Ik doe sinds vorige week vrijdag mee met een proef. Acht weken lang krijg ik mijn eten voor de hele dag. Vegetarisch. Prima. Doe ik even, dacht ik. Ik ben nu een week verder….. Het begint iets te wennen. Maar wat moet ik veel eten. Bijna niet te doen.

5 zoutloze boterhammen, 2 plakken vol vette kaas, ei, iets van zoet beleg, vegetarische brood beleg, 4 maal cupje boter, een koekje, pap met soms muesli, rauwkost met saus, snack zoals nootjes of klein zakje chips, drie pakjes melk van elk 200ml, twee maal fruit en een warme maaltijd. Alles bij elkaar is het zoveel. Ik moet mijzelf s’morgens dwingen om twee boterhammen te eten, pap en pakje melk met koffie erdoor. Ik lust nl geen pure melk. Om 10:30 weer een boterham met bv ei of zoet beleg en melk en koffie. Tussen de middag twee boterhammen met vegetarische worst, rauwkost met saus, fruit en iets anders te drinken. Pfffff. Bijna niet te doen. Vijf boterhammen in de ochtend. Bah.

De avond maaltijd is ook enorm! Krijg ik niet in één keer op. 16:30 en 18:00 eet ik een portie. Als toetje weer fruit. In de avond koffie met melk (200ml warme melk vult enorm) en een koekje en later een snack. Dit kan een klein zakje chips zijn, nootjes of vette blokjes kaas. Zij bepalen wat. Alles wat zij aanleveren per dag moet op.

Dan heb ik nog 19 punten op te eten. Bv Chili of curry saus is drie punten. Lekker voor bij een tosti. Twee kleine suikervrije dropjes is een punt. Ik heb met dit eten soms zin in frisdrank. Rivella en bitter lemon 0% suiker is een punt per 200 ml.

Het gaat erom dat ik minimaal suiker binnen krijg. Ik mag nergens zout aan toevoegen. Best even wennen. Vooral brood en een ei zonder zout. Maar in die vette plakken kaas zit volgens mij heeeeel veel zout en vet.

Elke avond en ochtend meet ik mijn bloeddruk. Daar later meer over. Verder moet ik elke week iets verzamelen…. geen fijn, fris klusje. Nadat verzameld te hebben eet ik twee blauwe cupcakjes. Dag daarna weer iets verzamelen.

Op de kast ligt een stofvanger. Twee weken lang. Dan gaat deze dicht en lever ik die in.

Aan het begin en einde van die acht weken wordt er bloed afgenomen. Bij mij mislukt. Wordt ook vervolgd.

Na acht weken vier weken vrij! Dat zijn de feestdagen. Wat zal ik dan als eerste gaan eten? Ik heb nog geen idee.

In januari gaan we weer acht weken ertegenaan. Maar dan krijg ik juist vlees.

Afgelopen maandag, na de begrafenis van mijn moeder, hoorde ik in de auto op de radio dat het nog 100 dagen duurt voordat het kerst is. Grappig. Kerst was de lust en leven van mijn moeder. Wij wilden de boom nog eerder opzetten toen ze hard achteruit ging.

Ze had een paar weken daarvoor nog het plan om alle broers, zussen en eigen gezin te vragen met de kerst. Ze dacht zo’n drie dagen bezig te zijn om de kerst tafel te dekken.

Helaas kwam het er niet van. Maarrr, neef en nichtjes hadden een opblaas kerstboom 🎄 gestuurd. Dat maakte ze nog net mee. Wat was ze daar blij mee.

Vanmorgen de pomp uitgezet. Zeil eraf. Nog even genieten van dit uitzicht. Zonnetje erbij. Het chloor was al een tijd op. Water werd al iets groen. Beter voor het milieu als ik het water weg laat lopen.

Kinderen uit de buurt gevraagd. Drie stuks. Ze kregen een groot mes. Vond ik even spannend. Ze mochten allemaal een snee in het bad maken. Einde zwembad seizoen.

Waarom maak ik het zwembad stuk? Opslag is een ding. En ik heb gemerkt dat het bad het tweede jaar met veel zon uitgerekt raakt. Dan wordt het bad lager en breder.

Er kwam een jongetje van de andere kant aan fietsen. Hij zei; dat mag niet, wat jij doet. Er is nu overal water. Nu kan ik niet fietsen. Want van papa mag ik niet door water plassen fietsen 😂.

