Wij hebben een huis 🏠 aangeschaft voor onze Gerrit 🦔. Er zit een soort van doolhof in. Daardoor kunnen de katten 🐈‍⬛ er niet in. Beter. Als ik kattenbrokjes op een schaaltje legde was deze steeds op. Was dit Gerrit die ze op at? Ik vermoed de kat van twee huizen verderop. Schat van een beest hoor. Maar ik gun Gerrit een maaltijd.

Ik had het huisje zoals je ziet buiten staan. Prima. Maar als het hard regent dan werd alles nat. Mijn tuin loopt schuin af. Dus het water 💦 stroomt bij een harde regenbui het hok in. Niet leuk.

Inmiddels heb ik het huisje van Gerrit 🦔 onder onze overkapping gezet. Ik ga er nog twee grote plantenbakken voor zetten met bamboe. Dan heeft Gerrit 🦔 een eigen chill room. Niemand die daar komt. Dit is namelijk niet onze route van huis naar schuur.

Sinds ik contact heb met een collega die bij mij om de hoek woont hoor ik verhalen dat er echt veel armoede is in Nederland. De voedselbanken kunnen het bijna niet aan. Dreigen volgend jaar met tekort te zitten. Bah. Vergeet vooral niet de mensen die een eigen huis hebben, Zij kunnen de (gas)rekeningen niet betalen. Ze krijgen niks aan toeslagen. Eet je huis maar op, oftewel verkoop deze maar, krijgen ze dan te horen. En dan? Huren? Hoe dan? Een wachtlijst van 20 jaar.

Die collega heeft een huisje voor de deur waar mensen eten in kunnen doen en eruit halen. Inmiddels heeft ze ook contact met mensen die geen eten en kleren hebben. Geen winterschoenen of een winterjas voor de kinderen. Toevallig had ik vijf winterjassen van Eva liggen. Te klein. Allemaal ooit gekregen. Nog een paar schoenen die ze amper aanhad ivm groei. Deze spullen zijn goud waard voor sommige mensen. Een jas had een panter 🐆 print. Maakt niet uit zei ze, al zou er een gaatje in zitten. Als ze maar een jas hebben.

In het weekend koop/kook ik een maaltijd teveel. Gisteren was bij de jumbo een plus een gratis aan stamppot. Ik zei in de winkel dat ik die graag wilde hebben. Eentje voor mij en eentje voor iemand die geen eten heeft dit weekend. Helaas was echt toch echt op. Maar kreeg ik toch een zak zuurkool gratis. Dat is aardig. Aardappel puree, jus en een rookworst erbij gekocht. Aan mijn collega gevraagd wie dit weekend geen eten op z’n bord heeft. Ze had een adres. Een oudere vrouw, in een flat wonende. Zij is slecht ziend en slecht horend. Ik stel mij dan voor dat ze daardoor niet heeft kunnen werken en geen pensioen opbouw heeft. Zo sneu. Eva is zeer begaan met deze mensen. Zij kreeg voor haar verjaardag een zak snoep. Mam, kan je die aan de mevrouw geven die voor haar boven buurvrouw zorgt? Maar natuurlijk.

Toen ik in de lift stond van de flat zei een meneer tegen mij; boodschappen gedaan? Ja, zei ik. Maar niet voor mijzelf. Voor mensen die anders niks te eten hebben. Er stond nog een vrouw in de lift. Ze werd boos. Stomme regering. Ze geven geld uit aan die buitenlanders. Niet aan eigen mensen. Nou nou, zei de man. Komt ook door de oorlog hoor. Oeps. Lekkere discussie. Gelukkig was ik snel op de plaats van bestemming. Pfew.

Ik gaf bij een dame mijn maaltijd af. Kleding via mijn collega. Ik vroeg aan haar; heb je kinderen? Ja. Toen gaf ik een zak snoep namens Eva. Mevrouw en gezin hebben kleding. En snoepjes. Beneden buurvrouw heeft eten. Ook nog een kop thee en koekjes. Gaf ik ook mee. Toen ik hoorde dat ze van 40 euro per week rond moest komen, geen fruit kon betalen, gaf ik snack tomaatjes 🍅, een paar mandarijnen 🍊 en twee sinaasappels 🍊.

Als Eva denkt aan haar rug operatie. Of aan bepaalde (in haar ogen) strenge verpleegkundigen. Dan krijgt ze de kriebels. Geen leuke herinneringen. Maar er was een lichtpuntje in het ziekenhuis; Denise. Een jongedame van het pedagogisch team. Wat een lieverd.

Toen wij een tijd geleden voor de eerste controle na operatie in het ziekenhuis waren gingen Eva en ik even naar afdeling schildpad 🐢. Denise was die dag niet aan het werk. Thuis toch een kadootje gekocht. Ik belde begin deze week naar het ziekenhuis. Vrijdag had Eva een studie dag en Denise werkte. Geweldig. Kaartje geschreven. Daar gingen we. Denise werd door een verpleegkundige gebeld. Helaas zat ze in een ander gebouw. Maar wij kregen haar aan de telefoon. Dus toch nog gesproken. Leuk! Aan het einde van de dag kreeg ik een mail van haar met een bedank bericht en ze vroeg hoe het met Eva ging.

Daarna reden wij door naar het revalidatie centrum waar Eva vaak kwam ivm haar corset. Toevallig was Leo er. Onze held. Eva heeft een keer een corset van een ander gehad omdat Leo thuiszat met een hernia. Die paste toen voor geen ene meter. Wat een drama. Vandaar dat Leo onze held is. Toen wij binnen liepen zat de receptioniste aan de telefoon. Eva had de automaat chocolademelk gemist. Dus wij gingen voor een bekertje choco. Nog een laatste blik op het prachtige aquarium geworpen. Eva vroeg of ik een foto van vriend Nemo wilde maken.

Toen we de chocolademelk ophadden vroeg ik aan de receptioniste of Leo er was. Jawel. Ze piepte hem op. Leo was blij verrast. We gingen even met z’n drieën apart zitten. Hij vroeg hoe het nu met Eva ging. Ze was enorm veranderd zei hij. Jawel, 6,5 cm in een dag gegroeid door de operatie. Nee, zei hij, dat bedoel ik niet eens, ze heeft een heel ander gezicht. Volwassen. Leo maakte niet vaak mee dat mensen hem kwamen bedanken. Ik heb gezegd dat dit echt van Eva kwam. Om alles af te sluiten. Daarna weer op weg naar Ede. We kregen ook nog eens een gratis uitrij kaartje.