Nooit eerder over nagedacht natuurlijk dat ik mijn man als echtgenoot kwijt ben en daarbij zijn, ik dacht onze gezamenlijke, vrienden. Sinds april ben ik gedwongen zonder man. Mijn man woonde sinds die tijd bij vrienden. Deze mensen hoorden zijn kant van het verhaal en die ‘vrienden’ was ik al snel kwijt. Dan zaten er nog een paar stellen tussen. Ik dacht overweg te kunnen met de dames. Eigenlijk weet ik nu wel beter. Van oorsprong waren dit vrienden en vriendinnen van mijn man via zijn werk. Ik kwam daar later bij en nu ben ik uit beeld. Dus zij hebben nu afstand gedaan van mij en gekozen voor mijn man. Dat snap ik helemaal. En eigenlijk komt dit mij ook goed uit. Ik was maar bezig iedereen te pleasen. Het werd mij soms zelfs teveel. Ik verklein mijn wereldje met een paar oprechte vrienden die ikzelf uitgekozen heb. Niet via via en via mijn ex. Als hij vind dat hij niet meer bij mij past dan geldt dit ook voor zijn vrienden die hem nu onvoorwaardelijk steunen. Ik ben super blij voor ze dat zij elkaar gevonden hebben. 

Dus hierbij: kijk op zijn tijd om je heen wie je echte vrienden zijn. En als deze vrienden je gedrag niet accepteren omdat je misschien anders reageert in tijden van verlaten worden, een ernstige ziekte daarbij te hebben en financiële zorgen door de andere partij te hebben, je daarbij niet steunen alleen maar kritiek hebben, dan zijn dit niet je echte vrienden. 

Ikzelf ga voor mijn vrienden die mij trouw zijn gebleven door de jaren heen. Ik ken ze al van voordat ik mijn ex leerde kennen. Zij zijn gebleven, zij hebben mij gesteund. Stiekem voelt het best wel lekker om een kleine veilige vriendenkring te hebben. Dit geeft mij rust en moed voor de toekomst.