Vorig jaar 8 september zag ik mijn moeder voor het laatst. Die dag sloten mijn vader, broer, schoonzus en ik de kist.

Die dag was de begrafenis van mijn moeder. Heel heftig maar ook zo mooi.

De 22ste september is de verjaardag van mijn moeder. Die heb ik meer dan 50 jaar mee mogen maken.

Vorig jaar was het allemaal nog vers dat ze er niet meer was. Toch kwam de hele familie van mijn moeder en vaders kant bij elkaar om haar verjaardag te vieren. Een feest van een vrouw die dol was op mensen om haar heen. Het was een mooie dag.

En nu? Ik kan het niet los laten. Afgesproken met mijn vader. Hij heeft corona. Toch zorgt hij voor koffie. Ik ben niet van een gebak. Maar mijn moeder wel. Ik koop gebakjes. Mijn vader gaan bij het graf van mijn moeder samen genieten van een kopje koffie een een gebakje.

Wat een ellende met school.

Mijn zoon is nog steeds niet goed ingeschreven. Tegenwoordig is er geen telefoon nummer meer. Alles via de mail. Hoe dan? Wie? Ik weet geen namen omdat hij nu op de verkeerde opleiding ingeschreven staat. 100% ziekte dagen. Daan is gewoon aanwezig. Begint al goed. De administratie kon niks betekenen. Dat noemt zich een ICT school. Daan kan nog steeds niet inloggen op zijn les rooster.

Voor Eva vooralsnog geen stage kunnen vinden in de bouw. Ik heb meer dan 20 bedrijven gebeld. Ja ik. De praktijk ondersteuner gaf aan dat dit allemaal teveel voor Eva zou zijn. Wij als ouders moeten dit overnemen. Liefst natuurlijk de school. Maar die doen niks. Elk bouw bedrijf zegt; wij zien een meisje van 16 niet in een bus met mannen naar een werkplaats gaan.

Wat zijn de opdrachten voor Eva? Gevelbekleding herstellen en vervangen. Raamdorpelstenen vervangen. Een gootconstructie herstellen en vervangen. Een plafondconstructie vervangen, renoveren en herstellen. Zij heeft nooit les gehad in de bouw. Dan moet zij acht weken lang een keer per week een dag stage lopen…..

Dit gaat hem niet worden. Dan mag ze helaas geen examen doen. Moet ze van school af… het is wat het is. Ik zit met mijn handen in het haar. Eva, haar vader en ik hebben ons best gedaan.

Donderdag avond had ik een fijn gesprek met een super lieve vriendin.

Daar kwamen dingen ter sprake… school. Stage. Ik hoor van steeds meer mensen dat ik niet gek ben met hoe ik denk over wat school van een leerling vraagt , Ook gisteren op de werkvloer. Niemand snapt deze stage.

Ik ben zo trots op mijn dochter dat zij tot en met klas drie het gewoon gefixt heeft. Ben bang dat het hem nu niet gaat worden. Alsnog denk ik dan, het is wat het is. Gaat ze van deze school af. MBO 1 is ook nog een optie.

Hoe meer ik met vriendinnen en met hulpverleners praat, de stage gaat het hem waarschijnlijk niet worden. Prima. Gelukkig zijn er nog vele andere wegen te bewandelen.

Ik ben heel benieuwd welke weg wij in gaan. Ik ben geen zeurpiet. Dacht ik. Ik stuurde een bericht van de praktijk ondersteuner naar school. Zegt de docent; je moeder zeurt…. Dat hij dat tegen een leerling, mijn dochter, durft te zeggen. Heel professioneel.

Ach. Ik laat het los. Linksom of rechtsom. Eef komt er wel.

Heel vroeger… mijn neef en nicht waren en zijn dol op, lekker eten. Hadden mijn kinderen dat maar.

Neef en nicht moesten afgeremd worden. Hebben nu een balans gevonden. Mijn kinderen hadden en hebben niks met eten. Jammer. Ondergewicht… kregen ze maar iets mee van hun moeder 😉. Door mijn hormoon pillen vind ik zelfs de plint latten lekker mocht er niks anders te eten zijn in huis.

Maar, vroeger hadden wij een voorafje als we bij mijn ouders aten.

