Het verhaal van een kookschort.

Eva heeft kookles. Daarbij heeft zij een kookschort nodig die ze aan het begin van het schooljaar kreeg.

Op een gegeven moment vroeg Eva om 50 cent. Deze moest ze tijdens de kookles inleveren. Voor een goed doel. Raar verhaal. Elke week weer 50 cent. Dus twee euro per maand. Op een gegeven moment vroeg ik aan Eva waarom ze steeds geld mee moest nemen. Eva bekende toen dat ze haar kookschort kwijt was. Tijdens de kookles mocht ze er een lenen voor vijftig cent. Aha. Dat verklaarde een hoop.

Maar Eefs, is het niet handig om er zelf een te hebben? Jawel. Ik mailde naar haar coach. Die kon een tweedehands regelen voor vijf euro. Dit schort moet uiteindelijk vier jaar meegaan. Wel zo handig als je er een hebt.

Na de herfstvakantie zei ik tegen Eva; loop naar je docent van kookles. Geef hem vijf euro. Dan krijg je een nieuw schort. Zeg maar dat dit via je coach is geregeld. Eva liep naar de kookles. Geen docent. De dag daarna weer. Weer geen docent. Het duurde even voordat ik doorhad dat deze meneer niet elke dag op school aanwezig was. En de dagen dat hij er wel was….. Eva ging natuurlijk in de pauze op zoek. Maar dan heeft de docent ook pauze en is dus niet in zijn lokaal. Dus Eva; ga na je laatste les naar het lokaal. Pfffff. Afgelopen maandag had ze hier geen tijd voor ivm tijdsdruk door naar de orthodontist te moeten. De dinsdag had ze een survival dag, dus was ze niet op school. Toen werd het woensdag. Donderdag had ze examen kookles.

Ik was zo klaar met dit gezeur. Ik belde op de woensdag om 8:00 naar school. Ik kreeg een meneer aan de lijn die zei; u mag niks regelen, uw dochter moet dit zelf fixen. Ok. Eva moest zich melden in de docentenkamer. Volgens hem wist iedereen waar dit was. Bovenste verdieping in het midden. Ik gaf dit door aan Eva. Ze zocht zich suf. Mam, welk lokaal is dit nou? Lieverd, vraag aan een willekeurige leerling. Iedereen weet waar dit is. Pffff. Gelukt. Eva vond het. Daar kreeg ze te horen dat ze naar het lokaal moest waar de kookles werd gegeven. Dus Eva appt mij, mam, ik snap er niks meer van. Waar moet ik nou zijn?

Inmiddels was ik er ook klaar mee. Ik was al anderhalve week aan het appen over dit kl… schort. Ik mocht van school mij er verder niet mee bemoeien. Adem in, adem uit. Ik ben op de woensdag maar school gesjeesd. Het verhaal verteld. Nou, zei een zorg coördinator, natuurlijk krijgt u een schort mee. Geregeld.

Later vertelde ik dit verhaal op mijn werk. Zegt een collega; ow, mijn zoon heeft er twee. Gevonden in het lokaal 🤣.

Na slapende rijk geworden te zijn.…

Zondagnacht had ik dienst. Ik werkte de avond. Maar wat een geluk. Niet de hele nacht. Prima geslapen. Dat is ook weleens anders. Maar dit keer ging het super.

Wederom werd ik vijf minuten voordat de wekker ging wakker. Geen idee hoe mijn lichaam dit doet. Maar ik ben altijd zo’n 5 tot 10 minuten voordat de wekker gaat wakker. Of deze nou om 6:10 staat of 6:50. Best wel bijzonder.

Afgelopen maandagmorgen werd ik om 7:55 wakker. Vijf minuten voordat de wekker zou gaan. Ik stond op. Lekker douchen op kosten van de zaak. Daarna door naar mijn ouders….. Mijn auto. Wauw. Wat een mega grote deuk zat daarin. Naar de receptie gegaan van het ziekenhuis. Ze konden daar niks mee met de camera beelden. Jammer.

Ik reed door naar Univé. Die meneer was zo aardig om alles meteen te regelen. Omdat ik al 32 jaar (oftewel mijn hele leven) zonder schade reedt krijg ik alles vergoed. Mazzel voor nu.

Mocht dit nog een keer gebeuren binnen vijf jaar dan moet ik alles zelf betalen. Fingers crossed dat mij dit niet weer overkomt.

Slapen?

Gisteren had ik dienst van 8:30 tot 20:30. Die hele tijd en nog wat meer volgemaakt met werken. Prima. Leuk team. Fijn weer wat overuren verzameld.

Nu de zondagnacht. Die is minder vind ik. Als je de hele nacht werkt dan begin je je week brak. Op zondag om 20:00 werd ik gebeld. Of ik het dagteam wilde aflossen. Prima. Een paar uur gewerkt. Nu maar hopen dat het daarbij blijft.

