Mijn zoon begon aan het begin van de week te boeren…… op zich zou dit normaal kunnen zijn. Maar door de lucht die vrijkwam wist ik dat er iets gaande was. Wat een stank. Meteen yakult in huis gehaald. Goed voor je darmflora. De dinsdag begon meneer te spugen. Gelukkig haalde hij het toilet. Aangezien hij laat in slaap viel door het spugen dacht ik dat het beter zou zijn voor hem om de woensdag bij te komen. Hij bleef een wit koppie houden maar at wel redelijk.

Donderdag weer naar school. Eenmaal thuis begon meneer te stinken. Uit alle gaten. Zo’n vieze rottende lucht. Eten had hij ook geen zin in. Hij had een dikke opgezwollen buik. De hele avond en halve nacht zat meneer op het toilet. De billen depten wij droog met natte doekjes. Geregeld dat meneer de vrijdag bij zijn vader op de bank kon liggen. Ik kocht activia toetjes voor een beetje vulling in de buik. En ook dit is goed voor je darmflora. Toch wat cola gegeven. Men zegt goed voor darmen en maag. S’middags riep mijn zoon mij naar het toilet. Mam, alles is weer normaal. Toppie! Mijn dochter lust geen yakult. Voor haar heb ik actimel. Voorlopig krijgen de kindjes deze drankjes op hun nuchtere maag. Zo gaan wij versterkt de winter in. Bij een antibiotica kuur zijn deze drankjes ook aan te raden.

Vandaag mocht ik samen met Natascha ons verhaal vertellen aan de kinderen van basisschool de Panta Rhei in Ede. Natascha heeft deze week ook in de week nieuwsbrief het verhaal van haar gezin geschreven. Zij lopen alle4 ziekenhuizen in en uit. Vreselijk. En hoe fijn is het dan als je als ouders je kind kan zien genieten met een dagje uit. Via Natascha kwam ook ik in aanmerking bij stichting kinderdroomwens.

Onze kinderen mankeren gelukkig niks. De stichting kijkt naar kinderen die iets heftigs mee hebben gemaakt met hun omgeving of als ze zelf ziek zijn. Daan en Eva hadden vorig jaar in een week een scheiding van hun ouders voor de kiezen en de diagnose borstkanker bij hun moeder. Hun leventje was even niet zorgeloos. Gelukkig is dat alles nu voorbij. Maar nu begint Eva met haar rug en mogelijk een syndroom van Marfan. Haar corset ligt sinds woensdag klaar. Volgende week gaan wij naar de kinderarts in het Wilhelmina kinder ziekenhuis voor verdere onderzoeken. Dus helaas geef ik mijn stokje door aan Eva. Maar hoe leuk was het voor Daan en Eva om ook een dag te kunnen genieten dankzij stichting kinderdroomwens. De kids mochten een stuk vliegen in een privé vliegtuig. Deze dag hebben wij met z’n 3-en echt als bijzonder leuk ervaren. Ook ik mocht de lucht in, letterlijk.

Ik vond het een eer om ons verhaal te mogen vertellen aan de kinderen van de Panta Rhei. Hopelijk gaat er veel geld opgehaald worden voor het goede doel. Elk kind verdient geluksmomenten.

Vandaag ga ik voor een ct-scan. Omdat ik last heb van mijn heup. Op zich prima. Zij het niet dat ik pijn in mijn lijf eng vind. Voorheen had ik pijn, ik dacht daar verder niet bij na en de pijn ging vanzelf weer weg. Zo hoort dat. Maar sinds ik ziek ben geweest voelt pijn in mijn lijf anders. Lichamelijk is er geen verschil. Maar psychisch is de pijn groter. Zeker de angst. Mijn lijf heeft mij al een keer in de steek gelaten. Dus waarom niet nog een keer?

Ik heb nu enkele weken pijn in mijn heup. Zeker met yoga. Accepteren maar? Ik heb het even afgewacht. De pijn blijft hetzelfde. Het kan ook van de hormoon pillen komen. De arts keek mij aan en zei; als de pijn blijft kan je over een half jaar terugkomen en dan kunnen wij een scan laten maken. Het bleef even stil. Toen zei hij: maar ik denk dat jij niet het type bent wat graag afwacht. Zullen wij de scan maar meteen afspreken? Een man naar mijn hart! Waarom zou je wachten in onzekerheid? Om 8:20 ben ik aan de beurt. Volgende week krijg ik de uitslag. Voor elk persoon is een andere aanpak fijn. Ik ben van het rigoreuze. Aanpakken die hap. Maakt niet uit welke uitslag ik kan verwachten. Ik wil het gewoon weten.

Ik heb heel wat chocolade letters geproefd. Vraag het mij en ik geef je antwoord. De meeste bijzonder smaken vielen tegen. Behalve deze; witte chocolade met drop smaak. Een zwarte gemarmerde letter. Het ziet er eigenlijk onsmakelijk uit. Je kan het ook chique noemen, zwart marmer. Hij is te koop bij de emtee. Mijn favorite smaak.

De kinderen zagen dit nieuwe bord bij de voordeur. En wat zegt mijn zoon? Mam, er is geen ruimte voor een man. Whahaaaa. Daarna een korte stilte. Ik snap hem al mam, papa heeft je hart kapot gemaakt……. mmmh, geen goede reactie. Veel te zwaar voor een jochie van 9. Ik heb hem toen meteen gezegd dat dit ons huis blijft. Het huis van ons drieën. En als hier iemand erbij komt wonen plakken wij die er gewoon bij zodat deze ook weer makkelijk te verwijderen is. Want dit huis is en blijft van ons 3en. Niemand komt tussen ons 3en👩‍👧‍👦. Home sweet home ❤️💚💙.

