Er was niet enorm veel sneeuw. Maar op bepaalde plekken genoeg voor de slee!

Daan had van een doos een eigen slee gemaakt. Dit was best een hele tijd leuk. Ineens riep hij: stop! De bodem van de doos was kapot en zijn billen werden nat en koud. Maar het was toch even lekker zo met z’n allen in de sneeuw. I love it.

Ik ben best wel opgevoed met iets van een sport of muziekles elke week. Daar begin je aan en je geeft niet zomaar op. 

Mijn zoon zit al een tijd op Yoseikan. Een super sport. Inmiddels heeft hij de bruine slip. Maar hij gaat al wekenlang huilend naar zijn les. En ook als hij thuiskomt hoor ik inmiddels niks positiefs. Hoever ga je dan? Mijn ex en ik vinden eigenlijk dat als je iets echt niet leuk vindt dat je wel het seizoen afmaakt. Maar ja. Inmiddels zit ik met de gebakken peren. Elke woensdag heb ik te maken met een groot drama. En ik stuur mijn zoon, schop hem bijna, naar elke les. Hoe lang ga ik dit nog volhouden? En mijn handicap voor nu is natuurlijk dat ik het liefst ook stop met deze actie. Scheelt ons weer geld. Extra brood op de plank. Ik zit nu dan ook zo in een dubio. Ik wil eigenlijk dat mijn zoon niet zomaar stopt, alhoewel hij dit nu twee jaar doet. Maar mocht hij het niet door willen gaan dan kan ik weer iets extra’s doen….. Muziekles is trouwens wat hem betreft geen optie. Dus dat valt ook al af. 

Ik mis mijn dotjes van kindjes al sinds dinsdagmorgen. En ik heb gehoord, gelezen dat ze het heeeeeel fijn naar hun zin hebben gehad. Zo fijn. Ik had eerlijk ook niet anders verwacht. Wendy, Jochem en julia zijn wat dat betreft the best. Dank dat jullie mijn kids opgenomen hebben en ze zoveel plezier mee hebben gegeven. 

Maar wat heb ik ze gemist. Mijn ex vroeg: zullen we facetimen…… Dat bericht alleen al liet mij huilen en huilen. Adem in en adem uit. Helaas. Ik kon niet rustig worden omdat ik ze zoooooo miste. Ik kreeg toen een leuk filmpje van ze opgestuurd. Dank je wel Robert…… 

Gisteren heb ik wel even fijn met ze gepraat. Ik weet niet waarom, maar ook toen kwamen de tranen en tranen. Ik mis ze zooooo enorm. En ik mis denk ik vooral de situatie zoals deze zou moeten zijn. Een papa, mama en kindjes. Ik kan mij er nog niet bij neerleggen dat ik ongewild een alleenstaande moeder ben.  

Maar dan anders. De kat is al een tijdje weg en komt nooit meer terug. En hij heeft voor een paar dagen mijn kittens mee. Het afscheid was erg zwaar. Weer een nieuwe fase. De schoolvakanties, de tijd dat je je eigen dag kan indelen, zo gezellig, geen tijdsdruk, alleen maar gezelligheid…… ben je ineens ongewild alleen. En wat doe je dan?

Helaas gedeeltelijk ziek zijn. Geen wederhelft die een washand op je voorhoofd legt. Dan maar pillen erin en doorgaan. Misschien ook maar beter. Mijn vader is de deuren aan het schilderen. Ik heb van iemand een pot latex muurverf gekregen. Onze slaapkamer wordt nu mijn slaapkamer. Als je dan toch een ander leven moet gaan leiden dan maak ik er ook maar meteen echt mijn eigen leven van. Met mijn lieve kindjes natuurlijk. Ons nieuw leven. Als zij straks weer thuiskomen ziet de bovenverdieping er alweer anders uit. Alles mooi strak wit. En alles gekregen. Iedereen dank daarvoor 💋! 

Ik zit bij een fijne auto garage. Zij hebben Jet de winter door geholpen met mijn auto. Een barrel van 20 jaar oud. Mijn gouden koets. Mijn broer heeft deze als trouw auto gebruikt. Mooi bloemstuk op de motorkap. Wie wil er niet in een gouden koets trouwen? 

Hopelijk gaat deze echt de winter mee. De zomer pakken wij wel de fiets. En ga ik dan voor een nieuwe auto? In het begin niet. De centen heb ik nu eenmaal door de scheiding niet. Een vriendin opperde dat je een auto kan leasen voor 120 euro per maand all in. Dus nooit onverwachte reparatie kosten. Maar ja, 120 euro per maand is voor mij ook geen optie. Ik denk dat het voorlopig gewoon de fiets wordt. Een keer de bus. En verder mee liften met vrienden en familie. Gelukkig gaan wij niet op vakantie, dus ook daar hebben wij geen auto voor nodig. Alhoewel…. van de zomer met de hele familie naar de Ardennen. Er gaan zo’n 10 auto’s die kant op. Verspreiden wij ons drieën toch over de familie heen. Komt vast goed. Opgelost. Er komt voorlopig geen andere auto op mijn oprit. 

Ik had de laatste keuring al rekening gehouden met afscheid nemen van de auto. Mijn kids al voorbereid. Regelmatig loopt mijn dochter naar de motorkap van de auto. Dan spreid ze haar armen, gaat met haar bovenlijf erop liggen en kust de auto. Echte liefde ❤️.

Je voelt iets lopen in je neus. Oeps. Een bloedneus. Niks geks. Voor de zoveelste keer.

