Ik kwam dit tegen in het blad van de emte. Ik vind het wel wat. Ik ben al maanden aan de koffie en chocolade. Ben er eigenlijk wel klaar mee. Ik ben niet van diëten en alleen maar gezond eten. Maar een beetje meer inzicht in wat waar inzit en wat leuke teksten en recepten kan geen kwaad. Inmiddels heb ik deze app op mijn iPad staan. Af en toe kijk ik als ik eet inspiratie nodig heb. Er zit altijd wel iets gezonds en lekkers tussen. Vind ik dan. De ochtend smoothie met banaan, avocado en yoghurt vind ik heeeeeerlijk. Maar een hand noten of gewoon een gekookt ei eet ik ook graag als tussendoortje.

Je kan via verschillende uitdagingen iets aanpakken. Dus niet alles tegelijk.

Bob ohne ballen is weer de oude. Nou ja, een beetje dan. Helemaal lukt niet zonder ballen. Bepaalde streken heeft hij nog wel. Hij eet inmiddels weer de krant op en plastic blijft toch ook wel lekker. Zie het matje boven waar hij op afgeleverd werd door de dierenarts. Ik heb deze maar verwijderd voordat de hele mat opgegeten wordt. Inmiddels heeft hij zijn eerste liefdes dans alweer gemaakt. Rondjes om mij heen met liefdes liedje, oftewel brommen, zijn parings geluid. Maar vrijen doet hij nog niet. Ik heb dan ook gevraagd om het extra strak dicht te hechten 😜. Normaal roepen de mannen dit. Maar nu ben ik het, moeder de vrouw des huizes. Maar Bob is geen echte man na deze ingreep en probeert de boel alweer op te rekken. Vanmorgen zijn pijnstiller gegeven en zonder pijn durft hij wel. Zoals op de foto ligt hij er ook weer bij. Anders dan voorheen. Mietje 😜.

Inmiddels blijven de poten staan zoals op de foto. Bob was een krant aan het lezen/scheuren op de deurmat toen de postbode langskwam. Deze gooide een stapel post inclusief dik tijdschrift door de brievenbus. Ik keek net hoe Bob bezig was. Voordat ik iets kon roepen was Bob weg. Bedolven onder de post. Ik zag 4 poten en een stapel papier. Dit was best hilarisch. Ik heb Bob nog even gevolgd. Geen bloed spatten op de grond. Gelukkig. De hechtingen zitten nog.

Het nieuwe jaar is begonnen. De vaak dure feestdagen zijn achter de rug. Hoe kan je weer wat geld besparen? Door onder andere het minimale aan eten te kopen. Geen snoep en chips, haha. Iedereen doet toch aan de lijn 1 januari……

De volgende besparing is op je dag crème. Volgens de consumenten bond is de dag crème van de Lidl het beste. Sow, he! Dat is nog eens leuk om te horen. Geen cent teveel hoor.

Ik heb het nu niet over de kerstballen….

Vandaag was de dag dat bij onze konijn Bob de ballen werden verwijderd. Om 10:00 stond onze afspraak. Ik nam voor de zekerheid een kleine kooi mee waar vroeger de hamster inzat. De dierenarts vond dit fijn. Bob ging daar toch in een andere kooi. En ons grote hok was iets teveel gesleep. Eenmaal bij de dierenarts zaten de kinderen naast het grote hok van Bob. Ze namen vast afscheid mocht hij de operatie niet overleven 😨. Daarna propte ik Bob in het hamster kooitje. Helemaal klem. Hoezo een dwerg konijn, grrrrr. Afscheid nemen ging goed.

Wat ging eraan vooraf? De auto rit. Daan vond dit zielig voor Bob. Bij de eerste bocht zei hij tegen Bob; zet je schrap, we gaan een bocht door. Haha. Dus ik zei: hallo, je moeder was vroeger ambulance chauffeur. Er was geen patiënt die klaagde over pijn als ik rond scheurde. Dusssss. En na de volgende bocht zei Daan; zo he, dat doe je echt goed. Jawel, moeders rijdt als een heer in het verkeer. Meestal dan, haha. Ik kan ook nogal agressief rijden.

