Dinsdag had mijn vader al hulp bij het klussen in mijn huis van Andrea. En vandaag om 13:00 stond Natascha voor de deur met lekkers en gezelligheid voor in huis. Ze heeft mijn hele huis gestofzuigd. Ik mag al veel zelf doen. Maar stofzuigen schijnt echt not done te zijn. Vandaag heb ik een mini stukje in de auto gereden. Van huis naar in de buurt. Ik mocht van de arts al na twee dagen auto rijden wat de operatie betreft. Bizar toch? Maar hij kent mijn auto niet. Een oud bessie van twintig jaar oud zonder airbags. Gelukkig heb ik vullingen in mijn bh 😜, dus mijn eigen airbags. Maar mijn gouden koets heeft ook geen stuurbekrachtiging. Vandaar dat ik de auto tot vandaag heb laten staan en steeds een privé taxi vroeg. Tot vandaag dat mini stukje. Dat viel toch weer tegen. Echt gek. Maar ik luister naar mijn lichaam en maandag heb ik weer een taxi tot mijn beschikking in de vorm van Andrea. 

Nadat Natascha mijn huis had gestofzuigd had ik ineens haar schouder nodig. Gisteravond al die van de buuf via app-en. Soms zijn dingen in het leven zo oneerlijk. En jawel, ik ben een sterke vrouw, maar heb toch ook echt mijn slechte momenten. Ik vind het vooral erg dat de kinderen mij zo verdrietig zien. Daardoor kunnen zij niet genieten van de voorpret van iets…. Ach, ook dat komt vast goed wat hen betreft. Daar ga ik dan ook voor. Hun geluk is die van mij. 

Ik ben zo blij met al die helpende handjes en schouders om tegen aan te leunen uit de meest onverwachte hoeken. Ik ga nu genieten van de vers gekregen bloemetjes in huis. En wat zullen de kindjes opkijken als ze de chocolade paashaasjes en eieren straks hier zien. En mijn schoon en extra gezellig gemaakte huis geeft rust in mijn hoofd.

Om 11:25 zat ik met mijn vader weer in het ziekenhuis. Lekker bakkie koffie gekregen. Ik zet tegenwoordig thuis geen koffie meer aangezien ik zo vaak in het ziekenhuis ben. Ik neem gewoon mijn visite mee naar elke afspraak. De wachtkamers zijn erg gezellig. Degene waar ik vaak zit is paars. Wat wil je nog meer als voormalig heidekoningin. Helemaal  mijn plekje waar ik ook nog eens bedient wordt. 

Voordat ik bij de drain zuster was 😬 kwam ik de chirurg tegen. Hij vroeg hoe het met mij ging. Goed dus. En die drain? Al komt er maar een paar cc wondvocht in, zolang ik geen last heb van de drain, lekker laten zitten. Anders komt het vocht in de wond. En dan komt het weer via de wond naar buiten. Ook niet fris. Nu heb ik nul komma nul wondvocht wat naar buiten siepelt. Toen ik bij de drain zuster kwam vertelde ik het verhaal van de arts. Nou, zei ze, dan laat ik dus de drain zitten. Ben je voor niks gekomen. Ik melde nog van: nee hoor, ik heb weer even mijn ideale leven mogen leiden. Mijn omgeving was paars en ik werd op mijn wenken bedient 😂.

Soms hoor je een zin die je normaal niet zoveel doet. Maar als je leven ineens verandert bijvoorbeeld door een ziekte, op financieel gebied of in je privé omstandigheden ……. wat toevallig, bij mij geldt dit allemaal. Dan krijgt die ene zin ineens een hele andere betekenis.

Er gaat niets boven een gewone dag!

Vooral een dag zoals ‘vroeger’ komt dan in mij op, het ideaal beeld. Ik gezond naar mijn werk. De kindjes naar school. Om vijf uur weer met z’n vieren aan tafel zitten om te eten. Daar moet ik over ophouden. Zo’n gewone dag is hier niet meer haalbaar. Dan ga ik nu voor een nieuwe versie van een gewone dag. Ooit weer gezond met mijn kindjes samenzijn.