Zwaaien naar oma.

Wij mogen dankzij corona het ziekenhuis niet in. Er mag maar één persoon bij mijn moeder zijn. Tussen de middag een uur. En s’avonds twee uur, allebei rond etenstijd. Slim. Want de verpleging heeft geen tijd om de patiΓ«nten te helpen met eten.

Mijn vader gaat dus steeds. Hij is gewend om voor het eten van mijn moeder te zorgen. Zeker nu ze plat ligt. Ze zijn bang voor een dwarslaesie. Soms zit ze met een brace om op. Maar dit houdt ze niet lang vol. Ik was er laatst bij. Ze voelde op haar bord of er nog eens stukje beschuit lag. Dus ik zei, mam; pap breekt deze steeds in vieren. Dus tellen maar. Goed voor je brein. Tellen.

De kleinkinderen missen oma en andersom. Ik keek uit het raam van mijn moeders ziekenhuis kamer. Idee! Ik laat mijn kinderen gewoon vanaf de straat naar oma zwaaien. Vriendje en vriendinnetje mee. Twee vlaggen van Holland. De achternaam van mijn moeder is van Holland.

Een tijd afgesproken. En zwaaien maar. Moderne oma maakte zelfs een foto van ons. Zo leuk! Het vriendje van mijn zoon zei; ik hoop dat ze hier iets beter van wordt. Schattig.

Voor de mensen die deze plek herkennen. Tweede verdieping, de tweede plek van links. Zwaaien maar.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s