Om 13uur werden wij opgehaald door mijn ouders. Met z’n allen gingen we naar het Wilhelmina kinder ziekenhuis. Dit keer naar de afdeling cardiologie. Het onderzoek kon wel 2 uur duren. Dan is het wel zo fijn als opa en oma met mijn zoon een rondje kunnen lopen ter vermaak. En het scheelt mij weer een keer benzine. Ik zit al op 2000 km met heen en weer rijden. Erg prettig zulke ouders te hebben die zo betrokken zijn. Eenmaal op de poli gingen wij aan de gratis koffie en chocomelk. Ten eerste moest mijn dochter mee voor een uitgebreide hartfilmpje. Ik begon over het pqrst principe. En dat ik nu zag wat ik gisteren had getekend voor Eva over een hartfilmpje. De mevrouw schrok. Zij dacht dat zij te maken had met iemand die teveel wist. Ik legde haar uit dat ik iets wist maar echt niet veel en zeker niet op haar vingers keek. Wat zijn die mensen daar in Utrecht toch aardig voor de kinderen. Heel erg fijn. Eva werd gewogen en de lengte werd opgemeten. Hierna konden wij weer terug naar de wachtkamer. Zoonlief werd al wat ongeduldiger. Wachten is zoooooo saai. Ze hadden notabene een voetbal tafel. En ik had Uno meegenomen. Na even gewacht te hebben kreeg Eva de echo van haar hart. Dit duurde best lang. Van alle kanten uit werd er uitgebreid gekeken. Hierna weer wachten in de wachtkamer. En dit duurde echt heeeeeeel lang. Opa ging op een gegeven moment toen de kids elkaar bijna in de haren vielen met Daan naar beneden voor een slush puppy. Een voor Daan en een voor opa. Oma, Eva en ik gingen een boek bekijken met zoek plaatjes. Erg gelachen en dus genoten. Op een gegeven moment mochten Eva en ik naar de cardioloog. Hij had goed nieuws. Er is niks geks te zien aan haar hart. Dat wil nog niet zeggen dat er over 10 jaar niets geks te zien is. Maar voor nu, hebben wij zeer goed nieuws! 👩‍👧‍👦 Hierna gingen oma, Eva en ik naar beneden. Daar zagen wij opa en Daan aan de slush puppy. En wederom waren er helaas geen saucijzen. Ach, het is zoals het is. Wij hadden en hebben gelukkig nieuws. That’s what counts.

Ik was er vroeger een. Een dunne den. Super natuurlijk als je als kind alles mag eten. Maar iedereen zeurde tegen mij dat ik te dun was. Op een gegeven moment ging dit bijna tegen mij werken. Mijn beeld van mijzelf en die van anderen…..

Mijn zoon moest een tijd extra naar de schoolarts voor een weeg moment. Dit liep helemaal fout. Hij wilde op een gegeven moment na elke maaltijd op de weegschaal staan. Niet goed leek mij. Ik heb toen de schoolarts afgebeld. Hij begreep mij gelukkig volledig. En dan ga je thuis aan de slag. Ik ben van gezonde dingen. Die krijgen mijn kinderen dan ook volledig. Maar met veel buiten spelen komen zij niks aan.

Ondertussen heb ik contact gehad met een kinder diëtiste. Zij adviseerde als tussendoor; warme choco met slagroom, blokjes kaas, een bolletje met knakworst, wentel teefjes en pannenkoeken. Maar dit doen wij al….. puur als extra. Verder eten wij gewoon groenten, pasta’s, fruit en rauwkost. Te weinig calorieën zeggen ze dan. En dan moet ik de kids steviger maken met ongezond voedsel. Ik vind dit zo lastig. Natuurlijk krijg ik ze dikker. Maar met wat….

Het liefst eet ik met ze mee. Maar ik zit op dit moment op mijn top wat gewicht betreft. Zoooooo enorm veel aangekomen. Dat is weer het andere uiterste. Ik eet teveel van hun restjes denk ik. Dus ze hebben toch echt een goed voorbeeld; een vreetschuur als moeder. Helpt ook al niet 😜.