Ik liet deze foto zien aan mijn neef en nicht. Ze wisten het nog precies. De smaak. Het voorafje als wij bij opa en oma gingen eten. Een herinnering aan vroeger.

Gisteren kwam weer eens een collecte. Die komen steeds minder langs heb ik het idee. Maar dit keer was het van de nier stichting.

Ik zei tegen de dame met de collecte bus; jullie hebben een hele goeie reclame. Zij wist van niks. Bij mij bleef deze reclame hangen.

Een punt is het einde. Een komma is, en door.

De komma heeft de vorm van een nier. Super goed over nagedacht.

Mijn zoon en vriend vissen de laatste tijd veel. Die vriend heeft alle spullen. Van een tent, stoeltjes en hengels.

Afgelopen zaterdag besloten ze in dat tentje te slapen. Ik zei nog; wild kamperen is verboden in Nederland. Maar waarschijnlijk doen zij dan alsof ze vissen.

Ze hadden geen vispas. Ik keek even naar de boete. Het bedrag wat dat je kost.

Wat een bedragen. Vooral dat vissen met levend aas. Ik vertelde dat aan mijn dochter zegt ze doodleuk; najaaaa, dan geef je de vissen iets lekkers, krijg je een boete.

Geweldige reactie. Een Michelin ster waardige snack moet dat dan wel zijn als je zo’n grote boete ervoor moet betalen.

Ik mag af en toe mee rijden met iemand die ook graag boodschappen doet in Duitsland. Zij rijdt. Ik durf niet met mijn auto. Gisteren ging weer de hele kermis verlichting aan. Ik betaal dan een broodje voor haar en mij. De broodjes in Duitsland zijn veel te groot. Ik heb standaard een plastic zakje in mijn tas. De helft van het broodje gaat mee naar huis. Heb ik meteen avond eten.

Ik verbaas mij elke keer weer. Frisdrank is zoooooo goedkoop. Ook alcohol en sigaretten. Met deze laatste twee heb ik niks. Koop ik ook niet. Maar dan alsnog, die boodschappen. Zo ook vlees. Je koopt vlees zonder ingespoten water. Ik had van de week twee boodschappen tassen vol voor 51 euro. Verse bosbessen, toetjes, etc etc. Veel voor weinig.

Brood vind ik daar niet bijzonder. Sommige chocolade is goedkoop maar andere weer juist niet. Chips, de keuze is zeker niet reuze. De prijs is ook niet ok.

Voordat wij naar de supermarkt gingen reden wij naar de DM. Wauw. Wat een prijzen. Een Kruidvat met een een plus een gratis …. Die kunnen niet tippen aan de DM. Douche gel voor 55 cent. Prima kwaliteit. Deodorant voor 99 cent. Droog shampoo bij de Action hier is nog steeds veel duurder dan in Duitsland. Ik ga niet heel vaak naar de DM. Maar als ik ga dan kopen wij veel voor weinig.

Een vriend van mijn zoon is dol op vissen. Deze jongen heeft alle spullen hiervoor.

Voorheen had deze jongen altijd zijn schriftelijke toestemming om te gaan vissen. Dit jaar voor het eerst niet. Ik kreeg een mooie foto…

Zo leuk dat ik een foto van een vriend van zoonlief krijg. Ik ging toen wel nadenken…. Geen lid van…. Wat kost een boete?

Ik las het voor aan mijn dochter. Schijnbaar als je levende aas geeft aan de vissen krijg je de grootste boete. Mijn dochter raakte bijna oververhit. Serieus mam! Een vis krijgt het lekkerste te eten (iets van een Michelin ster) en dan moeten wij extra betalen? Tja meis, daar hebben ze vast over nagedacht. Ik hoor het graag van jullie.

Zoals mijn dochter daarvoor ook zei; wat is er mis met vissen? Je laat ze na de vangst weer los. Als ik ze op eet is het een ander verhaal. Ik legde nog uit; de gemeente kan niet zien of je de vis op eet of weer los laat.

Een ingewikkelde discussie kwam tot stand. Iets met autisme en een persoon zonder autisme. Wij gaan er niet uit komen.

Maar ik hou niet van stress, boetes…. Vandaag is mijn zoon ingeschreven en kan hij gewoon legaal vissen.

.

Gisteren een fijn gesprek gehad met de coach/mentor van Eva.

