Mijn zoon zat laatst met een paar vrienden hier.

Zij waren met z’n allen op school. Viel er ineens uren aan les uit. Wat dan te doen? Goedkope chipjes kopen.

Door gefiets, in mijn geval, mijn tijd, mijn huis.

Mam, mag ik de chipjes in de oven gooien met geraspte kaas en Chili saus? Zeker!

Maar toen zag ik ook een zak tortilla chipjes met een geweldige opening!

Hoe leuk; iemand knipt de bovenkant van de zak af. In een rechthoek. Zo creëerden ze een mooie bak voor de chipjes. Weer wat geleerd.

Je hoort het weer veel. Corona. Vele mensen hebben dit. Zo ook een bekende. Ik was meerder keren bij haar. Zij teste positief. Ik tot twee maal toe negatief. Moet je nog wel testen? Ach, ik doe dit voor mijn ouders.

Ondertussen hoest ik de longen uit mijn lijf. Geen hoofdpijn. Smaak is ok. Dus ws een heftige verkoudheid. Aangezien ik al twee keer een long ontsteking heb gehad, is dit schijnbaar mijn zwakke plek.

Mijn dochter steekt de vingers in haar oren als ik weer begin te hoesten. Mam, dit is niet normaal. Sorry schat, laat mij hoesten. Het is maar een (heftige) verkoudheid.

Op het werk achter een mondmasker is het benauwd om te hoesten. Op een gegeven moment schoot iets verkeerd in mijn keel. Heel af en toe heb ik dat. Dan kan ik niet meer praten. Iemand vroeg of ik wel ok was. Ik schudde nee. Ik kreeg water aangeboden. Masker af. Drinken aangeboden. Maar drinken heeft geen zin. Dit ziet er heftig uit omdat ik bijna geen adem kan halen. Bij de Action ook een keer gehad. Iemand pakte een fles water uit de schappen voor mij, haha. Het lijkt ernstig, maar komt altijd weer goed.

Testen jullie jezelf nog op corona bij bepaalde klachten?

Als ik nu terug denk aan afgelopen zaterdag…. Ik vond het zo sneu dat het konijn niet uit zijn hok mocht omdat hier een kerstboom 🎄 stond. Zaterdag toen de kinderen bij hun vader waren legde ik kussens om de boom heen. Bob uit zijn hok. Meneer vloog meteen op de boom af. Ging springen tussen de kadootjes. Oef, dat werd hem niet. Bob weer terug in zijn hok. Toen leek er nog niks aan de hand.

Onze Bob is niet meer. Vanavond plotseling overleden. Maar als ik terug denk was er al iets langer iets aan de hand.

Gistermiddag legde ik rauwkost in het hok van Bob. Toen zag ik dat de cracker van de dag daarvoor er ook nog lag. Zijn lievelings snack. De drinkfles was nog vol. Oei. Dat is gek. Ik aaide Bob. Oh dear, de ribben staken uit. Dit zag je niet door zijn mega dikke vacht. Eva laten voelen. Niet best mam, zei ze.

Maar meneer liep nog rustig rond in het hok. Ging af en toe op zijn toilet zitten. Als je dan terug denk, afgelopen vrijdag werd ik nog gek van het gebijt op zijn kooi. Toen riep ik een paar keer; Bob, stil! Oeps, zondag en maandag geen herrie.

Bob werd kouder in zijn nek. Maar was nog steeds rustig. Ineens begon hij heel hard te gillen. Toen viel hij om. Toen hij eenmaal op zijn zij lag werd hij weer rustig. Af en toe ging zijn koppie omhoog. Ik aaide steeds in zijn nek en op zijn hoofd. Op een gegeven moment vond hij dat niet meer leuk. Ik legde een dekentje over hem heen.

Eva appte mij; mam, als hij dood is stuur je mij dan een app? Jazeker. Ineens ging Bob schoppen met zijn poten. Zijn bek ging open. Drie grote adem teugen en dat was het. Hij stopte met adem halen. Ik zag zijn hart nog even door kloppen. Dat was het dan. Einde Bobbert. Onze lieve huis konijn. Schat van een beest. Ruim zes jaar geworden.

Dit alles verliep heel snel. Dat gegil was even naar. Was heel kort. Daarna bleef hij heel rustig. Ik zat naast hem toen hij stierf.

Dit weekend zijn Daan en Eva bij hun vader. Ik heb niet eens weekend dienst. Lucky me.

Heerlijke quality time. Ons 👩‍👧‍👦 huis is inmiddels helemaal kerst. In mijn uppie maakte ik het huis kerst proof. De vijfde december komen mijn kids weer naar mij. Dan rijden wij door naar mijn broer. Opa en oma komen dan ook. Wij gaan dan het dobbelspel spelen. Zo’n zin in. Ook de ouderwetse grabbelton komt weer tevoorschijn.

