar huisarts was. Deze beste man gebeld. Inmiddels kwam haar man eraan met zijn auto. Met z’n allen de patiënt in de auto gehesen. Afspraak bij de huisarts was ondertussen gemaakt. Mevrouw kon zo door. Weken later stond ze voor de deur. Om me te bedanken voor de cordate hulp. Ze had helaas haar enkel gebroken. Via de huisarts was ze door gegaan naar het ziekenhuis en daar verder behandeld.

  

Neem de tijd voor elkaar. Het zijn de kleine dingen die het doen!

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s