Tja. Hoe leuk is het om post te ontvangen? De kinderen rennen steeds naar de deur en trekken de post uit de handen van de postbode. Ondertussen schreeuwen ze woef woef. Daarna scheuren ze de enveloppen open. De kaarten kunnen ze inmiddels ook lezen. 

Steeds minder mensen sturen kerstkaarten. Ik snap het wel. Je kijkt ernaar en legt ze op een stapel. De postzegels zijn ook nog eens heel erg duur. Vroeger hing je de kaarten aan een lijn dwars door de woonkamer. Dit is op de een of andere manier niet meer ‘strak’. Nu krijg je via whatt’s app of Facebook berichten. Op zich prima. Dan hoef je niks op te hangen. Het scheelt centen en papier in het kader van het milieu/toekomst van onze kinderen.

Ik heb dit jaar een deal gemaakt met mijn vrijgezelle oom. Hij stuurt normaal elk jaar alleen kaarten. Ik heb vanaf nu minder te spenderen. Dus waarom sturen wij ze nu niet samen? Mijn oom vond dit prima. Ik kocht de kaarten. Onder andere die voor het goede doel van de kinderen van school. Opbrengst gaat naar KIKA. Dit doet de kids goed. Mama heeft kanker en als een kind dit heeft is dat afschuwelijk. Dus ze willen graag alle kaarten verkopen. Iedereen moet beter worden vinden ze 😍! Ik heb de kaarten geregeld, postzegels en de namen erop. Mijn oom regelde de financiën. Iedereen super blij! Dus als je een kaart krijgt van de kinderen en mij met de naam Henk….. Nee ik heb geen nieuwe relatie. Ik heb een hele lieve suikeroom. Family rules! 

Ik heb voor vandaag geen ‘leuk’ stukje. En voor morgen…. Ik weet het even niet. Soms kom je jezelf even tegen. En merk je dat je niet de back-Up hebt die je dacht te hebben. Dan voel je je ineens alleen en verlaten. En dan ook nog eens met een gebroken hart daarbij……

Je kan niet altijd met iedereen op een lijn zitten. I know. Maar natuurlijk is dit wel mijn wens. Zeker als het om de kinderen gaat. Deze staan nog steeds nummer een bij mij. Zo mogelijk nog hoger. Zij zetten mij met twee voeten op de grond. En houden mij daar ook. Oftewel, ik sta even grumpie op. Dan kijk ik naast mij en denk ik: I will survive! De kinderen en ik maken er weer een leuke dag van. Fijne zondag iedereen!! 😍

Gisteren liepen mijn dochter en ik met Majella en Jenthe de Santarun in Veenendaal. Wat een bijzondere ervaring. Wat was ik blij dat mijn voeten weer ‘normaal’ werkten na de neuropathie van de chemo. 

We begonnen met 200 andere kerstmannen en vrouwen aan een warming Up. Daarna door naar de start.

Majella en Jenthe gingen als een speer. Eva en ik…. door mij iets minder snel. Uiteindelijk stond Jenthe klaar net voor de finish. Zij ging met Eva als een speer ervandoor. Majella en ik gingen ook samen door de finish. Ik was kapot! Maar I did it. Voor het goede doel een mini run gedaan. 

Eva wil haar medaille nooit meer af doen. Wat is zij trots! 

Vanaf morgen begin ik weer met mijn dieet voor een goed doel. Dat de chemo maar weer maximaal mag gaan werken!

Op de school van mijn kinderen hebben ze een leuke actie met kerstkaarten. De kinderen mochten hun eigen kerstkaart tekenen. Deze gaat dan in productie. Met een beetje geluk kunnen de kinderen de setjes van zes zelfgemaakte kaarten verkopen. Zes pakketjes gaan mee maar huis. 6×6=36 euro. De opbrengst gaat naar kika. Dit klonk als muziek in de oren bij mijn kinderen. Kanker, dat heeft mama ook. En dan kunnen wij ook nog eens iets betekenen voor kinderen met deze ziekte. Bloed fanatiek gingen ze aan de slag. Helaas viel het voor hen tegen wat het resultaat werd. Ik vond het juist mooi. Een kaart met een verhaal erachter.

Daan tekende een kersthuis. Met een slee boven het huis met …… rendieren. Maar de rendieren pasten niet meer voor de slee. Hij mocht niet opnieuw beginnen. Daar was geen tijd voor. Dus meneer tekende een rendier met een touw onderaan de slee. En dan heb je moeders die roept bij het zien van de kaart: wauw schat, wat mooi gemaakt. Maar waarom heb je de rendier aan een strop opgehangen? Arm kereltje. Mam, waarom opgehangen? Echt niet! Hij paste er niet voor, hoort er wel bij vandaar eronder aan een touw. Een onschuldige kinder gedachte en een volwassene gedachte…..

Eva tekende vijf personen op haar kaart. Ik vroeg aan haar wie deze personen waren. Dus zij zegt: opa, oma, mama, Daan en Eva. Papa zat naast haar….. Ze keek opzij en raakte in paniek. Oh nee, papa, mama, Daan, Eva en opa OF oma. Arm kind. Mijn ex man en ik zeiden al: het maakt echt niet uit wie je getekend hebt. Wij, opa’s, oma’s, papa en mama houden van je! Jij hoeft niet te kiezen kind! Papa en mama houden altijd van jou!

