Als personeel mogen wij geen weg gooi bekers gebruiken. Prima. Beter voor het milieu …….

Wij werken op de operatie kamer met meer dan 100 verschillende mensen. Je kreeg een kleine mok, zonder oortje, van het ziekenhuis. Allemaal dezelfde. Zie je eigen mok maar terug te vinden. Iedereen zet netjes zijn naam erop. Dat kan je vrij snel niet meer lezen tenzij je zo’n sticker/label apparaat gebruikt. Op mijn mok staat HENRIETTEX. Geen hoe die X erop kwam. Mocht iemand mijn mok willen lenen dan krijgt die een dikke X van mij.

Wij hebben op de afdeling mensen die een dagje mee lopen vanuit een andere afdeling. Of vertegenwoordigers. Pech. Geen beker. Bizar toch?

Elke mok wordt nu met de hand afgewassen. De water rekening zal straks niet meer te betalen zijn. Lekker handig met het water tekort in de zomer.

Inmiddels staan de mokken overal. Ik kasten, op schappen, zelfs in de koelkast. 😂

Een beker zonder oor is trouwens best lastig vast te houden als je geen vuurvaste hand hebt en wel hete thee of koffie drinkt. Vroeger hadden wij een muur met allemaal haken. Mensen namen hun eigen mok mee en hingen deze op. Ik ben benieuwd of hier nog een vervolg op gaat komen.

Gister morgen werd ik ingewerkt op de afdeling oncologie. Ik moest kijken of mensen zich bij de zuil aanmelden. Daarna vragen of ze iets te drinken wilde hebben en daarna de bekertjes opruimen. Oh, ja ook nog turven hoeveel mensen er binnen kwamen lopen. De reden voor dat laatste is mij niet helemaal duidelijk waarom we dat moeten doen.

Ik werd ingewerkt door twee hele fijne mensen. Ik zag meteen een vriendin, poli assistente. Mijn oncoloog. Een chirurg die mij zowaar herkende (zonder ok tenue). Gezellige boel. Maar daar kwam ik niet voor. Ik had van te voren geen idee wat mij te wachten stond. Om 8:30 daar tot 12:00.

Ik liep ook op de chemo afdeling. Nou, een meneer begon te praten. De peet tante van zijn kleinkind werkt op de operatie kamer. Die kende ik wel. Hij bleef maar praten. Erg gezellig. Ik kwam ook een bekende tegen van vroeger op het schoolplein. Dat vond ik wel even confronterend. Die afdeling vond ik haast nog prettiger om te zijn. De mensen zijn daar vaak langer. Veel hadden behoefte aan een praatje. Gelukkig ben je altijd met z’n tweeën. Voor elke afdeling een. En soms even samen zijn om gezellig te kletsen.

Ik ging met een prettig gevoel naar huis. Hier krijg ik energie van.

Afgelopen week hebben mijn lieve ouders mij geholpen met de tuin. Alles is gesnoeid. De heg is verstevigd. Pa liep rond met de heggenschaar. Mijn moeder en ik raapten alles op. Twee kliko’s gevuld. Heerlijk. Ik kan er weer tegenaan. Als die twee kanjers er toch niet meer zijn….. Dan moeten mijn kinderen gewoon meer aan de bak.

Die slakken. Iedereen heeft er last van. Ik ga nog steeds meerdere keren per dag naar buiten. De grote naaktslakken of die met een huisje zie ik sporadisch. Maar ik moet goed blijven kijken 👀. Ik zie heel veel ieniemienies. Die zijn voor mij. Weg ermee.

Mijn dochter lust ws wel een whopper van de Burger King. Wij komen daar eigenlijk nooit. Zoonlief is meer van de kip.

Ik zag in de winkel doritos liggen met de smaak whopper. Mevrouw nam een hap. De eerste ging nog. Bij hap twee zei ze; ik proef verbrand hout. Tja, dat zal de grilsmaak van de burger moeten voorstellen.

Ik nam een hap. Ook ik proefde iets van verbrand vlees, maar ook pindakaas. Jaaaa, zei Eva, nu je het zegt. Dat proef ik ook. Eva is niet heel dol op saté saus. Pindakaas op brood eet ze alleen met sambal, ei en komkommer.

Daan kwam thuis. Nam een paar hapjes. Ieuw. Zo niet lekker. Dat was het dan. Deze gaan wij nooit meer kopen.

Ik ging naar een Zeeman winkel. Via de folder zag ik super leuke bloemenpotten. Ik ging daarheen. Helaas. Niet in de winkel te koop. Moest toch echt via de web winkel. Prima.

Gekeken. Besteld. Gekregen. 5,99 verzend kosten. Twijfel twijfel. Toch gedaan.

Het pakketje kwam binnen. Het onderstel was kapot. Terug sturen zou mij verzendkosten kosten. Oh dear. Ik mocht het ook via de winkel terug sturen. Dan betaalde ik geen verzend kosten. Maar wil ik een nieuwe versie die (mogelijk) niet kapot is dan betaal ik wederom 5,99.

