Even kort. Letterlijk.

Bovenstaande was mijn tuin gisteren. Prima. Lekker veel groen. Op zich ben ik dol op groen. Natuur(lijk). Wie niet?

En toch dacht ik steeds aan snoeien. Net zoiets als van de puntjes van je haar eraf knippen. Dit ga ik vanaf nu ook doen bij mijn bomen. Trouwens, het is best gek dat je zegt ik ga naar de kapper om de puntjes bij te knippen. Bij knippen? Het is eraf.

Voorheen liet ik alles in de tuin groeien en groeien. Uiteindelijk paste de bladeren en takken niet in mijn kliko. Klaar mee. Ik snoei nu op tijd de takken. Snoeide ik eerst twee maal in de zomer deze bomen. Nu misschien drie of vier maal. Maar omdat ik de boel bij houd heb ik echt minder werk.

Voorheen stikte ik bijna in de, ik denk bladluis. Nu een mondkapje opgehad. Wauw. Het snoeien verliep nu moeiteloos. Super fijn.

Ik zag op een gegeven moment wel wit van de luis of ….

Een schattig jongetje.

Ik was laatst bij de jumbo. Ik zag een schattig mannetje op zijn knieΓ«n zitten. Voor de afdeling van de salades. De glazen deuren geopend. Hij belde met een vrouw. Ik ging er vanuit dat dit zijn moeder was. Hij had een rugzak πŸŽ’ om waar een stokbrood πŸ₯– uitstak. Ik hoorde hem vragen; welke salade moet ik mee nemen ? Die met dat plaatje of die andere? Te grappig dit. Ik hoorde hem ook nog eens zeggen; is dit alles? Heb je echt niks anders nodig?

Vroeger gingen wij met een briefje πŸ’Έ en contant geld op,pad. Als ik daaraan terug denk dan kwamen wij vast met hele verkeerde boodschappen thuis. Tegenwoordig dankzij FaceTime krijgen je precies wat je zou willen.

Op een gegeven moment zag ik dat kereltje bij de zelf scanner. Een medewerker van de supermarkt hielp hem hoe hij alles moest afronden. Toen kwam het moment van betalen. Ik hoorde hem chips zeggen. En daarna de zin; ik weet de pincode niet meer. Ik wilde hem het advies geven om zijn moeder te bellen. Het was even stil. Hij typte de code in. Yes. Deze was goed. Dat kereltje, de medewerker en ik waren blij.

Een uitje dankzij het WKZ.

Ik kreeg ooit een brief. Van het Wilhelmina kinderziekenhuis. De pedagogische medewerkers hadden een uitje in de dierentuin in Amersfoort geregeld. Super leuk. Ik schreef ons meteen in. Wij hadden geluk. Drie toegangskaarten.

Afgelopen vrijdag was het zover. Daan had na schooltijd een opdracht te doen. Iets voor een goed doel. Uiterlijk 17:00 zou hij thuis zijn. Hij was wat eerder. Even relaxen. Daarna de auto in. Naar de KFC. Elk uitje (zoveel hebben wij er niet) begint bij de KFC met chicken popcorn. Het was alweer een tijd geleden dat wij daar waren. Daan nam twee hapjes. Smaakte hem niet. Ok. Meneer is steeds minder van het vlees. Prima. Op een gegeven moment zei hij; mijn neus zit vol. Ik denk dat ik griep krijg. Nee hè….. Hij zei zelf nog; vroeger was ik altijd ziek op mijn verjaardag. Klopt. Stress. De volgende dag zouden wij zijn verjaardag vieren…..

Om daar te komen stonden wij in de file. Het duurde echt heel erg lang. Over een stuk van 5 minuten deden wij wel 45 minuten. Wij zagen lange rijen met mensen. Heel veel mensen. Eva en Daan begonnen al te klagen. De een zei; ik voel mij niet lekker. De ander; ik ben nu al overprikkeld. Tot tien tellen. Adem in adem uit. Ok, plan de campagne. Jullie blijven in of bij de auto. Mama gaat het park in. Het werd stil.