En dan kijk je naar je hand. Deze laat ineens een gekke plek zien. Voor mijn gevoel niks ernstigs. Maar het blijft een gekke plek.

En dan wil je naar bed gaan. Tandjes poetsen. En dan zie je in je oogwit een rode plek die er voorheen niet was en is. Erg? Pfew. Ik heb geen idee. Ik laat dit alles maar over mij heen komen. En dat vind ik voor nu het lastigst. Ik hoop dat ik de goede beslissing heb genomen en alles maar laat komen en gaan zoals het is. Gelukkig zijn er voor nu even geen kids in het spel.  Die hebben bij papa veel plezier. En ik…. hou de boel stiekem toch wel een beetje extra in de gaten. Er moet immers ook een beetje geklust worden.
Inmiddels toch maar even gebeld. En de foto doorgestuurd. De foto zou een ‘brandwond’ zijn van de chemo. En de bloedneuzen etc hoort er toch een beetje bij. Mijn bloedstolling is van de medicijnen in de war. Uitkijken met stoten dus.

Mijn hoofd haren vielen uit. Maar gelukkig werd het weer kouder en liepen en lopen meerdere mensen nu met een muts op hun hoofd. Zo ook ik.

Mijn wenkbrauwen vielen uit. Tegenwoordig is het helemaal in om deze in te kleuren als zijnde grote borstels. Niks voor mij. Maar nu doe ik noodgedwongen mee met een hype.

Mijn wimpers vielen uit. Gelukkig had ik nog een bril liggen die ik eigenlijk veel vaker op zou moeten doen. Dit is mijn kans. Zo lijken mijn ogen niet kaal en ik zie ook nog eens beter. En laat het nou ook een klein beetje helpen tegen het tranen.

Ik begin vocht vast te houden…… Ik zie een onderkin in de spiegel. Ik weet het: als dat nou het ergste is. De rand van mijn sokken maken aan het einde van de dag diepe kringen in mijn benen. Mijn schoenen doe ik s’morgens aan. Halverwege de dag kan dit ook maar dan ben ik wel even bezig. En dan hebben wij het niet over een minuutje. Oftewel ik heb zo’n opgeblazen lijf. Voor mijn gevoel zo’n compleet pakket dat je kan zien dat je niet gezond bent. En dat staat mij toch wel een beetje tegen. Ik ben dan misschien wel ziek maar wil dit niet zien of uitstralen. Of zullen we maar zeggen: meid, je ziet er voller, gezonder uit. Het staat je goed…….. En: ik ben zo glad als een garnaal, hahaaa. Was het maar zomer. Ik ben nog nooit zo glad geweest.

Leuk en makkelijk om zelf te maken.

Dit is zoiets wat privé zou moeten zijn. Leuke dingen deel je. Minder leuke dingen hou je voor jezelf en heb je maar mee te dealen. Wie niet? That’s live. En toch ……. Deze pijn past niet in mijn chemo schema. Maar sinds vandaag loop ik mank. Mijn rechtervoet doet weer zo’n pijn. Maar dat zou eigenlijk niet kunnen. Niet na bijna veertien dagen. Maar ik heb er wel last van. 

En ach, de kids beginnen eraan te wennen. Die zijn gelukkig flexibel. En als mijn zoon dan boven op bed ligt, helemaal op zolder en om een extra kus en een knuffel vraagt……. dan probeer ik mij groot te houden. Die twee trappen zijn op en neer echt teveel voor mij. En dan sta ik huilend onderaan de trap. En zeg ik terwijl ik mijn tranen inslik: lieverd, morgenvroeg krijg jij een extra grote knuffel van mij. Helaas geen acceptatie. Mijn zoon hoort waarschijnlijk de verdriet in mijn stem en zegt zo lief: mam, ik kom wel naar je toe, blijf maar staan. En dan ziet hij helaas mijn waterige ogen. Ach ja, thats’s life. Een kus en een knuffel. Goud waard van je eigen kinderen!

Ik ben sinds ik kinderen heb bezig met zo gezond mogelijk te eten. Dit kwam vooral omdat ik geen makkelijke eters in huis heb. Dat beetje wat ze aten en eten wil je dan toch een beetje gezond houden. Op verjaardagen en bij vriendjes, school etcetera mag alles hoor. Maar thuis doordeweeks wordt hier over het algemeen zo gezond mogelijk gegeten. 

Iedereen weet dat suiker niet goed is. Dus de pakjes voor maaltijden komen hier al een tijd niet binnen. Wij zijn van de volkoren pasta’s en verse groenten. Daar smullen de kinderen gelukkig inmiddels van. Snoep…. Blijft lekker. Mogen ze ook echt wel tussendoor. Maar geen zakken vol. E-nummers? De gevaarlijkste, de E621 die als smaakversterker in heeeeeeel veel producten wordt gebruikt probeer ik zeker te vermijden. Met vers eten is dit een makkie. En dan leef je voor je gevoel al jaren zo. Zo gezond mogelijk. Dit geef ik mijn kinderen mee. En dan krijg je alsnog die vreselijke ziekte. In het begin dacht ik dan ook: pff, ik zit volgepompt met medicijnen dus dan maar een beetje genieten. Lekker makkelijk eten met een pakje met smaakversterker. Goedkoop, lekker en makkelijk. Maar is dit wel handig? Ik heb de boel weer gereset. Ik blijf bij gezond eten zolang het betaalbaar is. Ik blijf het goede voorbeeld geven aan de kinderen. En dat ik ziek ben geworden? Dat kan aan van alles liggen.