Ik snap deze bedrijven wel. Ze zijn blij met al die onkosten van verzenden en terug sturen. Maar vanaf nu ga ik niks meer bij ze bestellen. Het kan toch niet de bedoeling zijn dat ik iets voor 9,99 koop met 5,99 verzendkosten. Mocht ik het kapotte ding terug sturen en een nieuwe willen ik weer 5,99 moeten betalen. Dus 9,99 en twee maal 5,99.

Vanmorgen kreeg ik mijn zoon bijna niet wakker. Gisteren had hij stage gelopen van 7:15 tot 16:15. Daarna eten bij zijn vader. Daarna door naar het werk van zijn vader om aan een scooter te sleutelen. Tegen half tien thuis. Poe poe. Dat was een lange dag. Bijna niet te doen voor een puber, haha.

Om 9:00 zei mijn dochter; oh oh mam, ik kom te laat. Ik moet om 9:15 op school zijn. Kan je mij brengen? Pardon? Wat denk je zelf. Nou mam, niet meteen zo boos. Eef, jij stap nu op je fiets. Ok, zei ze, dan kom ik te laat. Krijg ik briefje nummer drie. Dan moet ik nablijven. Ok, Eva, tot vanavond. Daarna bleef het heel lang stil. Geweldig. Rust. Einde middag kreeg ik toch weer een bericht; mam, ik ben zo moe, als ik thuis kom ga ik slapen. Prima Meis, mams heeft lekkere dingen voor je gekocht. Oh mam, dat maakt mij dag meteen weer goed. Lekker ding. Makkelijk om te kopen.

Ik had de kinderen in de mei vakantie drie weken hier. Hun vader was met zijn vriendin op vakantie naar Bali. Prima. Hoe meer ik de kids hier heb, hoe meer blij ik ben. Gelukkig wederzijds.

Vriendjes en vriendinnetjes mochten logeren. Helaas liepen de vakanties niet samen. Daan begon met vrij zijn. Na een week waren ze samen vrij. Week nummer drie moest Daan weer naar school maar was Eva vrij. Ik vond dat wel lastig. Met de een had ik s’avonds fijne gesprekken omdat de ander op bed lag. De week daarna andersom. Maar s’morgens stond ik wel weer op tijd op. Voor een gezellige gezamenlijke een op een ontbijt.

Na drie weken was ik best wel een beetje moe.

Afgelopen weekend was ik kindloos en hoefde ik niet te werken. Alle bedden gewassen. Van een onderhoes, hoes, dekbed, dekbed hoes, kussen en kussen hoes. Dit maal vijf. Het huis rook elke dag weer heerlijk naar wasparfum. Heerlijk zo’n voorjaarsschoonmaak.

Ik heb het nu niet over Gooise moeders, voorheen Gooise meiden. Super serie trouwens. Ik hou daarvan. Even kijken in het leven van rijke mensen.

Vroeger keek ik naar deze serie van Gooise vrouwen. Nagespeeld. . Nu is het weer te zien op Videoland. Ik kom niet meer bij. Is deze serie alweer zo oud? 2011. Ben ik al zo oud?

De mobieltjes die zij hadden. Geweldig. Zij klapten hem nog open. Op het scherm zag je een tekst. Geen plaatjes. Wat een verschil met nu. Wat is er in die tussentijd veel veranderd.

Ik zeg weleens tegen de kinderen dat ik vroeger geen mobiel had. Wel een type machine en op een gegeven moment een computer die eigenlijk niet veel kon. Moet je nu eens kijken wat er allemaal mogelijk is.

Bovenstaande is een naam van een band. Mijn kinderen horen ook bij de jeugd van tegenwoordig.

Afgelopen week was het warm. Heel warm. Kind een kwam thuis. Ik hoorde al op de manier hoe ze haar fiets neerzette, dat ze geprikkeld was. Ik deed de deur open. Schoenen vlogen in de lucht, tas hard op de grond. Blouse ging uit en ze riep ondertussen; help mam. Eigenlijk moest ik lachen. Ik hield mij in. Wat is er Eva? Hoe kan ik je helpen? Met rode wangen ging ze zitten. Geïrriteerd. Ze moest op school tegels sjouwen in een overdekte hal. 40 graden. Dus mam, doe iets. Uuuuh, wil je water met ijsblokjes? Dat dus. De jeugd van tegenwoordig.

De volgende kwam veel te vroeg thuis. Van stage. Was ‘boos’ naar school gegaan om te klagen. Ook daar was het 40 graden. Veiligheidsschoenen aan. Ze moesten zware planken sjouwen, hij en zijn klasgenoot. Nou, poe poe, wat erg. Hou vol. Nog maar vijf weken te gaan.

Ik kan er nu om lachen. Maar eigenlijk is dit toch om te huilen? Pfff. Echt bizar. In corona tijd hadden ze een luizenleven. Tot 12:00 les. Voor de rest lekker spelen met vriendjes. Daarna, tot aan nu, hebben ze amper les. Verrekte beeldschermen er nog bij. Ze zijn niks gewend van hoe het echte leven is. Als het regent wordt de halve klas van Eva met de auto naar school gebracht. Is het een keer warm, dan raken ze meteen oververhit.