Wij liepen zowaar met z’n drieΓ«n het park in. Wat een drukte. Het was net open. Ik zei tegen de kinderen; pak alles aan wat je aangeboden krijgt. Zij zijn nogal van nee dank je. Bij de ingang kregen ze een raket ijs. Eva bleef ermee lopen. Ze luste deze niet dus ik zei; waarom neem je hem dan aan? Mam, jij zei, alles aanpakken. Oh ja. πŸ˜† Daarna gingen wij als gekken naar het achterste stuk van de dierentuin. Daar was niemand. Wij liepen tegen het verkeer in. Van achter naar voren. Prima te doen.

In het begin hoorde ik nog gemopper. Ik heb ze toen op een bankje gezet. Ik liep daarna even alleen rond. Meneer en mevrouw konden even chillen op hun gsm.

Ineens ging de knop om. Ze vonden het leuk. Eva zei; mam, ik heb energie voor tien. Ik kan nog veel langer lopen. Dat gold niet helemaal voor Daan. Die kreeg spierpijn dankzij zijn heitje voor een karweitje. Maar ook hij liep gezellig mee.

Op een gegeven moment werden de kinderen stiller. Ze waren toch echt wel onder de indruk. Ze zagen zoveel kinderen met een handicap. In een (elektrische) rolstoel. Ook veel kinderen met het syndroom van down.

Deze foto heb ik 5 jaar geleden ook daar gemaakt.

Eva had graag op de foto gewild met iemand van StarWars. Ik zei waarom deed je dat niet? Oh, mocht dat dan? Les voor de volgende keer. Brutaler zijn. Maar al met al, het was een super geslaagde avond. Met een wijze levensles. Wat hebben wij het toch weer goed.

Controle WKZ

Afgelopen woensdag gingen Eva en ik naar het Wilhelmina kinderziekenhuis. Haar eerste β€˜live’ controle bij haar arts. Eerst naar de rΓΆntgenafdeling voor een foto van mevrouw haar rug. Kom ik daar een β€˜oud’ collega tegen. Een jongedame. Zo grappig. Fijn gesprek gehad.

Daarna door naar de poli. De arts was best tevreden. Eva haar schouders staan nog erg scheef. Maar dat kan wel een jaar duren voordat dit weer ok is. Dus dat komt waarschijnlijk wel goed. Waar ik meer mee zit is dat Eva nu nog 38% scheefstaand heeft in haar rug. Dat is precies het getal waar wij mee begonnen voordat ze een corset kreeg. Afgelopen oktober werd Eva op de wachtlijst gezet voor een operatie. Na vier jaar lang een corset te hebben gehad. Corona, lange wachtlijsten. Januari werd maart. In die tussentijd was Eva haar rug van 78% graden maar 86% gegaan. In die paar maanden. Dan denk ik; als de operatie eerder gepland had kunnen worden dan hadden wij 8% winst. Dan zat Eva nu op 30%. Maar ja, zo mag je niet denken. Eva is geopereerd. Alles is goed verlopen. Als Eva uit de douche stapt zie ik een glimlach op haar gezicht als ze in de spiegel kijkt.

Ondertussen heb ik een dochter die denkt dat iets liggend in een stoel beter is voor haar rug. Zo zit zij naast mij in de auto. Misschien maar beter. Als zij rechtop zit en ik wat harder over een verkeersdrempel heen rij zou haar hoofd maar zo een deuk in het plafond kunnen veroorzaken πŸ˜‚. Haar bovenlijf is zo enorm lang geworden.

Het vervolg over de mannen.

Ik en mannen. Not.

Vorige week kocht ik die speciale veel te dure bh. Ik ging op afspraak naar deze winkel met protheses. Een aardige mevrouw hielp mij. Ik denk mijn leeftijd. Ik vroeg haar of zij een bepaalde arts kende. De dames van deze prothese winkel werken ook voor de Padberg kliniek. Zo kwamen wij aan de praat. Wij werkten beidden voor of met een bepaalde arts.

Op een gegeven moment vroeg ze voorzichtig; heb je alweer een nieuwe relatie, ben je daar al aan toe? Ik zei meteen; no way. Ik ben er klaar mee. Ik heb het beste leven nu. Ik hoef met niemand rekening te houden. Ik doe leuke dingen, uitjes met mijn kinderen. Het perfecte leven. Ze keek mij aan en zei; dat heb ik dus ook! Niemand snapt dat. Maar ik doe nu wat ik wil.

