Gisteren ben ik naar het ziekenhuis geweest. Naar de mama poli. Ik begon meteen te huilen over mijn privé situatie. Ik heb er nog nooit zo doorheen gezeten. Mijn ouders en ik kunnen niet meer. De verpleegkundige was erg lief. Wilde medicijnen voorschrijven. Maar die wil ik liever niet.

Ik hield best wat vocht vast in mijn operatie-wond. Op een gegeven moment kreeg ik een dikke pook van een naald te zien. Die werd in mijn huid gestoken. En er kwam ruim 300 cc vocht eruit. Een blikje vol. Ik loop nu weer recht. Heerlijk. Bijzonder dat je zo’n prik niet voelt. Ik heb nog gevraagd over hoe lang de huid gevoelloos blijft. Waarschijnlijk voor altijd. Dat is dan ook maar weer duidelijk.