Om 14:00 mocht ik Bob ophalen. De kinderen waren bij hun vader. Dus ik stond er alleen voor. Bob was zo duf als een kanarie, uhm konijn. Zou hij boos zijn omdat ik ervoor gezorgd heb dat zijn ballen eraf gingen? Geen idee. Ik mag hem aaien op zijn koppie. Maar ik krijg hem niet gevangen om hem in zijn kooi te stoppen. Ik stop maar met de achtervolging. Straks schieten alle hechtingen er nog uit. Als ik wegloop dut hij in. Als ik hem wil pakken wordt hij wild. Ik laat hem maar even met rust. Kan hij rustig verwerken dat hij geen ballen meer heeft.

BOB= bewust ohne ballen 😬. Hebben Bob en ik toch meer gemeen dan wij dachten. Bij hem is er ohne = zonder. En bij mij is er een ohne = ex, whahaaa.

Bovenstaande heb ik bij de big bazaar gekocht. Mijn zoon is dol op witte chocolade en mijn dochter puur. Ideaal dus dit pakket. Later bedacht ik mij dat ik zelf chocolade au bain marie kan smelten. Volgens mij heb je niet perse deze chocolade druppels nodig. Als wij buiten een vuurtje aan hebben kan ik daar een pizza steen op leggen. Daarop kunnen deze bakjes chocolade. Daarna lekker koekjes, spekjes en fruit erin dopen. Een heerlijk toetje. Ik kook op inductie. Ook daar kan je je pannetje opzetten met chocolade. Deze is ook prima om je lekkers erin te dopen. Of een chocolade fontein…. er zijn zoveel mogelijkheden om chocolade te smelten en te gebruiken om te dippen. Maar voor op de bbq buiten is wel echt lekker.

Ik ben eens even bij de Turkse supermarkt geweest. Heerlijk rond neuzen. Een lekkere pasta gekocht. Pasta buideltjes met tomatensaus erin. Kruiden voor het gehakt. En couscous kruiden. Die waren niet normaal zo lekker. Ik heb ze door mijn notenrijst gegooid. Gezond en erg lekker. Het voordeel van deze supermarkt is dat ze op de zon en feestdagen open zijn. Kerst kennen zij niet. Ideaal voor een laatste vergeten boodschap. De Turkse broden zijn ook zo lekker. De Albert Hein bezoek ik bijna niet meer. Ik ga nu naar de Lidl en de Turk, of is het een Marokkaan? Geen idee, ik ben dol op de halal supermarkt.

Vandaag mijn laatste keer therapie. Ik heb alles in mijn leven een plek kunnen geven. Niks was voor niks. Ik heb er van geleerd. Ik ben er veeeeeeeel sterker uitgekomen. Nog steeds waren sommige dingen niet mijn keus, maar ik kan er nu goed mee omgaan. De kinderen en ik hebben onze draai gevonden in ons huis. Ik werk weer volledige dagen. Het sporten heb ik opgepakt. Wie had dat zo snel verwacht? Ik niet. En ook mijn therapeut niet. Ze zei vorige week tegen mij; zoals jij er nu bij zit en in september erbij zat ben je zo enorm gegroeid. Jij bent zo’n sterke vrouw, daar komen mannen op af. Hahaaaa. Daar ben ik zelf nog bij, dat gaat mij voorlopig niet gebeuren. Ik wil genieten van mijn kinderen, in alle rust. Ik vertrouw voorlopig ook geen man meer. Wij laten het nog een tijdje zo. Haar vraag was; hoe kan het dat jij in zo’n korte tijd zo positief veranderd bent? Zo sterk bent geworden? Kan jij de tip daarvoor geven? Ik wil dit doorgeven aan andere patiënten. Dat is nog eens een opsteker. Ik had een week om hierover na te denken. Vanavond geef ik haar mijn antwoord.

Ik zie het zelf ook dat ik enorm ben gegroeid. Zit op mijn plek met de kids. Ben wat mensen kwijt maar dit hoort bij een scheiding, dat is normaal. They come and go. Bij mij ging het even radicaal. Maar ik ben er weer met een nieuw leven. In alle opzichten. Ik ben blij met de mensen die ik nu om mij heen heb. Zij leveren mij energie op. Kosten mij geen energie. Ik heb ontzettend meer energie dan voor mijn ziek zijn. Best vreemd. Ik heb chemo’s en bestralingen gehad. Een operatie en een flinke ontsteking. Ik doe het huishouden nu alleen en daarbij verzorg ik mijzelf en mijn twee kinderen. Wat is nu mijn tip die ik ga doorgeven aan mijn therapeut? Eerst ik en dan de rest. Vroeger riep ik dat al maar deed er niks mee. Nu wel. Ik bepaal de invulling van mijn leven. Ik heb en wil met niemand ruzie, dat is verloren energie. Kies voor jezelf, dan kan je er ook voor anderen zijn. Net als in het vliegtuig. Jij pakt als eerste het zuurstof daarna geef je deze door aan je kinderen. Zo overleef je het leven. Sinds ik voor mijzelf koos werd ik met ups and downs elke dag sterker.

