Sneeuw!

Ik ging naar bed. Morgen een vrije dag. Vandaar wat later slapen. Ik deed de voordeur op slot. En dan zie je sneeuw.

Nee toch? Even kijken in de achtertuin. Ook daar ligt nu veel sneeuw. Jammer dat de kids niet bij mij zijn en dat het sowieso te laat is. Het is niet anders.

Ik heb nu een soort van randez vous. Nacht voedingen. De voeding met je pas geborende. Je ging ervan uit dat iedereen sliep. Ik keek toen weleens naar buiten. Nergens zag ik licht. En dan zat ik met mijn wonder op mijn arm naar buiten te kijken. Dat gevoel heb ik nu ook. Iedereen slaapt. Ik zie iets…….

Ons verloren kind.

Toen mijn kinderen jong waren kocht ik een kerststal. Fischer price. Gaat nooit kapot. Elk jaar zette ik deze op onder de kerstboom.

Op een gegeven moment, kindjes werden ouder, stond dit gebeuren niet mooi onder de kerstboom. Ik dacht heel even aan verkopen. Gelukkig niet daarmee door gegaan. Sinds de scheiding staat de kerststal in het toilet. Als iemand van ons naar de wc gaat hoor je het kerstlied. Te grappig.

Wij πŸ‘©β€πŸ‘§β€πŸ‘¦ waren jaren lang een van de wijze oosten kwijt. Zo balen. Mijn dochter vroeg laatst om een kerst slaapkamer. Prima. Ik keek op zolder in ander dozen. Zie ik ineens onze vermiste wijze oude meneer uit het oosten. Yes! Wij zijn weer compleet. Dat maakt een toilet bezoek net even wat prettiger.

Wederom een herinnering om nooit meer te vergeten.