Om 10:00 vandaag moet ik bij mijn ouders zijn. Hopelijk fris en fruitig. Gaan we kijken of de intratuin in Duiven leuk is. Ik hoor verschillende verhalen. We gaan het zien. Met open ogen of half dicht als ik veel gewerkt heb.

Het is gelukt. Ik ben slapende ‘rijk’ geworden. Heerlijk uitgerust. Douchen op de zaak. Broodje 🥐 mee voor in de auto. En de dag is weer begonnen.

De droom kamer voor mijn dochter.

Eva riep al jaren dat ze een slaapkamer wilde hebben met ‘nep’ klimop en lampjes erin. De klimop kocht ik via Aliexpress. De lampjes…. Overal gezocht. Uiteindelijk via de action kunnen aanschaffen. Iets met kerst lampjes. Het zijn kerst 🎄 lampjes geworden ter hoogte van een deur opening.

De kinderen waren in de herfstvakantie met hun vader naar Egypte. Ik had de tijd om deze lampjes en nep klimop op te hangen in de kamer van mijn dochter. Mijn vader boorde een gordijn rails in het plafond. Ik deed de rest.

Voor weinig en in etappes heb ik deze muur gecreëerd. Eva heeft een uitschuif bed 🛏 op haar slaapkamer. Deze staat altijd op uitgeschoven. Ideaal als vriendinnen 👯 mee komen. De dames liggen dan met z’n allen op bed. Kussens erop. Ze kijken soms tv en soms wordt er gewoon gekletst en vooral gegiecheld.

By night.

Eva heeft nu nog een openstaande wens. Over het plafond een let strip. Even kijken hoe wij (ik) dit gaan aanpakken. Heb ik wel genoeg stopcontacten……

Wat kan je missen aan eten en kleding?

Ik heb hier al eerder over geschreven. Er zijn zoveel mensen die niet in aanmerking komen voor de voedselbank. Waarom niet? Zij hebben een eigen huis. Dus een kapitaal. De regering zegt; jij hebt een kapitaal, eet eerst je huis op. Ok. Je moet je huis dus verkopen waar je een leven lang hard voor gewerkt hebt. Dan mag je hopen dat er een huurhuis beschikbaar is. Ik kan iedereen al vertellen dat deze er niet zijn.

Dus wat is wijsheid? Ik hoop zo dat mensen met een koopwoning kunnen blijven wonen. Die energie rekening? Moet betaald worden. Eten? Ik hoop dit voor ze op te kunnen vangen. Ik sta niet alleen.

Wie kan ons helpen? Alles is welkom. Eten, drinken. Lang houdbaar en vers.

Ik hoordé van een moeder die geen (winter)jas had voor haar dochter. Zij en haar dochter hadden geen winterschoenen. Gelukkig had Eva nog een gekregen jas met panterprint in de kast. Dat meisje was er super blij mee.

Een kat 🐈‍⬛ en haren.

Vroeger had ik bij mijn ouders een kat. De allerliefste. Zij sliep altijd aan het voeteneinde van mijn bed 🛏. Op een handdoek. Zo werd mijn bed niet vies.

Nu hebben wij 👩‍👧‍👦, Daan, Eva en ik een kat. Dolf. Wederom de liefste kat. Ze praat met ons. Knuffelt met iedereen.

Soms ben ik een soort van streng. Dolf mag niet op een van onze slaapkamers slapen. Al die haren. Bah, vies.

Van de week vroeg ik aan mijn zoon; hoe streng moeten wij zijn voor Dolf 🐈‍⬛? Als ik alle deuren 🚪 openlaat kan zij overal slapen. Maar dan hebben wij wel kattenharen op een kussen of dekbed. Ik was heel streng. Ik laat de teugels nu even vieren. Ik kijk wat dit gaat brengen. Vreugde of overlast.

Kip saté.

Gisteren was het weer zover. Om 13:30 mocht ik weer iets proeven. Dit keer kip saté. Lekker hoor. Gelukkig rond lunchtijd. Je mag een uur van te voren niks meer eten en drinken buiten water 💦 om.

Dus met een knorrende maag ging ik erheen. Toen ik kroketten mocht proeven kreeg ik er zes. Pffff. Al nam je een flinke hap van elk en liet je de rest staan, ik kon niet meer. Dat is niet gunstig voor de laatste kroket. Smaakt niet naar meer. Lekker of niet. Hebben ze daar wat van geleerd?

Ik kreeg nu drie maal kip saté met een milde smaak. Nummer één was super lekker. Het was een bak vol. Wat doe ik? Neem ik wat meer dan een hap? Ja, nee, ja, nee. Gedaan. Ik genoot van elke hap. Kip saté nummer twee en drie waren jak 🤢. Met moeite nam ik twee happen. De kip was niet lekker en de saus ook niet.

Oftewel ik heb goed gegokt. Als het lekker is neem ik een extra grote hap.

Even uit eten.

Daan had gisteren een studie dag. Dan gaan wij als moeder kind iets leuks doen. Even samen met z’n tweeën. Meestal een lunch bij de Beren 🐻.

