Vanaf vandaag kan je bij het Kruidvat een NS kaartje kopen voor 14 euro. Deze is tot 16 april geldig om een dag onbeperkt te reizen.

Mijn moeder heeft twintig jaar geleden borstkanker gehad. Tijdens de operatie werd het verwijderde tumor weefsel onderzocht. Deze bleek kwaadaardig te zijn. Dus werd toen standaard haar okselklieren verwijdert. Later, na onderzoek, bleek dat er in haar oksel geen kwaadaardige cellen zaten. Toen werd ze kankervrij verklaard. Natuurlijk waren de eerste jaren en soms nog de jaarlijkse controles spannend. Mijn moeder had veel last van vocht in haar arm omdat de lymfeklieren verwijdert waren. Ze had de een na de andere ontsteking. Uiteindelijk gebeurde dit zo vaak dat ze maandelijks een antibiotica injectie kreeg. En helaas werd ze arbeidsongeschikt verklaard. 

Gelukkig kunnen ze tegenwoordig al vaak voor de operatie bekijken of er tumor weefsel in de lymfeklieren zit. Bij mij is/was dit het geval. Vandaar de chemokuren. Inmiddels heb ik een MRI en echo gehad. Ik hoor snel of mijn oksel tumor weg is. Zo niet, dat wordt deze klier operatief verwijdert. En is er niks meer te zien dan volgt alleen nog bestraling om het allerlaatste slechte celletje de doden. 

Vanmorgen een MRI scan en echo gehad. Voor de operatie maakt de uitslag niks uit. Het is wel leuk om te weten of de chemo iets gedaan heeft. 

Wat een belevenis is zo’n MRI. Het was mijn tweede keer. Een groot verschil met de vorige keer was dat ik toen mijn haar elastiekje met een ijzertje eraan moest verwijderen. Dit is nu natuurlijk niet meer het geval. Alhoewel ik ook mutsjes heb met een ijzertje eraan. Maar vandaag niet. Verder zat ik strak strak in mijn trainingspak pak (kijk eens hoe ik hak hak)…. Want mijn spijkerbroeken bevatten een ijzeren rits. Alles met ijzer is gevaarlijk in verband met magneten. 

Ten eerste moest ik een half uur stil op mijn buik liggen. Mijn hoofd in een kommetje. Naderhand zat dat kommetje in mijn hoofd. Zag er niet uit, haha. Ik geef ook nu weer al dat vocht wat ik vasthoud de schuld 😉. De scan zelf is een aaneenschakeling van herrie. Fase 1 hoorde ik steeds roepie roepie. Daniela en Karin weten wel waar ik toen aan dacht. De mensen die de film ‘mooie jongens’ hebben gezien snappen het dit ook. In fase 2 hoorde ik allemaal geweren afgaan. De koptelefoon met muziek heeft op zo’n moment weinig zin. In fase 3 lijkt het of er een alarm afgaat. En toen was het alweer klaar. Helaas was er iets teveel herrie voor een dutje. Infuus naald er weer uit. Aankleden en door naar de echo. Daar zag ik mijn trui rood worden. Zonde. Na de echo in de hal van het ziekenhuis gaan zitten en mensen bekeken onder het genot van een koffie speciaal: speciaal voor mijn onderkin. 

Ik ben een paar kilo aangekomen. Ik dacht van onder andere niet werken. En door wat minder energie te hebben ren ik minder hard rond in en om het huis. 

Laatst met het douchen trok ik mijn sokken uit. Zie ik mij daar toch een inkeping in mijn been 😱. Ik hou vocht vast. Vandaar die onderkin. Ik werd er gewoon blij van. Ben direct gestopt met diëten, Whahaa. Toen ik een foto van mijn been naar de familie app stuurde reageerde mijn schoonzus met een fijn antwoord. Ze had even op Google gekeken. Mensen die een chemo hebben ondergaan kunnen wel 5 tot 15 kilo aan vocht vasthouden. Geweldig toch? Dus mijn onderkin en klapkuiten zijn tijdelijk en gaan vanzelf weer weg! Ik ga dit vieren met een zak chips, njom njom.

Via het ziekenhuis kan ik therapie krijgen voor de kinderen en mij. Ik liet Eva inschrijven. Puur voor wat tips om met de situatie van thuis om te gaan. Om de een of andere reden werd er tot drie keer toe niks mee gedaan vanuit de afdeling. Of ze vonden het misschien niet nodig of het werd ‘gewoon’ vergeten. 

De laatste keer dat ik voor een chemokuur kwam melde ik dit. Ik kreeg meteen een gesprek aangeboden. Daar kreeg ik tips voor de kids en nog meer. Af en toe moet ik de kinderen in alle rust apart nemen. Bijvoorbeeld bij het naar bed gaan. Even bij ze gaan liggen. En uitdagen. Ze hebben een dagboek. Daar staat vaak de zin in: ik heb wel/geen zin in morgen omdat…… Eva zegt altijd geen. En Daan altijd wel. De tip is om de rollen om te draaien. Dus tegen Eva zeg ik nu: wel zin in omdat…. 

