Vandaag een vreselijke klus gedaan. Een foto album van de oudste gemaakt. Van een heel levensjaar. Dat doe ik steeds voor elk kind apart. Is behoorlijk wat werk. Vooral omdat mijn agenda kwijt is. Ik wist even geen goede volgorde van foto’s bewerken. En mijn computer is hem ook helaas kwijt.
Maar ja. Vreselijke klus nummer een is klaar. Als ik hem ophaal en hij is in orde volgt vreselijke klus nummer twee. Die van onze dochter. Nog even niet aan denken.

Nu tijd voor ontspanning! En dat is…..
Wie gaat er niet vanavond of morgenavond die in de omgeving van Ede woont naar de première van de film; Gooise vrouwen!
Nu al zin in. Deel een vond ik erg leuk. Honderden vrouwen die schaterden van het lachen. Volgens de krant is deel twee (definitief de laatste) nog hilarischer.

Misschien nog een leuke tip voor een single man om naar een ladies night te gaan. Dat vinden de single dames vast ook gezellig.

Tegenover de drukte van het leven, je werk en privé, hoort toch echt ontspanning. Makkelijk om de leuke dingen als eerste te laten schieten. Maar uiteindelijk ben je dan verder van huis.

Dus wie weet tot vanavond bij de film! En anders, zo mogelijk natuurlijk, met de voetjes omhoog. En lukt dat vanavond niet? Plan dan een ander moment van ontspanning. Klinkt gek om zoiets te plannen. Maar het is echt heel belangrijk. Niemand kan zonder!

Mijn herinneringen van vroeger van ziek zijn, zijn prettig.
Bijzonder eigenlijk. Want als je ziek bent voel je je toch niet lekker? Maar ik zie mezelf nog op de oranje bank liggen. Emmer ernaast. Dekentje erbij. Lekker weg doezelen. Er werd voorgelezen. Ik mocht overdag tv kijken. Of ik luisterde naar een verhaal van een langspeel plaat, de lp.

Vanmorgen had ik de boodschappen, gelukkig, net binnen. Ging de telefoon. Of ik onze dochter van school kon halen. Ze had gespuugd.
Met een emmer in de auto haar opgehaald. Zielig huilend meisje op haar stoel. Ik rook nog steeds de spuug in de klas. De juf vertelde dat onze dochter al aangaf dat ze misselijk was. Maar ze had een inval juf. Die ging er vanuit dat het met spanning te maken had. Nog buiten gespeeld ook. Daarna liep ze de klas in, zei dat ze echt misselijk was en begon daarna te spugen. Netjes in de prullenbak! Je moet er toch niet aan denken dat dat op de vloer zou gebeuren. Dat is ook nog eens vloerbedekking.
Eenmaal thuis ging het wel weer. Geen koorts. Soepstengel gegeten. Wat gedronken. En eigenlijk leek ze alweer beter.
De middag dan maar weer naar school toe? Lastig. Wij vinden het nu samen erg gezellig thuis. En ach, of je nou op school speelt, dat is wat ze s’middags doen, of ze is gezellig thuis bij mama.
Gelukkig zei ze net nog; ik heb nog wel een beetje buikpijn mam.

Wat eet je als je ziek bent? Dat ligt er natuurlijk aan hoe lang het duurt en of je spuugt of koorts hebt.
Ik weet van toen ik op mezelf woonde en ik een paar dagen had gespuugd, dat ik altijd zin had in cola en chips. Hoe verzin je zoiets. Heeft je lichaam dan behoefte aan vet, suiker en zout? Waarom niet aan vitamine?
Ik denk maar zo; je lijf/maag geeft aan wat het wil eten/aankan. Gewoon aan toe geven. De vitamientjes komen daarna wel weer.
Onze zoon is aan de dunne kant. Volgens de schoolarts moet hij daardoor extra lang herstellen van een griep. Een kind met een normaal gewicht heeft genoeg te verbranden om een griep te doorstaan. Mensen met ondergewicht hebben te maken dat bij een flinke griep belangrijke eiwitten worden afgebroken. Moeten de meeste personen na een griep een week herstellen. Dan heeft iemand met ondergewicht wel twee weken nodig. Niet erg. Maar wel handig om te weten.

Vandaag onverwacht gezellig op bezoek geweest met overheerlijk eten.
Onze oudste zoon schiet van te voren al in de stress dat hij het misschien niet lust. Dat kan natuurlijk niet de bedoeling. Maar had hij even geluk. Ze hadden speciaal voor de kinderen van allerlei hapjes gehaald. Allicht dat je daar iets lekker van vind. En dat was ook zo. Einde stress.

