24 tot 36 uur na de eindtijd van de chemo moet ik mijzelf een prik geven. In mijn buik. Deze zorgde er tot nu toe voor dat elke volgende chemo gewoon door kon gaan. De prik kon wel extra botpijn veroorzaken. Geen idee of ik hier last van heb gehad. Ik had sowieso heel veel bot en spierpijn. Voor mijn gevoel had dit meer te maken met de chemo. 

En daar gaat hij dan. Wederom een mijlpaal. Mijn laatste prik in mijn buik. De prik voel je echt helemaal niks van. De werking was gelukkig voor mij heel gunstig.

Nooit meer vier dagen op dieet. Nooit meer vier dagen alleen thee zonder theïne en water. Gisteren mijn laatste chemo gehad. Sinds vandaag mocht ik weer alles eten. Op dag een van mijn dieet krijg ik een visioen van iets. Dit keer was het een quarter pounder menu van de Macdonalds. Vier nachten had ik hierover gedroomd. 

En deze was lekker! Hij smaakte mij zo goed. Maar vooral was ik blij met al die lieve mensen die bij mij waren. De een ging voor koffie. De anders voor een ontbijt. Alleen ik ging voor vet….

Helaas staan mijn nichtjes Bardi en Germa er niet op. Maar wat had ik het gezellig. Collega, ex collega, familie, mijn heide prinses en vriendinnen. Wat kan een mens zich nog meer mensen? Dank jullie wel dames! En dan ook nog eens al die kadootjes. 

Ik heb inmiddels zoveel te eten gekregen. Daar kan ik heel lang mee vooruit. Ik ben alweer bezig met een leuk plannetje. Een super gezellig iets. Gaat helemaal goed komen. Love you all! 💋👊🏻

Iedereen doet tegenwoordig wel iets met een spel. Een boerderij, een bakkerij of wat dan ook. Ik speel bovenstaande spel al bijna zes jaar. Elke keer zei ik tegen iedereen dat ik ermee zou moeten stoppen. En dan ineens net voordat mijn taartjes op waren begon ik toch weer. Ben ik nou echt zo verslavingsgevoelig? Ik ben er bang voor. Maar door mijn scheiding en ziek zijn had ik ineens echt geen tijd meer voor dit spel. En dan kijk ik nu…… Alle taarten zijn op. Dit geeft mij toch zorgen en geen goed gevoel. Ik heb snel weer wat in de oven gestopt. Maar of ik dit ga volhouden? En dan denk ik bij mijzelf: hallo, het is maar een spel, zonde van je energie, stop hiermee. Maar dan zit er nog een ander stemmetje in mijn hoofd 😬 die zegt: schat, je begint ergens aan. Geef niet op! En die stem is ook niet verkeerd. Maar ik ga voor de kids en ik ga voor het vechten tegen mijn ziek zijn. Dan maar thuis alleen. Voor de rest heb ik helemaal niks te klagen! Door vrienden en familie gaan wij het redden!