En verder is het heel erg goed om samen te tekenen. In ons geval over het ziekenhuis en de operatie. Zodat ik Eva alvast kan voorbereiden op de aankomende operatie die mij te wachten staat. Bij haar is dit erg belangrijk omdat zij verbaal niet sterk is. Wij zitten nu af en toe gezellig samen aan tafel te kleuren en te tekenen.

Sinds de kinderen weten dat ik ziek ben zag ik ze veranderen. Vooral mijn dochter van zeven jaar. 

Hoe vaak ze mij niet aankijkt en dan vraagt of het wel goed gaat. 

Ik heb geen wimpers en daardoor rollen soms de tranen over mijn wangen. Ze vraagt nog steeds: moet je huilen mama?

Als mijn muts iets omhoog is gegaan, loopt ze naar mij toe. Dan trekt ze deze weer goed over mijn oren. 

Na een slok spa rood en een klein ‘boertje’ gelaten te hebben vraagt Eva of ik moet spugen. 

Ze voelt soms voorzichtig onder mijn pet en vraagt zich dan af wat voor een soort haar ik terug ga krijgen. Ze wil zo graag dat ik weer krullen krijg. 

Mam, ik neem geen vriendinnetje mee naar huis. Dan heb jij rust thuis.

Ze lopen allebei regelmatig naar mij toe. En geven mij dan een dikke knuffel. Meer dan voorheen. 

Ik ben dol op puzzelen. De meeste puzzels van 1500 stukjes heb ik in twee dagen klaar. Die van 1000 moet in een lange dag likken. Vijf december heb ik er een gekregen van 2000 stukken. En een niet al te makkelijk plaatje. Deze maar eens tevoorschijn gehaald. 

En dan wil je gaan beginnen. Valt dat even tegen. En dan heb ik het niet over omdat er 2000 stukjes zijn. Maar wel omdat mijn nagels afgebrokkeld zijn. Ik heb nog 2/3 per nagel over. Mijn vingertoppen zijn dus kaal. En dat is mij toch lastig vastpakken. Het lijkt een beetje op puzzelen met handschoenen aan. Nu begrijp ik ook dat ik minder grip heb. Ik dacht eerst door de tintelingen in mijn vingers. Maar ik mis ook mijn nagels en wat vellen. Door dat laatste zijn de vingers extra gevoelig. Maar ja, ik heb nu wel langer plezier van deze puzzel

Dit las ik in het plus blaadje. Ik hou van makkelijk. Je pasta, eventueel vlees en groenten in een pan. Maar een pan af te wassen. Deze ga ik proberen. Ik zal hieronder het recept van de plus erop zetten in verband met de hoeveelheden. Maar als je op pinterest kijkt vindt je nog veel meer voorbeelden. De foto komt ook daar vandaan. Er zitten iets meer ingeredienten in dan ik zou gebruiken. Te ingewikkeld.

350 gram penne, 200 gram kipfilet in blokjes (deze zou ikzelf liever weglaten of apart bakken), 400 gram cherry tomaten gehalveerd, 4 teentjes knoflook, bosje basilicum in stukjes gescheurd, klein potje tomaten puree, 1 theelepel rozemarijn en wat olijf olie.

Leg alles in de pan. Giet daar de olijf olie en een liter water bij. 10 minuten koken zonder deksel op de pan. Zo kan de saus mooi indikken. En klaar!

De knoflook in kleine stukjes snijden. Zo komen er meer smaken vrij. Als je normaal je pasta kookt dan giet je het meeste zetmeel eraf. Soms spoel je deze ook nog eens extra eraf met stromend water. Omdat je dit nu niet bij bovenstaande doet krijg je sneller een dikkere saus. Hierdoor voelt een portie wel wat zwaarder aan.

Wij zijn vanmorgen naar de parkeergarage gereden in de Arena in Amsterdam. Daar aangekomen was het twee minuten lopen naar de ijssculpturen. Het was van binnen niet heel groot. Maar oh zo mooi. De temperatuur was tien graden onder nul. Dus ik zou zeggen: ski kleding aan. Deze tentoonstelling is voor de tweede keer verlengd. Korting kregen wij met een ANWB pas. 

Het thema was muziek. Lijkt me duidelijk.

Ik kreeg na chemo nummer een van de zware serie na een week een rare rode plek op mijn hand. Bij chemo nummer twee ook na precies een week. En jawel. Afgelopen dinsdag, wederom precies een week na de chemo, kwam weer een rode plek op mijn hand tevoorschijn. De arts keek ernaar en wist hier niks over te zeggen. De afdeling deed lakoniek alsof ze het niet zagen. Gelukkig had ik van de eerste twee geen last. Alleen op een gegeven moment wat jeuk. 

Nummer drie is een ander verhaal. Deze prikt. Alsof je een verbrande plek hebt. Nu een week. Ik ga ervanuit dat deze net als voorgaande vanzelf overgaat. En het is gelukkig verder goed te doen hoor. Ik heb gewoon een kloppende hand 😜.