Dat dus. Niemand snapt het. Maar mijn leven zonder een partner waren en zijn tot nu toe de beste jaren. Hopelijk volgen er nog heel veel jaren. Het enige wat ik mis van toen, zijn de centen voor luxe. Maar ja, dan maar geen extra luxe. Wij zijn gezond en blij met elkaar als gezin πŸ‘©β€πŸ‘§β€πŸ‘¦. Geen vakantie via Schiphol. Count youre blessings. En zoals Eva vaak zegt; mam, wij hoeven niet op vakantie. Wij hebben de mooiste tuin πŸͺ΄. Als wij hier zitten dan zijn wij toch op vakantie? 🎼Het zijn de kleine dingen de het doen🎼.

Eva haar 4daagse ervaring.

Eef en ik gingen ervoor. De vierdaagse. Ik parkeerde mijn auto. Wij liepen daarna richting de pauze stop van de Panta Rhei. Ik vertelde alvast aan Eva hoe wij de volgende dag het zouden gaan aanpakken. Huh? Zei Eva. Nog een dag. Lieve Eva, het heet niet voor de niks de vierdaagse. Vier dagen lopen.

Eva en ik gingen lopen. En lopen. Eva zei steeds weer; mam, ik kan nog wel verder. We moesten door het gil, fietstunneltje. Tegen het verkeer in. Dat was al een uitdaging. Ik keek haar aan en zei; dit stuk moet je ook weer terug lopen. Geen probleem volgens Eva. Het laatste stuk was in het bos. Niet handig met haar rug volgens de fysiotherapeut.

Op een gegeven moment riep juf Astrid naar ons (zei liep de 5 km) ; de 10 km is net op de rustplaats. Dus Eva en ik gingen ervoor. Toch merk je dan dat er groepjes zijn. Een jongen uit Eva haar klas vroeg nog wel; heee, wat leuk, ga je nog een stuk mee lopen?

Eva en ik liepen een stuk mee met de 10 km groep. Ik keek opzij. Ze was bleek en het zweet gutste van haar hoofd. Oh dear. Op een gegeven moment waren wij op een splitsing. De 5 km naar links. De 10km naar rechts. Eef vroeg om naar links te gaan.

Uiteindelijk hebben wij als ik naar de tijd en tempo kijk 4 km gelopen. Best knap voor een meiske wat al maanden niet (kon) sporten.

Wilhelmina kinder ziekenhuis.

Eva heeft vandaag tot 10:30 les op school. Daarna online les. Wij gaan elkaar tegemoet lopen. Ik ga namelijk van 10:30 tot 12:00 de dans begeleiden voor de musical. Super leuk.

Om 12:00 snel naar huis. Dan zet ik Eva in de auto πŸš™. Hop, door naar het Wilhelmina kinder ziekenhuis in Utrecht. Daar gaat mevrouw voor een rontgen foto en daarna door naar de orthopeed. Haar eerste live controle na de operatie. Spannend. Ik heb een klein beetje niet pluis gevoel.

Eva zei gisteren tegen mij; misschien kunnen we iets leuks kopen voor mij? Dan heb ik leuke herinneringen aan het ziekenhuis. Want de laatste keer was echt een trauma. Whahaa, ik denk dat mevrouw gesprekken heeft gevolg van mij met onder andere familie. Trauma, trauma…. Het was altijd leuk met een saucijs of slush puppy. De laatste keer was zeker niet leuk. Maar dat kwam door de operatie. Als ik de foto nog zie van hoe ik haar in de rolstoel naar de auto reed…. Misselijk, nep lach en dat ze verging van de pijn. Weg met deze gedachten. Op naar de toekomst

De Vierdaagse lopen πŸšΆβ€β™‚οΈ 🚢 πŸšΆβ€β™€οΈ.

De spullen heb ik in huis. Eva wil de Vierdaagse lopen. Haar klasgenoten die lopen gaan voor de 10 km. Oef. Eva haalt de 5 km waarschijnlijk niet eens.

Ik heb met haar fysiotherapeut gesproken. Die gaf aan dat Eva niet over bospaden mocht lopen. Niet goed voor haar rug. Ze heeft een glad wegdek nodig. Ok dan. De fysiotherapeut πŸ‘©β€βš•οΈ gaf een fijne tip. Eva mocht het eerste stuk of het stuk na de pauze lopen. Zo maakt ze het toch mee. Daar gaan wij voor. Dan maar geen medaille. Het gaat om de ervaring.