Ik heb laatst een paar zakjes M&M’s aangeschaft. Verschillende smaken. Mint (jummie), pindakaas, crunchie, Candy, pretzel en cappuccino. 

De pindakaas vind ik heerlijk. Maar je moet natuurlijk wel van pindakaas houden. Mint blijft zoooooo lekker. Candy viel een beetje tegen. Deze had niks met M&M’s te maken. Nu de smaak pretzel geproefd. Niet lekker. Chocolade om een pepsil. Dit hoeft van mij niet. Apart vind ik deze smaken lekkerder. Maar cappuccino?! Een noot met een koffie en chocolade laagje eromheen. Jammie. Heeeeel erg lekker. Zeker de smaken mint en cappuccino naast elkaar is heerlijk bij en na een kop koffie (en cookies). 

Afgelopen dagen ben ik s’morgens een kwartier bezig om mijn ogen zonder prikken open te kunnen houden. Ik knipper mij dan suf. Mijn zoon zei al: je wimpers groeien maar binnen. Dat zal niet zo zijn. Maar ik ben ze wel kwijt. En dat is me toch onhandig! 

Ik loop constant met rollende tranen over mijn wangen rond. Ziet er zielig uit. Maar het is vooral vervelend. Schrale wangen en geïrriteerde ogen krijg je daar ook nog eens van.
Nu snap ik ook mijn wallen rondom mijn ogen. Ze zijn droog van al het vocht wat zonder de dijken/wimpers weg stroomt. En het andere irritante is dat de haartjes nu nog stekels zijn die tegen de ogen aan kriebelen. Dus hebben wij wimpers nodig? Het is wel handig om irritatie van je ogen tegen te gaan. Ik ga vandaag oogdruppels aanschaffen. Kijken of die helpen. Of zou het dweilen worden met de kraan open? 

Inmiddels via collega’s goede tips gehad. Buiten mijn bril opzetten. Dan tranen je ogen minder door de wind. En jawel, 40+, ik heb er een in mijn tas. Nu kan ik mijn kinderen ook nog eens herkennen als ze op het schoolplein staan. Leuke bijkomstigheid. Bij de apotheek via de huisarts oogcreme gehaald. Geen druppels maar een soort gel. Werkt super! 

Ik zag deze te koop voorbereid en al. Nog even in de oven en klaar. Maar ik dacht: dat merken wij natuurlijk zelf. De piepertjes zijn toch regelmatig in de aanbieding. Bovenstaande aardappel is zonder kaas bereid. Hieronder staat een recept met kaas. 

Zoals de foto boven vermeld kan je deze aardappel ook prima op de bbq leggen. Je kan er ook ham tussen stoppen. 

Zondag waren de kids samen aan het dollen. De een duwde de ander omver. Zoiets eindigt altijd in ruzie. Maar nu…. Ik stond er zowaar naast. Daan schopte Eva in de buik. Ik riep nog dat dat nooooooit mag. Ondertussen sloeg Eva in een reflex Daan omver. Hij nam in zijn val Eva mee. Klabats. Onze mini kerstboom vol snoepjes lag op zijn kant. De kids begonnen meteen allebei heeeeeeel hard te brullen. Ze gaven elkaar de schuld. Wat een paniek. Waarom? Waarschijnlijk bang voor straf. Ik bleef rustig. Trok het boompje overeind. Nu hebben wij een boom met een knik. En de zuurstokjes hangen in stukjes om de takken heen gevouwen. Wij hebben een boom met een verhaal: wij willen vrede op aarde met kerst maar helaas hebben wij het niet in de hand en is er teveel oorlog. 

Gistermorgen rende mijn dochter vrolijk te trap af. Ze wilde papa met een sliding begroeten. Ze vloog op haar knieën hem tegemoet. Maar ze had een broek aan met opdruk, oftewel deze was stroef. Ze klapte over de kop met haar voeten tegen onze mooie grote kerstboom. Ik hoorde alleen maar boem en daarna kling klang. Oh nee, niet weer een boom om. Gelukkig bleef deze overeind staan. De hamster kreeg een gevallen kerstbal op zijn kooi. Verder viel de schade gelukkig mee. En Eva had gelukkig ook niks 😁.

Het verhaal gaat dat in 1670 een koormeester van een kathedraal in Duitsland het snoepgoed liet maken om de kinderen stil te houden tijdens de mis op kerstavond. Hij bedacht de vorm van een herdersstaf om hen te herinneren aan het kerstverhaal waarin het kindeke Jezus bezochten.

Wij hebben ze in een boom hangen. Maar om een kaars heen met een lintje staat leuk. Of in een glas. Ook ik ben dol op deze stokjes. Pepermunt smaak en aardbei. En dit jaar voor het eerst de jelly Bean versie (via internet). 

Ik heb een trechter in huis. Soms. Dan spelen de kinderen ermee in bad. Ineens is het weer kwijt. Het is het duurste niet maar dan koop ik er weer een setje. Die kleine maat is vaak zo onhandig. Stroomt alleen maar over. Nu zag ik laatst in een boodschappen tijdschrift een zelfgemaakte trechter. Ik heb vaak van die grote plastic melkpakken in huis. Je knipt de bodem eraf en je hebt een trechter met een mega inhoud. Je kan ook een frisdrank fles pakken en daar de bodem vanaf knippen.