Geen operatie.

Wat dachten wij goed voorbereid te zijn voor de operatie van Eva. Ik pakte de dag voor de operatie haar tas in. Volgens haar eigen schema (dankzij de maatschappelijk werker) een iPad en lievelings knuffel. Dagen online les gehad omdat wij bang waren dat Eefs corona zou krijgen. Weken, dagen hebben wij naar deze datum geleeft met soms angsten en beven. Maar ook met het gevoel; wij gaan ervoor. Het moet gewoon gebeuren. Zoals het nu met Eva gaat kan niet heel lang meer doorgaan. Zij gaat teveel achteruit.

En dan wordt je 20 uur voor de operatie gebeld. Het gaat niet door. Niet te bevatten dit. Toen ik dit telefoontje kreeg zagen mijn kinderen aan mij dat er iets β€˜ergs’ aan de hand was. Mijn dochter zei iets…. ik begreep haar niet. Ik gaf een teken terwijl ik aan het bellen was. Mijn hand ging over mijn nek, ik bedoelde te zeggen; even stil Eef. Toen het gesprek afgelopen was en ik ophing zei Eva; mam, ga ik nu dood?

Huh? Hoezo? Jij maakte dat teken mam. Oeps. Nee lieverd, ik wilde even luisteren naar die meneer. Ik gaf dat teken dat je even stil moest zijn. De operatie gaat voor nu niet door. Oh….. zei Eva. Gelukkig ga ik niet dood. Maar moet ik nu wel de Cito toets maken? Tja, dit is dus een brein van een kind met autisme. Zij is voor nu opgelucht dat de operatie niet door gaat. Ze baalt van de toets.

En wat denk ik? Chips, wat waren wij dichtbij. Helaas is de missie mislukt. Wij gaan nogmaals weer een keer door het stof. Weer die stress etc etc. Weer een dochter die huilt of rode wangen heeft van de spanning. Weer een nieuwe planning maken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s