Daan in 2014 πŸ˜‚.

Voor Eva heb ik sinaasappels 🍊 gekocht, pepermunt en zakdoeken van de Hema (bij de Jumbo). Ik snijd een 🍊 doormidden. Vier pepermuntjes leg ik daarop. Zakdoek eromheen. Elastiekje. En klaar. Super slecht voor je gebit. Maar hè, afgelopen twee jaar niet gedaan. Als ik aan mijn Vierdaagse van vroeger denk dat zie ik een broodje koud gebakken ei voor me en een pakje capri sun. Als het warm weer was dan kwam dit pakje sap uit de vriezer.

Daten?

Ik ging afgelopen zaterdag met mijn auto πŸš™ door de was straat. Meestal maak ik mijn auto naast de deur schoon. Lekker goedkoop. Maar of dit mag van de gemeente? Geen idee. Dit keer was mijn auto van binnen en buiten zo smerig. Dus ik koos voor de was straat. Voorheen betaalde ik 7 euro. Nu ineens, vanuit het niets, 9 euro. Prima. Klaar mee. Ik ga hier nooit meer naartoe. Wat een geld!

Een meneer hielp mij. Hij zei nog; je achter ruitenwisser staat gevaarlijk omhoog. Er stond op het moment van ons gesprek niemand anders met een auto achter mij. Ik begon een praatje met deze man. Ik zei dat mijn achter ruitenwisser een tijd geleden ineens niet meer werkte. Niet via de officiΓ«le knop. Maar wel als ik de achterruit verwarming aanzette. Hij keek mij aan. Ik vertelde hem mijn ervaring van afgelopen winter ❄️. Dat ik mijn ruiten schoon wilde krabben van ijs. Ik deed de verwarming aan van de voor en achter ruit. Ik hoorde iets. Say what? De ruitenwisser ging heen en weer. Haha. Meneer van de wasstraat geloofde mij niet. Ik liet het hem zien. Hij lag in een deuk. Eigenlijk was dit best een hele leuke meneer. Maar ja, ik zeg al jaren (sinds mijn scheiding), ik wil nooit meer een nieuwe relatie. Alleen als hij heel veel geld heeft. En natuurlijk weet ik dat geld niet gelukkig maakt. Daarom begin ik er maar niet meer aan. Maar meneer, met je mooie glimlach, ik vind je een topper! Dank voor ons grappige gesprek.

Dit verhaal krijgt nog een mooi staartje. Dat vertel ik later.

Plastic flessen.

Water drinken of een spa rood uit een plastic fles. Op zijn tijd ideaal. Ik heb deze in de flessen puur voor nood in de auto πŸš™ liggen en ook een paar op voorraad in huis. Wij drinken vooral water πŸ’¦ uit de kraan. Je kan een apparaat aanschaffen om Spa rood te maken. Maar pfff, weer een apparaat. Begin ik niet aan.

Ik was een hele tijd geleden bij een vriendin. Zij en haar vriend dronken de hele dag door water en spa rood uit een flesje. Ik zag dat zij deze flesjes gewoon weg gooide. Ik zei op een gegeven moment tegen haar (heel netjes) misschien is het zonde om plastic bij het gewone afval weg te gooien. Je kan hier ook nog eens geld voor vangen. Is het een idee om jullie flesjes te bewaren? Ik kom ze graag ophalen. Dit zou een leuk zak centje zijn voor mijn zoon en dochter. Geen reactie. Kwam even niet binnen. Dacht ik.

Kreeg ik van de week een app. Hee, wij hebben twee zakken vol met plastic flesjes. Jij zei toen iets over niet weg gooien maar misschien iets voor een goed doel? Jij mag ze ophalen voor je kinderen. Een extra centje voor hun spaarpot.

Wauw. Wat zijn Daan en Eva hier blij mee. Zij leveren de flessen binnenkort in bij een automaat. Het geld gaat naar een speciale rekening van ze. Even nadenken wat ze ermee gaan doen. Ik heb het met Eva al even besproken. Ze zei; mam, nu hebben Daan en ik ook vakantie geld…..