Het origineel is met kokosmelk, kokosmatten en appelsap. Te moeilijk. En bij mij lusten ze geen kokos. Ik neem volle yoghurt of Griekse yoghurt. Een hele rijpe banaan. Eventueel avocado als ik trek heb. Hier proef je toch niks van en is een goede gezonde aanvulling op je dagelijkse eten. En dan speculaas kruiden. Lekker veel. En lekker dat dat is! Een rijpe peer erdoorheen is ook lekker. Mocht de substantie te dik worden dan giet je er wat melk bij.

Pfew, mijn zoon is ziek. Hij spuugt. Van het weekend had ik ons huis in orde gemaakt om weer terug te keren. Sinds vandaag dus echt op onszelf….. wordt meneer ziek. Ik moest meteen denken aan vroeger, toen mijn ex en ik voor zijn carrière hadden gekozen. Daarbij hoorde in het begin veel uitzendingen. Op een gegeven moment 3 stuks in 2 jaar tijd. Zodra mijn ex vertrok werden de kinderen ziek. Niet van heimwee, of het speelde misschien iets mee. Vooral Daan kreeg alle kinderziektes. En niet een beetje. Maar gewoon heel erg. De waterpokken met een schimmelinfectie etcetera etcetera. De kids waren toen ook nog erg jong. En dan als moeders alleen. Ik stortte elke uitzending een beetje meer in. Dat zie ik nu, achteraf. Gelukkig zie ik het nu.

Wij wonen nu dus na een lange weg van ziek zijn weer thuis. Met z’n drieën. En op dag een is de eerste alweer ziek. Net als vroeger toen wij met z’n vieren hier woonden. Maar met ziektes ook altijd met z’n drieën waren. Het is dus weer als vanouds. Er is alleen wel een groot verschil. Ik ben sterker. Ik kan het leven weer aan omdat ik aan mijzelf heb gewerkt. Ik ben er voor mijzelf en de kinderen. In het vliegtuig pak ik eerst het zuurstofmasker en geef deze dan door aan de kinderen. Mijn zoon kan met een gerust hart ziek zijn. Ik vertroetel en verzorg hem. We can do this! 👩‍👧‍👦

Die deja vus gaan wij wegwerken. Vergeten. En daarvoor in de plaats komen nieuwe, mooie herinneringen.

Morgen gaan de kinderen van de Panta Rhei in Ede hun schoen zetten. Ik had ergens gelezen dat dit vorige week was. Dus een week geleden stond ik met 2 kapotte schoenen van mijn zoon bij school. Ik zag nog een andere moeder met schoenen in haar hand. Maar verder niemand. Toch even checken. Het had ooit ergens gestaan, deze datum. Maar al een tijd was de nieuwe datum bekend. Duidelijk. Ik heb niet goed opgelet.

Maar morgen gaan de schoenen weer mee naar school. Ik heb tegen de kids gezegd dat ze de oude kapotte schoen niet meer mee naar huis hoeven te nemen. Alhoewel. Stel je voor dat alle kinderen deze schoenen in de prullenbak gooien….. dat wordt een berg afval op school. En wij hebben compleet weer een stel schoenen. Er zijn speciale bakken om oude schoenen in te verzamelen. Dus ook onze versleten schoenen kunnen nog een functie hebben. Dus dan moeten de kids de schoenen toch maar meenemen naar huis. Gooi ik ze weer in de schoenen verzamelbak. Ik weet er een te staan in Bennekom bij schoenenzaak van Wonderen.

Na de gedwongen scheiding en de behandeling van borstkanker heb ik nog een tijd in ons huis gewoont. Op een geven moment zat ik er psychisch en lichamelijk helemaal doorheen. Toen zijn de kinderen en ik bij mijn ouders gaan wonen. Dit heeft 8 maanden geduurd. In het begin kon en deed ik niks. Mijn ouders namen vele taken van mij over. Op een gegeven moment raakte ik aan de betere hand. Toen begon het opbouwen van werk. Ondertussen kluste ik met mijn vader in ons huisje. Deze is helemaal eigen gemaakt. Ook de kinderkamers zijn verandert. Veel speelgoed verkocht. Nieuwe vloeren van de Ikea. Spot goedkoop. En de zolder was ineens leeg dankzij mijn ex. Gordijnen in een hoek opgehangen en nu is daar een man cave gemaakt. Stopcontacten aangelegd. Kussens en slaapzakken erin. Klaar.

Vandaag is de dag dat 👩‍👧‍👦 weer in ons vernieuwde huis samen wonen mag. Wat hebben wij er zin in. Om 18:00 komen de kinderen terug van hun weekend met paps. Dan komen ze hier binnen bij een nieuw huisnummerbord. Deze hoort ook in de top 3 van aanschaf bij net gescheiden vrouwen. Een nieuw naambord. Mooie traditie, eenmalig hoop ik. Home sweet home.

Mijn kinderen lusten graag en daar hoort tegenwoordig ook rucola en verse kruiden bij. Ideaal om zelf je eten extra lekker te maken. Ik schep een berg pasta op en daarna komen de gezichten, monsters etc tevoorschijn. Zo maak je hete eten leuk en lekker. Rode wangen van pasta saus. Wenkbrauwen van geraspte kaas. Je kan ook spaghetti gebruiken voor haren. En als ze deze naar binnen slurpen kan je de slierten afknippen met een schaar: slurp, slurp en knip.