Op een gegeven moment kwamen de moeders in gesprek over voedsel enkele jaren geleden. Onze opa’s en oma’s aten gezond van het land. Vers van het land of uit weckpotten.
De generatie daarna groeide op met Knorr pakjes en bouillon blokken vol E621. Zo’n beetje het gevaarlijkste (zowaar goedgekeurde) E nummer. Bijna alles wat langer houdbaar is dan een jaar zit vol met dit nummer. Als je op een pakje van bijvoorbeeld Conimex kijkt, staat dat nummer er bijna nooit op. Dus ok? In Nederland mag de industrie een naam aan E621 geven. Een daarvan is gistextract. Dat klinkt toch heel natuurlijk/gezond. Maar het blijft toch E621. Ik blijf dat bijzonder vinden. Nederland met al zijn strenge eisen en wetten heeft wat voedsel betreft totaal geen strenge regels. Praktisch elk ander land is veel strenger.

Oplossing is verse producten gebruiken. Maar ook daar zit weer een verschil in of het biologisch is of niet. Ik heb me een tijdje verdiept in ‘het gezond’ eten. Helemaal lukt je bijna niet. Kost teveel geld en tijd.
En daarbij wil ik ook genieten van het eten en dat betekent voor mij op zijn tijd ook een zak chips. Naturel chips is dan wel zonder E621. Maar als ik dan toch fout ga dan doe ik het goed. Cheese Union chips met vet, suiker EN E621.

Zo, het eerste Sinterklaas weekend zit erop.
Gisteren bij opa en oma het grote feest gevierd.
En vandaag via mama’s werk nog een keer in Schatkids in Veenendaal. Niet te druk, lekker overzichtelijk. Kindjes spelen. Papa en mama aan de koffie.
Ik merkte aan onze oudste zoon van zes jaar dat hij het spannend vond. Toen we aan de beurt waren om bij de Sint te komen ging hij helemaal achteraan zitten. Als er gevraagd werd of er iemand een Sinterklaas liedje kon zingen stak hij zijn vinger niet omhoog. Terwijl hij thuis de hele dag deze liedjes zingt.

Eenmaal thuis al de kadootjes op tafel gezet. Gelukkig morgen een vrije dag die niet vol gepland staat. Kunnen ze lekker met alles spelen.
Maar daarna? Waar stoppen we alle kado’s in? Kast puilt al uit. Slaapkamer ligt ook vol met speelgoed.
Normaal begin ik ruim voor vijf december met kasten uitruimen. Dan kijk ik waar al een jaar niet naar omgekeken is. Daarna wat de reden daarvan is. Waren ze nog te klein om ermee te spelen dan bewaar ik het. Is het omdat ze erop uit gekeken zijn dan verzamel ik deze spullen.

En wat doe je er dan mee?
– Doorgeven aan iemand waarvan je verwacht dat hij/zij er blij mee is.
– In de verkoop via Marktplaats of Facebook. Vang je er ook nog
eens centen voor.
– Toch bewaren voor misschien een volgende generatie. Kost je wel
opslagruimte in je huis.
– Ik zet het nog weleens op de weg geef hoek van Facebook. Altijd wel
iemand die er blij mee is. En als ik geen zin heb om ervoor thuis te blijven
hang ik het gewoon aan de voordeur.

Van de week mocht onze zoon buiten spelen met een vriendje en de walkie talkie in zijn jaszak.
Gaat ineens het alarm! Ik in de startblokken om naar buiten te rennen. Krijg ik vrij snel daarna het verlossende bericht; Mam, ik drukte per ongeluk het knopje in, er is niks aan de hand.
Zo schattig.

Even later krijg ik de vraag door de walkie talkie; mam, ik sta nu bij de eerste heg, mag dat?
Ja jongen.
Daarna; mam ik sta nu bij de eerste tweede heg, mag dat ook?
Ja jongen, maar dat is de grens. Niet verder.
Ok mam.
Heerlijk toch zo?

Daarna hoor ik een vreemde stem door de walkie talkie. En de taal die gesproken wordt is niet netjes. Zelfs onbeschoft.
Ik geef antwoord dat deze jongen nu het apparaat aan onze zoon terug moet geven. Meteen daarna zeg ik wat luider dat de kids naar huis moeten en wel meteen. Ondertussen loop ik snel hun kant op. Bij de poort van de tuin kom ik ze gelukkig al tegen.

De volgende dag heb ik op school wat informatie over die ene persoon gevraagd. En dat was niet best. Hij scheld veel en heeft, ook op school, vaak een grote mond. Deze jongen is ongeveer tien jaar.
Wat nu te doen? Moet ik nu toch maar weer mee naar buiten gaan als onze zoon wil spelen? Of alleen laten gaan als die bepaalde persoon er niet is.
Of de boel niet willen beïnvloeden, want stoorzenders heb je overal.
Lastig!

