Het was me het nachtje wel. Vol spanning. Ik had het niet meer. En dan heb ik het niet over gezonde spanning 😉. Maar een met angst.

Op een gegeven moment, het was half twee, hoorde ik een geluid. Het leek wel alsof iemand met een soort vijl een slot probeerde open te maken. Wat doe je dan als de kinderen slapen en je bent alleen in huis? Op onderzoek uit gegaan. Later dacht ik nog: de volgende keer zet ik de telefoon aan, toets alvast 112 in, en ga dan rondlopen. Dan is het groene tekentje om te bellen zo ingedrukt als er iets aan de hand is. En misschien is het niet verkeerd om een stok naast het bed te leggen….

Op het moment dat ik rond liep stopte het geluid. Waar kwam het nou toch vandaan? Weer terug mijn bed in. Toen begon het ‘vijlen’ weer. Ik de trap af, kraak kraak, naar beneden. Naar de voordeur, achterdeur en schuifpui gelopen om de sloten te checken. De schuifpui was een uitdaging. Daar had ik de gordijnen dicht gedaan. Op het moment dat ik ze opendeed stond mijn hart even stil…… Ik verwachte een persoon. Maar er was niks. En weer was het overal stil. Toen ben ik stilletjes op de trap gaan zitten. Op een gegeven moment hoorde ik weer het geluid. Uit de kamer. Het was Sonic! Die draaide over uren in zijn rad. Het ronddraaien van zijn rad maakte het piepende geluid. Pfew, wat een opluchting!

      
Dus de tip voor als je ‘alleen’ of misschien ook meer in huis bent: zorg dat je een telefoon in de buurt hebt. En voor een veilig gevoel iets van bijvoorbeeld een stok. Als je naar beneden loopt: maak veeeeel herrie, mocht er iemand in huis zijn dan gaat hij of zij er vast vandoor. Of sluip heel stilletjes naar beneden om iemand te betrappen. Dit laatst durf ik dus echt niet in mijn uppie.