Morgen zeil etc laten drogen. Zwembad gaat in stukken de kliko in.

Ik had dus een dame mee. Een onbekende voor mij en andersom.

Mevrouw, heeft u een ziekenhuis pasje mee? Huh, zei ze. Wat doe ik in het ziekenhuis? Niemand heeft mij iets verteld. Ikzelf zag een kale rollator. Buiten dat ene briefje met de tekst; Henriette begeleid haar. Verder niks.

Het eerste wat de taxi chauffeur zei; gaat u betalen? Uhhh, dacht het niet.

Gelukkig bleef deze mevrouw maar glimlachen. Zij vond alles prima. Bij de balie kreeg ik een papieren pons kaartje. Niks officieels. Mw had geen ID, niks. Met deze barcode konden wij overal inloggen.

Wij gingen naar onderzoek nummer één. Pfew. Daar kregen zij en ik zoveel informatie. Zij kon dit niet onthouden. Ik dacht; moet ik iets noteren?

Daarna werden vragen aan haar gesteld…. Zij wist de antwoorden hier niet op. Ik ook niet aangezien ik haar tot die ochtend niet kende…..

Afgelopen maandag mocht ik mij om 8:00 melden bij de receptie van het ziekenhuis. Het Toon Hermanshuis vroeg een vrijwilliger om een mevrouw te begeleiden in haar onderzoeken in het ziekenhuis. Het zou een aardige rustige dementerende dame zijn. Prima. Ik melde mij aan.

Ik was op tijd in het ziekenhuis. Op een gegeven moment werd een mevrouw door een taxi chauffeur bij de receptie aangeleverd. Ze had een briefje in haar hand. Mijn naam stond erop. Die hoorde ik. Ik stapte op ze af. Zegt de taxi chauffeur; gaat u betalen? Pardon? Dacht het niet. Doei. En hij ging weg, haha.

Die dame was mij steeds zo dankbaar. Ze keek vaak naar mijn slippers. Wat zijn die mooi! Of ze pakte mijn hand; ik ben zo blij dat je dit voor mij wilt doen.

Zij was mijn eerste persoon die ik mocht begeleiden. Maar ik denk nu al de liefste en meest dankbare persoon.

Het verhaal wordt nog vervolgd.

Nu even de focus op privé.

Er is nu even wat gaande in mijn prive omstandigheden. Daar focus ik mij nu op.

Ik heb meerdere bijzondere, grappige verhalen in mijn hoofd.

Wordt zeker, hopelijk snel, vervolgd.

De eerste schoolweek is weer bijna voorbij. Daan begon dinsdag met een uurtje. Eva pas donderdag. Met de bus gingen ze naar een klimbos. Dit hoorde Eva in de bus. Gelukkig heeft ze tegenwoordig prima tour in haar tas. Je weet maar nooit wanneer ze met school op pad gaan, zucht. Al die uitjes, bizar. Wij als ouders maar betalen. Geef gewoon les zou ik zeggen.

Eva appte mij vanuit de bus. Mam, wij gaan naar dat ene klimbos van groep acht. Ik lees de paniek. Toen mocht ze nog niks doen ivm haar rug operatie. Ze zei tegen een docent, ik wil liever niet. Dat ze dat durfde te zeggen, verbaasde mij. Van de docent moest ze, want ze kan dat volgens die dame. Ik zei toen tegen Eva; je mag alles met je rug, maar je kan niet alles. Geef dat maar door. Een rug die vast zit van nek tot bil kan toch echt minder dan een gemiddelde rug. Maar ze ging. Eenmaal daar bleek dat veel meiden niet gingen klimmen. Ook best gek dat dat maar gewoon geaccepteerd wordt. Net zoals met z’n allen zwemmen. De jongens gingen er vol voor. De ene bommetje na de andere. De meiden zaten aangekleed in het restaurant.

