Ruzie tussen kinderen.

In ieder gezin is weleens ruzie. Als ouders niet altijd even prettig om aan te horen. Moet je je er meteen mee bemoeien of kun je het beter negeren? Veel ouders hebben de neiging om meteen in te grijpen. Maar als je je er steeds mee bemoeit, zullen je kinderen je steeds inschakelen om het op te lossen. 

Ruzie op niveau een: kibbelen. 1 Negeer het (denk aan iets leuks). 2 Vertel jezelf dat je kinderen een leerzame ervaring opdoen in het omgaan met conflicten.

Ruzie op niveau twee: conflicten waarbij tussenkomst handig kan zijn. 1 Erken de gevoelens van de kinderen (Jullie zijn heel boos op elkaar). 2 Luister zorgvuldig wat ieder kind te melden heeft, zodat jij het kan samenvatten. 3 Praat met respect over het probleem en doe het niet af als iets kinderachtigs. 4 Zeg dat je het vertrouwen hebt dat ze samen een oplossing vinden die eerlijk is voor alle partijen. 5 Ga nu weg of ga iets anders doen.

Ik heb het geluk dat onze kinderen er meestal samen uit komen. Het ding waar ze eerst ruzie om hadden stelt op een gegeven moment niks meer voor en wordt dan zomaar weggegeven.

Ruzie op niveau drie: situatie waarbij het dreigt te escaleren. 1 Beschrijf wat je ziet. 2 Stel je grenzen (ik vind het niet goed dat jullie elkaar pijn doen). 3 Haal de kinderen uit elkaar, laat ze afkoelen. 4 Spreek met ze af dat ze eerst hun ruzie uitpraten voordat ze verder gaan met spelen.



Een goed boek hierover is How2Talk2kids. Zegt men. Ik heb het zelf nooit gelezen. Af en toe zijn er ook lezingen in de buurt over dit boek. 

Gelukkig hebben onze kids weinig ruzie met elkaar. Komt dat omdat er maar vijftien maanden tussen ze zit? Of gewoon omdat ze elkaar leuk vinden? Geen idee. Ik vond dit wel leuk om van een moeder van het schoolplein te horen toen onze kindjes elkaar heel veel kusjes gaven bij het afscheid nemen van elkaar. De een moest naar de ene klas en de ander naar de andere. Dan gaan ze ook maar door: nog een kus en nog een knuffel etcetera etcetera. Ik moet dan ook echt zeggen: stop, nu is het klaar, vanmiddag gaan we verder! Toen zei een moeder tegen me: aaaah, zo kan het dus ook, wat schattig. En dan denk ik: ja, gelukkig kan het ook zo, wat heb ik een geluk!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s