Ik dacht laten wij maar meteen het schooljaar beginnen met een gesprek voordat wij weer achter de feiten aanlopen. In de zomervakantie sliep Eva in het begin veel. De laatste weken begon ze steeds fitter te worden. Misschien dat de vitamine D pillen zijn werk ging doen. Hoopte ik.

Afgelopen maandag begonnen de ‘gewone’ lessen. Ze zag haar rooster. Paniek. Donderdag school van 8:30 tot 17:30. Ik probeer het positief te benaderen. Kan je vast wennen aan een werk ritme. De vrijdag heeft ze stage. Maar gisteren kregen wij te horen dat ze woensdag ook stage moet lopen. Die stage moet ze nog gaan regelen. Ze stond ingeschreven bij autoschade en spuiten. Ik zei nog; hoe kan je je hiervoor inschrijven? Ze moest zich voor drie dingen inschrijven. Keuze nummer drie heeft ze gekregen. Net als vorig jaar. Bijzonder. Nu moet ze dus hierin een stage gaan zoeken. Gaat denk ik lastig worden.

Vannacht om 2:00 werd ik wakker. Eva kokhalzend boven een emmer. Ze roept mij niet meer daarvoor. Aardig. Maar ik word toch wakker. Om 6:00 weer. Het misselijk zijn zit tussen haar oren. Ze spuugt niet echt. Maar vervelend is het wel. De docent had het over ASS en TOS bij Eva. Ik ben hier zo niet in thuis. Maar wat hij aangaf; dat misselijk zijn hoort hierbij. Dat had hij ook meerdere keren per dag. Maar hij kan het inmiddels weg zuchten. Gelukkig heeft Eva vandaag les van hem. Kan hij haar hierin begeleiden. Ik weet niet hoe dit aan te pakken. Ze moet en gaat naar school.

Vandaag is het precies een jaar geleden dat mijn moeder stierf. 8 september. Een zondag. De mooiste dag voor iemand die gelovig is. Wij als kinderen en aanhang hadden al veel eerder verwacht dat mijn moeder zou sterven. Maar zij heeft gewacht gevochten voor haarzelf en misschien ons, tot de beste dag. Een vriendin van mij kwam die dag ook nog eens met een mooi kerkelijk lied. Dat was voor mijn moeder het moment om te gaan na waar zij uiteindelijk toe wilde gaan.

Tja. Wat doe je met zo’n dag als vandaag? Mijn broer en vrouw gaan vandaag naar mijn vader. Ik ook natuurlijk. Eva is officieel bij haar vader maar wil graag mee. Dat wordt vast wel goed gekeurd. Zij was erbij toen mijn moeder stierf.

Gisteren waren wij op ons Landje. Voor de allerlaatste keer. Het is verkocht. Overgedragen aan hele leuke mensen. Dinsdag is de officiële overdracht. Mijn moeder was gek op dit landje. Ze nam altijd mooie aankleding mee. Vaasjes op tafel met bloemetjes erin. Zij ging voor gezelligheid. Genieten van het leven.

Gisteren was het 7 september. Niet de dag dat mijn moeder stierf. Maar het was wel een zondag. Vandaag 8 september is de dag dat zij heenging naar in haar ogen het paradijs.

Ik zat gisteren met Eva bij mijn vader in de auto. Ik zat op de plek van mijn moeder. Samen met mijn vader haalden wij herinneringen op. Het kamperen daar. Het samenzijn met familie. Dat neemt niemand ons meer af.

Ik maakte gisteren nog een laatste film toen wij ons landje terrein af reden. Een koolwitje vloog bij de uitgang langs. Die vlinder…. Ik had nooit vlinders in de tuin. Nu elke dag als ik buiten ben zie ik een witte vlinder. Dan roep ik; hé ma, gezellig dat je erbij bent. Bij mijn vader vliegt zo’n zelfde kleur vlinder rond. Zelfs tegen zijn raam alsof die naar binnen zou willen gaan.

Natuurlijk is mijn moeder geen vlinder. Geen koolwitje. Maar toch voelt het goed om tegen iets, een vlinder, te kunnen praten. Alsof mijn moeder er af en toe weer is op aarde. Ondertussen weet ik dat ze op de plek is waar ze uiteindelijk altijd had willen zijn. Helaas voor nu zonder mijn vader. Ik ben blij dat ik hem nog bij mij mag hebben.