Maarrrr. Vanmorgen moesten ze om 11:00 op school zijn. Daan dacht dat ook. Werd ineens 11:45. Eva was onderweg. Word ik gebeld. Mam, ik heb een lekke band. Pfff. Loop door naar school. Maar mam, er komt een heel gek geluid uit. Maakt niet uit. Lopen! Ik kom eraan. Ik was bang dat ze dag twee al te laat op school zou zijn. Dit is natuurlijk mijn fout. Ik probeer het op te lossen. Uiteindelijk is het haar probleem. Ze had heel slim naar een vriendin geappt dat ze een lekke band had en later zou zijn. Ondertussen stuurde Eva mij een foto waar ze was. Ik sjeesde naar school. Eva stond nog op dezelfde plek. Huh? Je zou doorlopen. Durfde ik niet mam. Dan komt er een gek geluid. Twee mensen waren bij Eva hun kliko’s aan het schoonspuiten. Ik vroeg aan die mensen of de fiets v Eef in hun tuin mocht staan. Dan zou ik deze later op (laten) halen. Ik zag de bus van haar vader onderweg voor zijn deur staan. Daar past ook een brommer in. Ondertussen dacht ik, zelfs ik kan geen band plakken….. een fiets met een krat past sowieso niet in mijn auto. Dan mis ik toch heel even een handige man….

Maar ja, de fiets mocht bij deze mensen in de tuin staan. Ik keek naar haar banden. Sjeeeee, Eva. Je banden zijn niet lek. Er zit een tak tussen je spatbord en wiel. Die maakt herrie. Ik snap Eva een beetje. Elke vier dagen moet ik haar band oppompen. Dus ws dacht zij; nu echt foute boel. Eva toch meegenomen in de auto naar school. Een minuut te laat. Dat mocht. Bij vijf minuten moet je een briefje halen en laten invullen.

Toen ik onderweg was van huis naar Eva hoorde ik bliep bliep. Eef zei; mam, neem voor de zekerheid een fietspomp mee. Slimmmm. Ik vroeg later nog aan haar; waarom vroeg je geen hulp aan die twee mensen die bij je in de buurt waren? Dat durf ik niet mam. En als ik het doe, raak ik in paniek. Dan ga ik huilen. Wil ik niet.

Ik mis de schoolvakantie nu al 🤪.

Gelukkig is het alweer weekend.

Afgelopen nacht had ik avond nachtdienst. Normaal slaap ik in het ziekenhuis. Maar de kids zouden alleen zijn, nog geen school, dus dat durfde ik wel aan. Ze hoefden niet vroeg wakker te worden van een wekker.

Heerlijk gewerkt. Met drie mannen. Komt bijna niet voor. Netjes om 22:30 klaar met werken. Zij namen nog een tosti. Toen naar huis. Ik ging voor de zekerheid op de bank slapen. Die slaapt namelijk heerlijk, is geen straf. Maar dan zou niemand van mij wakker worden.

Ik moest denken aan een deken die altijd op de bank ligt. Eva ligt daar vaak onder. Laatst had ze deze in een prop half over de bank gegooid. Ik liep erlangs. Mijn voet bleef hangen, ik viel zowat op mijn gezicht. Gelukkig bleef het bij struikelen, een kapotte slipper (mijn lievelings) en gefoeter.

Daan at een bakje noodles op de bank. Hij gaf geen kick. Gewend aan mijn gedrag. Ik gil nogal graag. Eva vroeg van boven, wat is er mam. Ruim je rommel op! Zo dat was eruit. En doorrrr.

Vorige week had ik een afspraak bij Univé. Ik hou van deze organisatie. Elke twee jaar vragen zij mij of ik naar hun kantoor kan komen. Soms kom ik er rijker vandaag. Heel af en toe iets armer.

Maar het is zo fijn om alles even door te spreken. Met een kopje koffie erbij.

Ik had weer een heel erg fijn gesprek. Ik had op een gegeven moment nog even een vraag. Als mijn beidde ouders overlijden. Een huis in de verkoop. Wat moet ik afstaan aan de maffia (regering)? 20%. Bizar toch? Mijn ouders hebben hier zo hard voor gewerkt. En dan gaat veel geld foetsie, weg. De meneer van Univé beaamde mijn opmerking; de regering is de grootste maffia.

Op een gegeven moment was het gesprek afgerond. Ik liep richting de uitgang. Mijn woordvoerder en iemand anders zwaaiden gedag naar mij. Fijne dag nog. Ik zei; komt goed. Ik lig zometeen in mijn zwembad. Verwarmd. Ik gun de maffia van een regering geen ene euro extra. Ik verbruik al mijn opgewekte energie. Die twee mannen lagen in een deuk.