Dit is een lastig onderwerp.
Omdat je vooral naderhand pas kan zeggen; hadden we bijvoorbeeld maar geen snelcursus gedaan. Of waren we met ons kind maar later of eerder met zwemles begonnen.

Toen onze zoon vijf maanden was ging ik samen met hem naar baby zwemmen. Wat vond hij dit leuk! Totaal niet bang voor water. We hebben dit volgehouden totdat hij twee jaar werd. Steeds oppas vragen voor zijn baby zusje als hij ging zwemmen vond ik op een gegeven moment niet meer handig. Toen zijn we met het wekelijks zwemmen gestopt.
Zijn plezier voor water bleef.
Wij als ouders dachten; deze jongen is geschikt voor een snelcursus.
Voor de zomervakantie werd hij vijf jaar. Na de zomervakantie begon hij met de cursus. Je A-diploma in vijf maanden. Elke les duurde twee uur.
Onze zoon is behoorlijk mager. Daardoor hield hij de les maar net vol. Blauw, bijna zwart van de kou kregen we hem na twee uur zwemmen weer in onze armen. Na ruim vijf maanden had hij zijn A-diploma.
Meteen door voor B. De lessen gingen hem steeds meer tegenstaan. Bijna elke avond huilend in bed. Nachtmerrie’s. Vreselijk. Maar toch volgehouden. Hij mocht in eerste instantie niet meteen afzwemmen. Elke dag moed in gesproken, want hij kon het toch echt volgens de badmeester.
Op een gegeven moment deed mama elke avond voor hoe je zo lang/ver onder water kon zwemmen. Meneer stond met zijn rug tegen de muur aan naar het spektakel te kijken; daar sprong/dook mama van het bed af zogenaamd het water in. Zoveel seconden onder water/adem inhouden. Wat hebben we daar samen een lol over gehad.
Uiteindelijk sprong meneer in het water, echte water, en hij ging als een speer! Gelukkig maar. Einde lessen en nu twee diploma’s verder.
Als we terug kijken zouden we toch niet weer zo’n snelcursus doen. Het is toch best veel leren in een korte tijd. Niet echt leuk meer in zijn geval.

We zijn dan ook aan het nadenken wat we met onze dochter gaan doen. Ze heeft nog steeds water/douche vrees. Niet echt handig voor een snelcursus.
Daar komt bij dat ze nog niet zonder zijwielen fietst. En ik weet van een bepaalde zwemschool dat ze dit eisen. Dit heeft met motoriek/oriëntatie onder water te maken.
Dus ze heeft al twee stapjes in de min voordat de lessen zijn begonnen. Inmiddels is ze net vijf. Eigenlijk tijd om te beginnen.
Het systeem van de zwemles van onze zoon is zeker niks voor haar.
Waarschijnlijk gaan we voor een wekelijkse les zonder tijdsdruk. Rustig aan haar watervrees overwinnen en daarna op haar gemak en misschien ontspannen manier haar diploma’s halen.
Wordt dit binnenkort of wachten we tot ze zes jaar is en dan toch hopelijk wel kan fietsen zonder zijwielen?

Onze kinderen hebben wat gehuild als het regende s’nachts.
Als baby sliepen ze heerlijk door als ik bijvoorbeeld aan het stofzuigen was. Geluiden om ze heen deerde ze niet. In hun eerste en tweede levensjaar was er niks aan de hand.
Maar daarna begon de ellende…..Op een avond ging het regenen.
Eerst begon onze oudste te huilen. Gelukkig kon hij toen al aardig praten en vertelde hij dat hij bang was voor de regen. In het begin dacht ik dat dat een smoes was. Maar warempel. Elke keer als het ging regenen, maakt niet uit welk tijdstip, werd hij wakker. Vreselijk. Van alles verzonnen. Van engeltjes die nodig moesten plassen tot aan, verzin het maar. We hebben hem wel altijd in zijn eigen bed laten liggen. Soms ging ik even onderaan de trap zitten en liet ik hem denken dat ik in de buurt was. Een veilig gevoel gaf hem dat. En dan kon het maar zo zijn dat hij snel in slaap viel. Als wij op bed lagen klopte ik op de muur. Onze slaapkamers lagen naast elkaar. Dus ook dan was hij niet alleen en waren papa en mama in de buurt.
Ik denk zo rond zijn vijfde levensjaar was het ineens voorbij.
Maar toen begon zijn zusje. Zij sliep op zolder. Daar klonk de regen ook veel harder. Soms dacht ik beneden dat het niet regende. En dan kwam ik op zolder en bleek het toch een beste bui te zijn.
Overleg gepleegd met de kinderen. Grote broer vond zichzelf wel stoer als hij op zolder ging slapen. Zijn eigen verdieping. Dus hij naar de zolder. En zijn zusje op de kamer naast ons.
Nog een jaar een bange dochter gehad bij grote regenbuien. En ook bij haar was het voorbij zo rond haar vijfde levensjaar.
Hoe vervelend ook die gebroken nachten zijn denk ik dat het toch belangrijk is dat ze in hun eigen bed blijven liggen.
Anders geef je toe dat een regenbui ook heel erg/bijzonder is door er extra aandacht aan te geven.

