Om 15:00 was de school uit van de kinderen….. Ik had mijn ouders gevraagd om de kindjes uit school te halen aangezien ik nog hele rode ogen had van het huilen. Thuis zaten mijn man en ik op de bank. Te wachten tot de kinderen eraan kwamen. Wat een paar slopende laatste minuten waren dat.

De kindjes kwamen binnen. Mijn moeder had van te voren al gezegd dat papa en mama iets te vertellen hadden. Mijn zoon rende naar ons toe, bleef stilstaan en zei: jullie gaan uit elkaar he? Later vroeg ik waarom hij dat dacht. Zijn antwoordt was omdat wij allebei aan het huilen waren. Op het moment dat mijn man vertelde dat we gingen scheidden begon onze dochter meteen te huilen. En dat bleef bijna de rest van de dag en avond doorgaan. Zoonlief zag ik in eerste instantie heel erg schrikken en hij wilde gaan huilen. Dus ik wilde hem pakken om te knuffelen. Hij schopte eerst tegen de bank, droogde zijn eerste traan weg en daarna liet hij niks meer merken. 

Wij hebben de kinderen natuurlijk gezegd dat het niet aan hen lag. Papa heeft geen vlinders meer…… Maar we zouden er alles aan doen om er als ouders allebei zoveel mogelijk voor ze te zijn.

Ik heb meteen een mail gestuurd naar de juffen van onze kinderen. Dan weten zij van de thuis situatie af en kunnen zij de kinderen steunen als ze verdrietig zijn.