Kinderfeestjes worden steeds groter en spectaculairder. Wat had ik een geluk dat mijn dochter maar drie vriendinnetjes had. Vorig jaar had ze wel een hele lijst kids. Prima, maar toen hebben wij per persoon een klein bedrag uitgegeven. Dus ook het snoepzakje was klein. Sommige meisjes hoorde ik zeggen dat het wel een klein zakje was 😱. Nu met maar een paar meisjes zou ik dus meer kunnen uitgeven. Maar al dat snoep….. ik weet van mijn eigen kinderen dat ze zodra ze een snoepzakje krijgen in de auto al beginnen te eten. En als ze deze bij de voordeur bij thuiskomst krijgen ze binnen op tafel de zak omkeren. Zusje of broer staan eromheen te springen van dat wil ik ook. Vaak is het dan al einde middag. Dus geen tijd meer voor een suikerbom.

Nu komt de vraag; moet je wel wat geven? Ik weet niet meer of wij dat vroeger mee kregen? Volgens mij wel….. ik heb dit jaar bij de action leuke papieren hand tasjes gekocht. Een lipglos erin, extra mooie kerstkaart, christmas cracker en een sleutelhangertje van de film waar wij naartoe waren geweest. Dit alles voor weinig. En hopelijk lang plezier van. Het hangertje herinnert ze aan de film. De kerstkaart en cracker zijn nog even leuk tot aan kerst. En het lippenglosje is met dit weer wel handig. Mocht je geen inspiratie hebben? Ik help graag. Ik ben dol op dit soort klusjes.

Wat is er veel gebeurd afgelopen jaar. Ik vind het knap van mijzelf dat ik het allemaal in een jaar heb kunnen proppen EN dat ik nu zo goed in het leven sta. Ik begon januari met een chemokuur. Mijn laatste van de serie. Februari werd ik geopereerd in mijn eigen ziekenhuis door mijn eigen collega’s. Maart was voor mij een hele moeilijke maand. Wat ging ik toen diep door privé omstandigheden. Pfew. De kinderen deden toen ook met mij mee. Zij voelden mij goed aan, helaas. April en mei had ik 26 bestralingen. Mijn haren begonnen deze maanden ook weer te groeien! Geen blote billen gezicht meer. In mei kreeg ik ook helaas een ontsteking. Een borstabces. Hoe verzin je zoiets? Weer naar de ok. Zonder verdoving werd er een opening gemaakt in mijn huid. Ik kan er nog om lachen, nou ja, lachen. Ik wist dat ik geen gevoel meer in mijn huid had. Mijn collega’s keken zo raar toen de arts daadwerkelijk zonder verdoving ging snijden. Er volgden twee weken van elke dag spoelen via een drain. Ik voelde mij toen niet eens zo ziek. Wel moe. De vierde antibiotica kuur in juni sloeg pas aan. Juli en augustus kon ik bijkomen. Augustus was ook de maand dat ik weer mijn werk ging oppakken. En dat ging als een speer. In september begon ik mijn intensieve therapie. Twee keer per week. Maar wat heeft mij dat geholpen! Van april tot eind november hebben de kinderen en ik bij mijn lieve ouders gewoond. Ook dat heeft wonderen gedaan. November is de maand dat ik weer mijn hele dagen ging werken. En dus ook de maand dat de kinderen en ik weer in ons huis gingen wonen. In het begin vonden wij dit erg moeilijk. De herinneringen in ons huis waren niet meer reëel; wij wonen hier niet meer met z’n vieren. Ik heb geen borstkanker meer. Allemaal heftige dingen. Maar in december hadden wij helemaal onze draai gevonden. Einde kanker. Wij zijn er weer. Gezond, een eigen huis, meer energie dan ooit, einde therapieën, super gelukkig met z’n drieën ❤️💚💙. Wij zijn een gelukkig drie eenheid 👩‍👧‍👦. Vol goede moed gaan wij 2018 in.