Vandaag heb ik mijn laatste chemo gehad. Weer een mijlpaal. Super blij mee. Alhoewel dit fase een is van de drie .

Ik zou zo blij moeten zijn. Maar ik ben stiekem zo bang. Ik heb al weken lang last van mijn voeten en vingers. Vingers…. mijn werk dus  mijn inkomen. De arts heeft mijn chemo al iets naar beneden geschroefd. Ook zo eng. Gaan wij voor de tumor of ….. Mijn fijne arts gaf  al aan dat hij mij niet als moeder met jonge kids arbeidsongeschikt wilt achterlaten. Maar pakt hij nu wel de tumor maximaal aan?

Ik gaf van te voren aan: gooi 100% medicijnen in mijn lijf. En hij zei: we gaan toch voor iets minder. Jij moet doorgaan voor jezelf en je kinderen. Heel aardig. Maar haal ik nu alles eruit wat haalbaar is? Daar hadden de geleerden helaas geen antwoord op. En dan word ik, in mijn uppie, hier heel onzeker van.