S’morgens was ik druk met van alles regelen. Onder andere een kabel voor Daan zijn nieuwe spel computer. In corona tijd te duur. Maar nu weer betaalbaar. Het geld 💰 hadden wij toen apart gehouden. in de vakantie kwam hij. Daan kon niet wachten. Hoe fijn is het dan dat je een studiedag dag hebt na je vakantie? Moet de computer het wel doen. Geen WiFi module in. Ik een antenne gekocht. Deed het niet goed. Teveel Ping 🧐. Kabel van opa geleend. Te kort. Kabel bij de media markt gekocht. Via mijn slaapkamer, over de deur door naar Daan zijn kamer. Tarzan kan zich nu uitleven op onze overloop. Er hangt een liaan. Maarrrrr, de computer doet het. En hoe. Geen Ping meer.

Om 12:30 gingen Daan en ik naar de Beren. Ieder een Rivella. Daan een tosti. Dan neem je een risico zei ik. Dikke boterhammen. De kaas 🧀 niet gesmolten en een stuk was zacht/nat. Maar Daan at hem op zonder te mokken. Dat was een jaar geleden wel anders. Ik nam een hamburger met friet. De friet was voor Daan. De hamburger was in het midden rauw. Kan je vast eten, maar ik hou daar niet zo van. Netjes onder een servet verstopt. Frietsaus moet je apart betalen. Daan wilde curry bij de tosti. Standaard krijg je ketchup. Ik zou zeggen vul het bakje met curry ipv ketchup. Maar nee, de ketchup kreeg hij. Konden ze daarna zo weer weg gooien. Hoezo voedsel 🍱 verspilling? Afijn, twee euro kwijt aan saus. Heb je een hele fles voor in de supermarkt. 200 cc rivella voor 2,25. Naaaa. Je leest het al. Ik geniet matig van uit eten gaan. Die prijzen…. Ik moet het los laten. Wij gaan uit eten van bonnen. Ik proef soms eten in Wageningen. Daar krijg ik bonnen voor die ik overal kan inwisselen. Zoals bij de Hema, bol.com, de Beren en nog veel meer. Ik kon nu twee bonnen inleveren. Dus met vijf euro bijbetalen hadden wij samen gelunched. Daan zag de prijs voorbij komen; 27,50 voor ons eten? Ook hij schrok. Oeps, hij neemt het van mij over. Relax jongen. Het was gezellig 😍 samen. Wij hebben genoten. Making memories.

Ze zijn er weer! 👩‍👧‍👦

Afgelopen zaterdagnacht zijn Daan en Eva weer aangekomen in Ede. Ikzelf was natuurlijk tot zondag 18:00 weg. Maar dat was niet voor niks.

Eva kon niet wachten op haar ‘nieuwe’ kamer. Die had ik veranderd in de vakantie. Zij kreeg de muur die ze al heel lang wilde hebben. En Daan? Zijn nieuwe spelcomputer stond op zijn slaapkamer. Ik had al heel lang geleden dit bedrag gespaard. Op een gegeven moment dacht ik; nu kan ik hem kopen. Kwam corona. De prijzen verdriedubbelde. Zonde. Wachten en wachten. Vorige week kreeg ik een sein dat de prijzen weer als voorheen waren. Yes! Daan blij. Soort van. Hij zat in Egypte.

En dan rij je naar huis. Op de A50. Linkerbaan dicht, toen die ernaast, toen de volgende. Huh? Weg A50. Ik moest via de A15 Tiel naar huis. Adem in adem uit. Had ik geleerd afgelopen weekend. Eenmaal thuis. Geen kids. App van Daan. Mam. Wij moesten met papa mee naar de verjaardag van zijn schoonouders. Ok…… wederom, adem in adem uit. Wat is nou twee uur langer wachten op een hele week? Niks toch? En waarom niet in overleg? Ook dat ‘boeide’ mij niet. Ik bekeek het positief. Ik had alle tijd om mijn tas uit te pakken. De kat te knuffelen. Kadootjes klaar gelegd voor de kids. Denk in het positieve. Ik hoor jullie denken; hoelang ga je dit volhouden? 😂. Mee eens. Ik ga mijn stinkende best doen zonder dat het teveel energie gaat kosten.

Waar ben ik?

Van onverwachts een paar dagen Zeeland naar een korte dag werken. Daarna tas uitpakken en weer een inpakken. Op naar een weekend weg.

Niet zomaar een weekend. Dit keer met allemaal dames met bagage. Ach, hoor ik daar wel bij? Dan hoor je al hun ellende. Bah. Dan valt het bij mij toch wel mee? Ik ben erachter gekomen dat dat niet zo is. Alles op een rij is best heel veel. En we zijn er nog niet.

Wat een intensieve ‘therapie’. Het samenzijn hier is mooi, bijzonder, heftig en emotioneel. Maar met elkaar komen wij er wel. Nu met de groep. Maar ook straks in mijn dagelijks leven. Deze bijzondere ervaring nemen ze mij niet meer af.