De kids knippen zich suf in onze tuin om al die tomaten en pepertjes rijp eraf te krijgen. De pepertjes vries is hoppa, meteen in. Sommigen laat ik drogen. En ik heb nu eens zelf sambal gemaakt. Sambal badjak. Die is niet zo pittig. Het verschil met sambal badjak en alle andere soorten sambal is dat deze even aangebakken wordt. Daardoor blijft deze ook langer houdbaar. Allemaal voordelen wat mij betreft.

Het huis ruikt wel even naar sambal. Tranen in onze ogen 😂.

Ik zag boven en onderstaande zakken bij de supermarkt liggen. Tussen de wasmiddelen.

Gisteren had ik mijn eerste werkdag sinds een jaar na de diagnose borstkanker. Tijdens de eerste 3 chemo’s heb ik nog wel gewerkt. Niet van 7:30-17:00. Iets korter maar ik heb wel klusjes gedaan die gedaan moesten worden. In november werden de chemo’s heftiger. Toen kon ik echt niet meer werken. Voor mijn gevoel werkte toen niks meer in mijn lijf. Mijn mond was kapot met zweren en schimmels dus ik had geen smaak. Mijn vingers tintelden daardoor kon ik niks oppakken en liet ik alles vallen. Ik liep mank omdat mijn voeten pijn deden van het tintelen. Als ik terug kijk denk ik aan de kinderen. Die hebben dit alles alleen moeten aanzien en doorstaan. Geen sterke schouder in ons huis die hen of mij steunden. 

Er komt nog steeds heel veel gevoel naar boven van precies een jaar geleden. Mijn dochter zei gisteren in de auto: maar waarom huilde papa bij zijn bericht weg te gaan? Omdat papa zijn kinderen heel erg gaat missen door zijn keus, maar hij kon niet anders. Dit was voor zijn gevoel het beste voor iedereen. Mijn zoon zag alles nog helder op zijn netvlies. Precies de plek waar het nieuws verteld werd…. maarrrrrr, ik heb gewerkt. En het ging goed. Ik heb een nieuw record. De meeste mensen beginnen na ongeveer anderhalf jaar te werken. Ik dus binnen een jaar. Te snel? Ach, wij gaan het zien. Ik ben er nog lang niet. Lichamelijk en psychisch. Een regelmaat van werk voelt eigenlijk wel goed. Maar ik geef toe; na 2 uur gewerkt te hebben heb ik thuis een uur geslapen op de bank. En ik heb ook nog een lange nacht gemaakt. Maar al het begin is moelijk zegt men.

Woensdag is bij ons zakgeld dag. De kids krijgen ieder een euro per week. Vandaag is het ook vlegeldag in Bennekom. Dan mogen de kinderen spullen verkopen op een kleedje. De kasten zijn weer opgeruimd. Wij verkopen speelgoed en kleding. Al het kleding wat wij niet verkopen gaat door naar goede doelen. Zo gaan wij met een lege auto aan het einde van de dag weer naar huis. En hopelijk met centen in de portemonnee. De kids leren op deze manier met geld te rekenen.

Mijn tante heeft een huis in de kleedjes verkoop straat. Ideaal. Koffie, iets lekkers, een tuin om in te spelen en een toilet hebben wij in de buurt. En allemaal neefjes en nichtjes. Dit keer is het warm en droog weer. Kortom, alles voor een gezellige, leerzame en hopelijk rendabele familiedag. 

Laatst schreef ik erover dat wij zoveel mogelijk van elke dag moeten genieten. Daar blijf ik bij. Maar ondertussen zijn mijn plannen wel iets gewijzigd. Gedwongen. Als alleenstaande moeder kan ik het gelukkig net redden. Maar door mijn kanker kan ik nog niet volledig werken. 22 augustus een jaar geleden verdween mijn man uit het huishouden van de kids en mij. Precies een week later kreeg ik de diagnose borstkanker. Ik ben dit alles psychisch en lichamelijk nog steeds niet te boven. Dit zou eigenlijk wel moeten. Want omdat wij nu een jaar verder zijn gaat mijn loon naar 70%. En dat kan ik net niet hebben. Nu teer ik in, bah. Maar gelukkig heb ik bonnen van mensen gekregen voor mijn verjaardag en tussendoor. Ideaal. Ik weet dat een bon niet leuk is om te geven maar mensen zoals ik zijn er super blij mee. En omdat ik bij mijn ouders woon ben ik bijna geen geld kwijt aan boodschappen, erg lief van ze. Af en toe koop ik een lang houdbaar product in de aanbieding voor als ik weer in mijn eigen huis kan wonen. Kerstmis vieren wij gelukkig niet met kadootjes. Sinterklaas maken wij een groot feest van met kleine kado’s. Dan noem ik de Sint een gierig mannetje 😜. Altijd leuk om iemand anders de schuld te geven. De kinderen weten ook heus wel wat er gaande is. Zij zijn flexibel. Het gaat bij hun vooral om de gezelligheid, liefde en aandacht. Natuurlijk zijn kado’s leuk, maar zeker niet het belangrijkst. Ik vind het zo bijzonder dat deze dag, de 22ste het begin was van een jaar ellende, maar nu ook de dag is van mijn eerste werkdag na de ellende. Daar gaan wij maar vanuit 👩‍👧‍👦. Erger kan het niet worden. Ik ga vandaag rustig aan beginnen met werken aangezien ik nog last heb van mijn ribben. Door de bestraling zijn ze broos geworden en gevoelig voor een breuk. Nooit eerder over nagedacht dat dit mij ook nog kon overkomen. Zolang ik niet nies en hard lach gaat het goed. 

Hoe verzin je zoiets? Vraag dot maar aan drie vriendinnen van mij. Ik kreeg een bon van ze voor een workshop paaldansen. Whahaaa. Ik zie ons al hangen in zo’n paal. Ik stort meteen naar beneden. Ineens bedenk ik mij nu dat het misschien handig is om wat oefeningen te doen voor been en arm spieren. Daar mag best wat kracht in komen wil ik een seconde hangen 😂.

Ik ga snel met ze afspreken. Heb er wel zin in. Je hoort nog van mij hoe leuk het is. 

Bijna iedereen schenkt zijn sap of melk product in met de opening aan de onderkant. Maar dan spettert het nog weleens. Vooral met tomatensap baal ik daarvan. Hoe voorkom je dit? Heel simpel. Houd het pak andersom. Oftewel voor je gevoel op de kop.

Echt mediteren kan ik niet hoor. En mijn beweeglijke kinderen al helemaal niet. Maar een tijd geleden waren wij in een museum. Ze hebben daar rond gelopen en gerend. Op een gegeven moment alles gezien. En toen werden ze rustig/moe. Normaal denk je dan: alles gezien, wij kunnen gaan. Maar ik ging zitten en kijken. In alle rust genieten van het mooie weer, de frisse lucht, de rust en het uitzicht. Op een gegeven moment zag ik de kids dit ook doen. Heerlijk met z’n drieën genieten van……

Ik heb eigenlijk altijd bladerdeeg in huis. Daar maak je in een hand omdraai zoete en hartige dingen mee. Vandaag heb ik muffin vormen gepakt. Daar bladerdeeg in gedrapeerd. Daarin een stuk geitenkaas. De randen van het bladerdeeg met eieren insmeren. Een tijd in de oven. Aan het einde van de oventijd kan er een walnoot op. Of als je het pakketje eruit haalt. Dan giet je er ook meteen wat honing overheen. Ik doe de honing niet in de oven. Men zegt dat honing wat verwarmt wordt schadelijk is.