Gisteren had ik mijn hoogzwangere nichtje op visite. Wat lijkt dat zwanger geweest zijn bij mij alweer lang geleden. Of toch niet? Het blijft zoiets bijzonders!

Wanneer ben je klaar voor de kleine? Het begint natuurlijk al met de zwangerschap. Hoe verloopt deze en hoeveel tijd heb je om dingen van te voren te regelen, zoals de basis van een babykamer, wandelwagen, kleertjes etcetera. Daar zijn genoeg afvink lijstjes voor die je via welke weg dan ook vanzelf gaat krijgen.

Ik vergeet nooit dat onze oudste geboren werd. Hij had een ‘moeilijke’ start omdat de bevalling te lang duurde. Te lang volgens hem. Zijn hartslag daalde een paar keer en uiteindelijk ‘moest’ hij echt geboren worden met een ‘knip’ en een vacuüm. Een blauw jongetje werd geboren. Een echte jongenskleur……
Door de moeilijke start moesten we langer in het ziekenhuis verblijven. Op vrij korte termijn werd besloten wanneer we naar huis mochten. Daar gingen we dan met zijn drieën.
De voordeur ging open…… En nu? De huiskamer leek heel groot en stil.
Na een tijdje kwam de kraamhulp. Een schattig jong meisje kwam ons helpen. Ze gaf wat Indonesische recepten aan mijn man. Deed de geboorte kaarten in de enveloppe. Daarna kregen we nog wat basis tips van hoe we onze zoon moesten verschonen en wat over de voeding. En weg was ze.
De volgende ochtend kwam een oudere dame ons helpen. Schrik; we hadden de kruik niet ververst. (Was ons niet verteld😉). Nu hadden we een onderkoelde baby, gelukkig niet weer blauw.
Van deze kraamhulp veel geleerd. Als kersverse moeder ook echt je rust nemen en veel laten verwennen. Jou tijd komt nog om te multi-tasken.
Het viel me op dat de hydrofiel doeken/luiers zo ‘op’ waren. Er lag er een in de kinderwagen mocht de kleine spugen. En een in de box etcetera. Oftewel; manlief kon weer op pad om twee extra pakken te kopen. En ik gebruik ze nog bij de kinderen met afdrogen.

De visite. In het begin was het huis vol en soms tot laat. Dat overkomt ook bijna iedereen want het is natuurlijk ook gezellig.
En dan stort je in. Daarna, voor je gevoel misschien kinderachtig, een agenda op tafel. En daar de rust momenten van een hele dag of dagdeel plannen.

Dan de kado’s. Hoe leuk is het om bij een kado zoals kleertjes of een bon een klein knuffel popje te doen? Op een gegeven moment kon onze zoon niet meer in de box dankzij al deze knuffel popjes.
Daarom krijgen de kersverse ouders van mij een kado met een warme knuffel.

Vandaag elf november is het Sint Maarten. Je kan vanavond in het donker op de bank gaan zitten met de deurbel uit of als er kindjes aanbellen en een leuk liedje zingen eventueel wat aan ze mee geven.

Deze dag draait om delen. Wat ik zo leuk vind van de lagere school van mijn kinderen is dat ze dit thema de hele dag doorvoeren. Elk kind neemt een stuk fruit mee van huis. Dit gaat in een grote bak. Daarna delen ze dit onderling.

En elk kind mag iets van huis mee nemen wat langer houdbaar is. Bijvoorbeeld macaroni verpakt. Aan het einde van de ochtend worden de hopelijk volle kratten naar de voedselbank gebracht.

Op school worden ook lampionnen gemaakt. Om 8:45  gaan de kindjes hiermee een rondje lopen. Een kind uit de bovenbouw begeleid een kind uit de onderbouw. Schattig om te zien. Een paar kinderen uit de bovenbouw voeren onderweg een toneelstukje op. Het verhaal van Sint Maarten; een zwerver ligt op de grond in de kou. Dan komt er een man langs die geeft hem de helft van zijn mantel.

