Pfew, wat was de wind van het weekend fris. Afschuwelijk. Gelukkig heb ik toen lekker in de airco kunnen werken in het ziekenhuis. Tussendoor gingen mijn collega en ik nog even boodschappen doen. Op het moment dat wij het ziekenhuis uitliepen werden wij gewoon omver geblazen. Wij liepen te vernikkelen van de kou maar lagen ook in een deuk.

Ik probeer nu even een rust moment in de tuin te creëren. Even wat vitamine D opdoen. Komt vast goed. Ik ga mij klaarstomen voor aankomende week, werken, ziekenhuizen, huishouden en kids. Wie kent het niet. Komt goed. Waarschijnlijk vallen zo wel even mijn oogjes dicht dankzij die heerlijke zon en toch het anders slapen in een ziekenhuis. Klaar stomen voor het hardlopen vanavond. Ik zie er nu al tegenop.

Ik ben wat aan de late kant om mijzelf bikini proef te maken. Nog ruim 6 weken te gaan. Ik ga van de week al een bikini maat groter aanschaffen. Dat is stap een. Stap twee begin ik vandaag mee. Alles al voorbereid. Evy staat op op mijn gsm. Hardloop schoenen staan klaar. En helaas handschoenen en een muts. Maar het is even niet anders.

Ik heb een maatje gevonden in de vorm van mijn buurvrouw. Zij zorgt vanavond ook nog eens voor een gezonde wok maaltijd.

Eindelijk gaat het dus gebeuren. Ik had hier al zo lang behoefte aan maar kon mij er net niet toe zetten. Met angst en beven voor hoe het zal gaan maar ook frisse moed ga ik ertegenaan.

Vroeger, toen ik nog hardliep had ik een paardenstaart. Vroeger…… zo voelt dat ook echt. 1,5 jaar geleden had ik een heel ander leven. Was ik nog getrouwd en had ik nog geen borstkanker gehad. Tijd vliegt. Maar de herinneringen blijven nog behoorlijk aanwezig. Weer een goede reden om hard te gaan lopen.