Ik ben zooooo bang. 

De operatie. Stap twee in het behandelplan. Maar zo ingrijpend. Zonder wederhelft. 

Alleen thuis. Ok, niet helemaal alleen. Ik heb twee kinderen naast mij. En vrienden en familie om op terug te vallen. En ik weet het: ik hoef maar te bellen naar mijn ex en hij is er voor ons.

Ik ben zo bang voor de pijn. Lichamelijk maar vooral psychisch. 

De littekens die IK levenslang zal blijven zien. 

Maandag ging ik weer voor een infuus naald naar de anesthesist. In een keer raak. Yes! Hij vroeg hoe het met mij ging. En de tranen kwamen bij mij eruit. Ik vertelde hem dat ik bang ben om niet wakker te worden na de operatie. Hij keek mij aan en zei: jij werkt hier, wat zijn je voorbeelden…. Eerlijk gezegd weet ik niet beter dan dat iedereen wakker wordt na een operatie. Maar nu sta ik ervoor. Met een mega back Up aan mensen. Maar zal ik dan toch niet die ene zijn, die ene op de 100.000 die niet wakker wordt. Ik ben wel een moeder die voor haar kindjes gaat. Ik heb het geluk dat ik dankzij mijn ex en geregel van mijn broer en liefdadigheid van mijn ouders kan blijven wonen waar ik woon. En dan zou er iets met mij….. Of ik val weg….. Dit is voor mijn gevoel zo’n grote verantwoording. En daarom heb ik denk ik ineens die spook verhalen in mijn hoofd. Niet reeël maar toch…. Een hele grote angst, verantwoordigheidsgevoel.