Na het avond eten ga ik met de kindjes langs de deuren in de buurt. Mensen vinden het vaak prachtig dat kinderen zelf gemaakte lampionnen hebben. Ze zingen hun geleerde liedje en dan volgt er meestal een beloning. De kinderen bedanken dan zoals het hoort. En vorig jaar voerden we het zinnetje; ‘en nog een fijne avond’ in. Hoe verbaasd reageerden  mensen daarop. Maar eigenlijk zo’n normale/beleefde zin…

Tip voor vandaag; geen zin in kinderen aan de deur? De deur niet open doen of een briefje erop plakken.

Vinden we het prima/gezellig? Eventueel een traktatie voor de kinderen in huis hebben/geven. Een gezond stukje fruit mag natuurlijk ook. Maar mijn kinderen vinden voorverpakt (hygiënisch) snoep een echt feest! Dan roepen ze in koor; bedankt en een fijne avond!

Heeft u een kaarsje of lampje bij de voordeur of in de vensterbank? Dan is de kans groter dat er aangebeld wordt.

In bijna elk gezin zit wel een ‘moeilijke’ eter.

Ik had zelf als kind nooit zo’n trek. Maar in mijn tijd bleef je aan tafel zitten totdat je je bord leeg was.

De generatie van nu krijgt het anders op zijn bord. Als ouder krijg je nu deze tips voor de ‘slechte’ eter:

-Maak geen drama van het eten.

-Geef je kind een groot bord zodat zijn portie klein/overzichtelijk lijkt.

-Je mag ze nooit omkopen met het toetje.

-Maak een leuk figuur van het eten.

-Laat ze meedenken over wat ze eten. En zo mogelijk laat ze meehelpen in het proces. Bijvoorbeeld knakworstjes snijden.

-Als ze wat ouder zijn mogen ze onderhandelen over hun portie. Dan zet je hoog in, kletst je kind er nog wat van af. Eten ze nog steeds voldoende. Iedereen blij.

Zal deze moderne eet methode beter zijn?

Onze zoon heeft nooit goed en veel gegeten. Na zes jaar deze methode toegepast te hebben doet hij dat nog steeds niet. Voor snoep kan je hem trouwens wel altijd wakker maken.

Onze dochter lust echt bijna alles maar geeft weer niks om snoep.

Misschien is deze moderne eet methode niks voor onze zoon en moeten we overstappen op de oude methode; aan tafel blijven zitten tot je bord leeg is? Of toch omkopen met een toetje?

Of mag hij misschien gewoon een ‘slechte’ eter zijn?

Zondag is bij ons zakgeld dag.

Onze kids zijn 5 en 6 jaar. Eerst dacht ik nog dat ze hiervoor te jong zouden zijn. Even het internet op. De site van de Nibud geeft daar een duidelijk advies over.

Vanaf 6 jaar is het tijd om met zakgeld te beginnen. 50 cent per week. Het beste is het om dit op een vaste dag te geven. Bij ons is dat dus de zondag.

In het begin wilde onze oudste zoon van 6 jaar meteen al zijn centen uitgeven. Nu heeft hij door dat hij met sparen iets groots kan kopen. Maar alles uitgeven is natuurlijk ook weer niet de bedoeling. Een deel blijft in de spaarpot en een deel mag uitgegeven worden.

Onze dochter van 5 jaar geeft niks om de centen. Ze vraagt er niet naar en kijkt er niet naar om. Duidelijk nog te jong?

Het leven van een gezin.

Ik ben Henriette, 43 jaar, getrouwd en moeder van 2 jonge kinderen.

Sinds 1990 ben ik werkzaam in de zorg als chirurgie-assistente.

Later over mij meer.

Zittende aan een wijntje met mijn man, bedacht ik me:

Het leven van een modaal gezin, de ‘tips en tools’ waar vind je die terug?

Waar het mij om gaat is dat ik iets mis op het internet ( of niet gevonden heb )

over een gezin met een gemiddeld inkomen. Die soms wat extra kan uitgeven en soms wat minder.

Maar die houdt van op zijn tijd luxe en soms kan genieten van minder.

Er is geen handleiding over het gezinsleven.

Maar wat ik misschien wel kan bereiken met deze blog is om met elkaar tips en tools te delen over van alles en nog wat.

Dit kan zijn over de leuke, minder leuke, gezonde of minder gezonde dingen in het leven.

Dit is het begin, er zullen nog velen blogs volgen in de toekomst. Maar nu eerst verder met mijn wijntje.

Fijn weekend allemaal.

Groetjes,

Henriette.