Voorheen wilde ik geen kerstboom in huis voor het Sinterklaas feest. Dit jaar ineens wel…. Mijn dochter riep elk jaar; mam, die boom is niet mijn ding. Oftewel, te druk. Dit jaar had ik de boom eerder in de kamer gezet. Met alleen lampjes. Verder niks. Zo kon ze langzaam wennen aan de aankomende kermis, haha. Dat gaf ik haar ook mee. Je kan niet alles op autisme afschuiven. Soms moet je meegaan met the flow. Warempel. Dit jaar krijg ik alleen maar lovende woorden van allebei de kinderen.

Overal waar je loopt in ons 👩‍👧‍👦 huis zie je iets van kerst 🎄 🎅. De lampjes gaan voor nu nog niet aan. Dat mag pas na het Sinterklaas feest.

Bovenstaand huisje is een favourite van Daan.

Onze 🐈‍⬛ Dolf leeft/leefde graag in de nacht buiten. In het voorjaar vind ik dit niks. Dan zie ik ‘s morgens teveel dode beesten voor de deur liggen.

Sinds september leeft mevrouw vooral binnen. Door al dat vuurwerk.

Pffff, ik maak nu om de dag de kattenbak schoon. Op zich wel beter voor de buurt. Maar voor mij, niet leuk in de portemonnee. ik mag niet klagen. Wij krijgen er zoveel voor terug.

De kids en ik vinden het geweldig dat Dolf 🐈‍⬛ meer in huis is. Eva maakt selfies met de kat. Daan geniet van een warme deken 🐈‍⬛ op zijn schoot op een koude zolder. En ik? Als de kinderen bij hun vader zijn dan laat ik de slaapkamer deur weleens open. Ik kan zo’n nacht maar zo wakker worden met een kat op mijn hoofd.

Ik keek voorheen altijd met mijn kinderen naar de intocht van Sinterklaas. Helaas waren zij dit jaar toen bij hun vader. Maar niet getreurd. De kadootjes bleven hier liggen.

Het weekend na de intocht waren Daan en Eva bij mij. Daan wilde bij een vriend logeren. Eva had een vriendin te logeren. Prima. Kadootjes lopen niet weg.

De zondag is hier heilig. Dan wil ik graag gaan voor quality time. Zaten meneer en mevrouw op de bank. De kerstboom was aan het shinen. Kregen ze toch allebei een kado. Wat waren ze blij met hun luchtje. Wennen hoor. Voorheen gaven zij hier niks om. Nu als puber wel. Voordat ze naar hun vader gingen kregen ze nog een laatste Sint schoen kado. Op 1 december mag de eerste flap geopend worden.

Daan kreeg er een met chocolade. Eva met make up.

Aan het begin van de week was het al wit in Apeldoorn. Vanmorgen liep ik met Daan naar buiten. Alles nog groen. Opeens kwamen er witte piepschuim balletjes uit de lucht vallen. Moest meteen aan Daan zijn zitkussen denken. Daar komen langzaam aan steeds een paar piepschuim ballen uit. Ik kan geen gat vinden. Zou die dan nu toch gesprongen zijn ? 😂

Daan zei; het hagelt. Nee joh. Het is sneeuw. Inderdaad geen sneeuw ❄️ vlokken. Maar balletjes. Blijft goed liggen. Eva ging in een witte wonderland naar school. Benieuwd of het glad is.

De sneeuwpop ☃️ stond vorige week al.

Via een collega van ‘omze’ winkel zonder kassa kreeg ik een nieuw contact. Een dame die ergens werkt en aan het einde van de dag wordt daar eten weg gegooid. Vanuit een supermarkt. Zonde natuurlijk.

Elke doordeweekse dag krijg ik een bericht. Ben je thuis? Of kan je even langskomen? Het weer is nu perfect om een lading bij de deur te laten liggen voor een uur. Maar als het warmer weer gaat worden… geen idee wat wij dan gaan doen met het overschot aan eten.

Maar voor nu. Ik krijg of ik haal. Ik doe een oproep op een bepaalde site. Alles wordt gretig afgenomen. Prima. Zoveel beter dan een kliko.

Hoe ga ik dit toch van de zomer doen? Ik heb geen grote koelkast om v alles erin te stoppen. Wordt dan alsnog alles weg gegooid?

De voedselbank heeft contacten met bv varkensboeren. Daar wordt niks weggegooid. Ik denk nog even na hoe ik om ga met stop voedselverspilling.

Gisteren was ik ineens de hele dag onder de pannen.

Met mams naar het ziekenhuis. Daarna iemand begeleiden naar een operatie.

Ik was rond etenstijd thuis. Kids vroegen de hele dag, mam waar ben je?

In de avond had ik geen zin meer om in huis te gaan poetsen. Eva zou een kerst kamer krijgen. Het kwam er niet van. Morgen nieuwe kansen. Gelukkig kan ik het poetsen lekker laten voor wat het is.