Waarom huil ik nou?

Ja, waarom huil ik nou? Ik heb alles. Vanmorgen kwam een klasgenootje van mijn lagere school. Het was zo ontzettend gezellig. Wij hadden elkaar gewoon 35 jaar niet gezien 😱. Het klikte gewoon. Wij hadden zelfs heel eng vele overeenkomsten uit ons leven. Best heel veel. Ik vertelde haar dat mijn kinderen in Turkije zijn zonder mij. En dan huil ik ineens. Als ik bericht krijg uit Turkije huil ik ook. Mijn ouders waren hier gisteren op visite en dan val ik ze huilend om de nek. Ik weet niet wat mij overkomt.

Vorig jaar vond ik die lange tijd zonder kinderen ook heftig. Maar toen woonde ik nog bij mijn ouders. Ik was nog moe van de bestralingen en mijn borstabces/vierde antibiotica kuur. De helft van de tijd sliep ik toen nog. Ik weet wel dat ik boos was dat de kinderen met hun vader naar het buitenland gingen. Hoe kon hij mij dit aandoen! Hij had mij nog maar net verlaten en ging al risico nemen door naar het buitenland te gaan. Een reis waarbij ik als moeder niet bij mijn kinderen kon zijn om ze goed in te smeren, op te letten als ze gingen zwemmen, of ze wel goed zouden eten…… Zo stond ik er toen in. En nu? Anders, hun vader is niet alleen. Hij heeft een vrouw bij zich die waarschijnlijk op hetzelfde let als ik. Zij is ook moeder dus dat zit wel goed. Nog steeds vind ik de onderneming van een reis eng. Als het vliegtuig neerstort ben ik alles kwijt. Toen ik in de meivakantie met mijn kinderen op vakantie ging dacht ik; als het vliegtuig kapot gaat ben ik nog steeds samen met mijn schatjes. Ik voelde mij toen sterk, ontspannen en vond niks engs aan de reis.

Maar waarom huil ik nu zoveel? Volgens mij ben ik de scheiding nu aan het verwerken. Het is ook nog geen twee jaar geleden. Het eerste jaar was ik mijn borstkanker aan het overleven. Ondertussen ging mijn ex door met zijn leven. Vriendin, samenwonen, zijn goed recht. En ik stond een jaar stil, ik zat in de overlevingsmodes. Ik heb nu een jaar in te halen. De weekenden zonder de kinderen gaan nu redelijk. Vaak probeer ik te werken of iets af te spreken met vriendinnen. Maar zo’n lange tijd als nu….. vreselijk. Ik denk niet dat ik daar ooit aan zal wennen. De avonden alleen in huis…… Voordat de kinderen naar hun vader gingen lagen wij met z’n drieΓ«n op matrassen op de grond op zolder. Het was veel te heet in huis. Op de zolder hebben wij airco. Dussss, wij sliepen heerlijk de hele nacht. Daan wilde vooral de laatste dagen een handje met het slapen gaan. Zo’n afscheid voor lange tijd was toch best wel spannend. Nu zijn de avonden zo stil. Door te huilen en veel te praten kom ik vast weer een stapje verder.

Een uur voordat de kids πŸ‘©β€πŸ‘§β€πŸ‘¦ naar hun vader gingen heb ik een foto van ze gemaakt met onze kat Dolf 😺 😍.

13-8. Een toevoeging van een week later. De kinderen zijn weer thuis πŸ˜€. Poepie bruin. Wat blijkt? De eerste 2 dagen zijn ze ingesmeerd. De laatste 6 niet. Ze zijn aan het vervellen en hebben droge vervel plekken in hun gezicht. Sorry hoor. Met 45 graden in Turkije….. Je wilt toch niet dat je kind huidkanker krijgt op latere leeftijd omdat je als volwassene ze niet insmeert? Grrrr. 😑

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s