Ik ben geen verpleegkundige maar ben toch verwend op deze dag van de verpleging.

In het ziekenhuis stond een barista kar. Daar kon je een heerlijke vers gemaakte koffie, chocolade melk of verse thee bestellen. Je mocht voor je collega’s meenemen. Ik stond daar met drie collega’s. Wij gaan toch niks meenemen voor collega’s? Geneuzel. Laat ze lekker zelf maar lopen 🤣. Staat er een mevrouw voor ons die wel sociaal was. Een dienblad vol bestelde ze. Pffff. Wij maar wachten. Zegt mijn collega hardop terwijl wij aan het wachten waren; hoeveel moesten wij ook alweer bestellen voor de ok? 60 cappuccino en hoeveel thee? De baristo meneer en de mensen achter ons raakten totaal in paniek. Hahaaa. Grapje mensen.

Ik liep vol trots met mijn hartjes koffie naar de ok. Glunderend. Ik had gewoon een hart van een man gekregen. Bijna gearriveerd. Gaat er een deur open die echt nooit open gaat. Een arts wilde even de gang op ( nee, hij had geen straf). De deur kwam precies tegen mijn arm. Mijn koffie vloog voor een deel de lucht in. Ik zei nog; daar gaat mijn hart. Zegt mijn collega; is je hart alweer gebroken 🤣😂.

Verder kregen wij nog een kruidenplantje. Ik heb hem al gepoot in mijn kruidentuin.

Er zat een flesje citroen olie bij. Heerlijk voor een salade. En een kaartje.

De voordelen van corona…. Sorry. Deze opmerking komt een beetje gek over. Ik wil ook zeker geen corona in deze wereld. Echt niet.

Maar even terug in de tijd. Als kind vond ik verjaardagen wel leuk. Maar het binnenkomen bij een verjaardag….. iedereen moeten begroeten, de hand schudden, drie kussen geven. Vreselijk. Elke verjaardag begon voor mij als een drama. Mijn familie weet dat. Nog steeds voel ik het zo. Maar ja, je hebt een fatsoen. En hoe fijn is het nu? Ik hoef geen fatsoen te hebben. Als ik op visite kom, op afstand, dan roep ik iets. Geen handen schudden. Geen gekus. Yes! Precies zoals ik het wil. Al jaren zo wil. Misschien voelde ik het toen al aan dat dat gewoon het beste is voor de mens. Niet onnodig aanraken. Kijk naar de griep golf. Na de feestdagen als iedereen bij elkaar had gezeten en aan elkaar geplukt had (ook van de kalkoen), dan had bijna iedereen weer de griep. Zucht.

Als ik nu pakjes krijg dan hoef ik niks te tekenen. Als ik iets aflever bij iemand dan gooi ik het op de deurmat. Geen handen schudden. Geen lange gesprekken. Ik kom gewoon tot rust.