Ik denk dat bijna iedereen het wel kent dat je kind niet meewerkt als je ergens naartoe wilt.
Nou moet ik eerlijk toegeven dat we hier niet zoveel strijd hebben. Soms denk ik weleens; hadden we maar wat meer strijd, dan zat er wat meer pit in. Altijd prettig voor deze harde maatschappij.
Ik heb het een keer met ze mee gemaakt in een winkel dat ik ze vroeg om mee te lopen naar de kassa. En ze renden toen gewoon van me weg. Huh? Ik was er even stil van. Dan voel je je meteen opgelaten en heb je het het gevoel dat iedereen naar je staart. Weer zo’n moeder die haar kinderen niet onder controle heeft….
Ik ben ze zo rustig mogelijk gaan opzoeken. Uitgelegd dat je echt naar moeders moet luisteren. En dat doen ze gelukkig meestal ook.
Ik kreeg een grappige tip van een collega. Ze vertelde me dat ze haar kinderen niet vertelde dat ze mee MOETEN met boodschappen doen. Maar dat ze zei; we gaan zo boodschappen doen, draag jij de tas of zal ik dat doen? Dan denken de kinderen dat ze mee werken/denken en dat maakt het interessanter voor ze. Als je ze bij het hele proces betrekt vinden ze het vaak leuk. Mee helpen met de tas dragen, hoe handig is dat. Mee helpen met de boodschappen opzoeken of afwegen. Daar leren ze wat van en dan zijn ze lekker bezig.
Geen gillende kinderen in het gangpad.
Dat is trouwens weer een ander verhaal. Negeren of aanpakken?

Het valt me op dat je niet zo snel meer een plastic tasje mee krijgt als je boodschappen gaat doen.
Toevallig had ik een jaar geleden al besloten om een vaste boodschappen tas mee te nemen als ik ga shoppen.
Afgelopen zomer ging ik met tantes en nichtjes een dagje shoppen. Dat was in de stad Utrecht. Kregen we gewoon allemaal een stevige tas om onze aankopen in te stoppen. Deze tas gebruik ik nog steeds.

Een mini nadeel. Ik gebruikte de plastic tasjes onder andere om bijvoorbeeld in de pedaalemmer te gebruiken, flessen voor de container of andere spullen. Die mis ik nu dus.
Nu gebruik ik een rol met plastic zakken. Waarschijnlijk toch beter voor het milieu omdat deze niet bedrukt zijn.

Hoever ga je met het verbeteren van het milieu.
Plastic tasjes vermijden is niet zo moeilijk.
Maar als je naar de markt gaat en je koopt een portie pinda’s, hoe neem je die aan? Ik zag laatst een programma waarbij een persoon een pond pinda’s kocht en deze in een glazen pot van haarzelf liet verpakken.
Een pond kaas liet ze in een speciale doek (kaasdoek) die ze zelf meenam verpakken.

Lastig hoor. Ik ben zeker voor een beter milieu. Het is nou eenmaal de toekomst van mijn kinderen. Maar hoever ga ik met onder andere verpakkingsmiddelen?

De feestdagen komen er weer aan. Vorige week bij een intocht geweest van de sint. Gisteren ook weer. De kids genieten ervan. Die spanning op hun gezicht. Durfen ze sint en piet wel een handje te geven? Toch niet, of wel?
Zonder te vragen werd bij onze zoon zijn capuchon gevuld met pepernoten. Dochterlief kreeg het ene zakje pepernoten na de andere.

Als ik ze alle pepernoten laat opeten eten ze geen ‘gewone’ maaltijd meer. Dus de pepernoten inleveren. Alles gaat in een grote glazen weckpot. Staat gezellig op tafel. Soms is het moeilijk om ervan af te blijven. Maar zo leren ze meteen dat als er iets op tafel staat niet alles meteen op hoeft. Altijd prettig als je op een verjaardag bent en er komt een bak chips op tafel dat je kinderen niet op hun prooi vliegen en alles in hun mond stoppen.

Als ze een bakje mogen vullen met deze pepernoten, wordt er langzaam van gesnoept. Ze gebruiken de snoepjes eerst om mee te spelen. Dan hoor ik weer gebons op de deur. Niet schrikken. Ik begin met met het liedje; daar wordt op de deur geklopt.
En als de pepernoten om mijn oren vliegen begin ik het volgende te zingen; dank u sinterklaasje.

Op deze manier hebben wij veel en lang plezier van de gekregen pepernoten.