Hoe vaak denk je niet in je kinderjaren, je jeugd: wat mijn ouders doen, dat ga ik noooooit overnemen? Ik wist dit ook heel zeker van bepaalde dingen. Op de dag dat we vroeger op vakantie gingen moesten alle prullenbakken leeg. En als iedereen naar het toilet was geweest ging er een peut chloor in de wc pot. Lekker fris, voor het idee. Ik zie mezelf als kind nog zitten op de achterbank. Papa had de auto al gestart. En dan was het wachten….. Mama moest de vuilnisbakken leeg gooien en dus nog het chloor gieten in de wc boven en beneden. En toen dacht ik vaak bij mezelf: wie doet nou zoiets? En wat doe ik nu? Precies hetzelfde.

Nog een voorbeeld.  Een boodschappen lijstje maken op een oude enveloppe. In het begin van toen ik op mezelf woonde pakte ik een mooi nieuw wit A4 papiertje om een lijstje te maken. En later ….. pakte ik ineens een oude envelop van bijvoorbeeld Unive uit de papierbak. Waarom zou je deze weggooien terwijl die nog maagdelijk wit was? Daar kon ik best een boodschappen lijstje op schrijven. Oeps, weer een gewoonte van mijn ouders overgenomen waar ik voorheen zo om kon lachen van: wie doet nou zoiets?

En dan het stukje van aan tafel eten. Ik weet niet beter vanuit mijn jeugd dat je je eten altijd aan tafel eet. Op een gegeven moment ging ik op mezelf wonen. Dus ik zat aan tafel. Alleen. Vond ik best wel saai. Maar mijn bordje leeg eten op de bank voor de televisie voelde ook niet goed. Dat heeft best een tijd geduurd voordat ik het wel durfde. Want als je alleen eet, waarom zou je dan het goede voorbeeld geven? Voor wie? Dan gaat het vooral om het gezellig maken voor jezelf. Niks mis mee.

En zo hebben we waarschijnlijk allemaal voorbeelden van dingen zoals je ouders het deden en doen. En we hebben daarover vast weleens gezegd: dat ga ik noooooooit doen. En dan ineens….. gebeurd het toch. En is dat nou zo erg?