Deze week nog even door wat betreft dat dieet. Pfew. Ik heb het volgehouden. Maar wat koste het mij tijd en energie.

Ik kreeg voor acht weken lang steeds mijn eten. Een schema per dag wat te eten. Alles vegetarisch. Het was veeeeeel. Maar ja. I did it.

De eerste en laatste week krijg je extra taken. Afgelopen week moest ik woensdag, donderdag en vrijdag alles volgens een tijdschema eten. Gelukkig was het vakantie. Om 7uur yoghurt met iets. Daarna viel ik op de bank weer in slaap. De wekker ging dan om 9:30 voor een tussendoortje. Ook te doen. Maar om 12:00 moest ik vier boterhammen eten met veel boter en twee pakjes melk. In dertig minuten. De eerste dag zat ik iets over mijn eigen tijd. Mag niet. Kunnen ze zien. Ik heb een chip in mijn arm. Mijn dochter keek mij aan; mam, meen je dat nou? Je weet nooit wat ze allemaal nu van je weten. Meid, ik heb geen geheimen.

Vrijdag avond bleef mijn chip achter een kussen hangen. Neeeeee. Ik meteen geappt. Het weekend had ik namelijk belangrijke testen. Zaterdagmorgen kreeg ik een app terug. Om 15:00 zou ik een nieuwe krijgen. Ik kon niet eerder. De winkel zonder kassa.

Ik stond zaterdagmorgen tijdens het inruimen van de winkel met verse groente, twee knal blauwe cupcakjes te eten. Daarna durfde ik niks te eten omdat ik geen chip had. Om 14:30 boterhammen gesmeerd zodat ik na mijn nieuwe chip meteen kon gaan eten. Een hele berg eten in een korte tijd. Gelukkig zonder tijdschema.

Zondagmorgen op de nuchtere maag een suikerdrank. Verder nog van alles wat ik moest doen. Ik denk dat het allemaal gelukt is. Maandag en woensdag nog eten op de universiteit. Vrijdagmorgen alles inleveren en om 12:00 is het klaar!!! ✅

Ik ben door mijn tante uitgenodigd voor een high tea om 14:00. Ik heb visioenen van iets met zalm 🍣. Njom njom. Dat zal toch wel mogen? Op mijn te doen lijst van de universiteit van vrijdag staat; uitleg over de pauze periode 😣…..

Gisteren ben ik met mijn vader naar het openluchtmuseum geweest. Hij ging altijd met ma. Het leek mij leuk om samen te gaan nu mams niet meer is tijdens een evenement.

Het was druk maar prima te doen. Je liep via een route van gebouw naar gebouw. Daar werd steeds een verhaal verteld. Een mooi verhaal over de oorlog. Heel duidelijk. De beelden waren prachtig.

Soms stonden er mensen voor je neus. Een soort van in de weg. Maar dan wachten wij totdat het verhaal voorbij was. Dan liepen de mensen door en stonden wij vooraan.

Elk verhaal was kort. Daarna een paar seconden te wachten voordat deze weer opnieuw begon. Het was ptaaaachtig.

Mijn telefoon is vier jaar ofzo. Ik kocht deze toen voor de camera. Maar ik zie nu dat deze minder mooi zijn dan een nieuwere telefoon.

Het park zelf was ook heel mooi verlicht.

Helaas is dit evenement maar tot en met zondag. Je moet je inschrijven voor een tijdslot. Ik hoop dat het volgend jaar weer terug komt.

Er was laatst een boer in Nederland die verkocht sperziebonen. Maar de supermarkten wilden ze liever uit Marokko 🇲🇦. Goedkoper. Bizar toch? Voor een dubbeltje op de eerste rij. Nou zat die Nederlandse boer ermee. Welkom social media. Voor een euro de kilo werden ze verkocht.

Het liep als een trein. Ik kreeg van iemand 12,5 kilo aangeboden. Zij en haar man blancheerden ze en stopten ze in zakjes van een halve kilo.

Ze liggen nu in onze diepvries van de winkel zonder kassa. Aanstaande zaterdag kunnen ze verkocht worden.

Zojuist was in het nieuws dat door de regenval in Spanje groente en fruit duurder gaat worden. Pffff. Misschien moet de jumbo groenten en fruit uit eigen land aanschaffen. Maar dat vinden zij te duur.

Ik ben zo blij dat mijn vader de energie heeft en het prima vindt om bij mij op de woensdag te komen klussen.

Gisteren had hij ook twee klussen in zijn huis te doen. Hij deed het een en ik de andere. Beidden ruim een uur bezig geweest.

Als je al die klusjes alleen doet ben je zo lang bezig. En alleen is ook maar alleen, ongezellig.

Gisteren samen buiten klusjes gedaan. Daarna gezellig geluncht. Ik had mijn eten mee via de test die ik volg.

Prima dag. Morgen komt mijn vader hier klussen… ook nog een verhaal. Wordt vervolgd.

Mijn dochter riep al een tijd; kunnen wij niet bij opa logeren? Net als vroeger.

Geregeld. Afgelopen vrijdag rond 16:00 waren wij bij mijn vader. Ik at eten van de EXPLAIN studie. De kinderen friet met snack van opa.

En volgens traditie is er altijd teveel. Eva, opa en ik speelden daarna samen nog uno. Het voelde zo weer vertrouwd. De een lag later op de bank. Daan was even weg. Opa achter zijn computer en trein bouwdoos. Ik keek iets op tv.

Het slapen viel iets tegen. Toch anders dan thuis. Maar niet getreurd. Wij gaan dit vaker doen. Dan wend zo’n nacht slapen buiten thuis om wel weer.

In de ochtend ging de wekker best vroeg. Wij moesten naar een begrafenis. Opa had de airco al op warm staan toen wij naar beneden kwamen. Tosti’s werden gebakken. Good old times.

Mijn moeder was dol op de restore en andere tweedehands winkels.

Mijn zoon zocht een stage plek. Op de dag van de begrafenis van mijn moeder had hij een gesprek. Dat lukte niet eerder daar ivm een stage begeleider.

Om 10:00 waren wij daar. Ik keek naar boven. Mam, help.

Daan was al bij zoveel adressen geweest. Daan ging samen met een vriend naar binnen. Er was plek voor een persoon. Die vriend zei meteen; die is voor jou Daan. Erg aardig.

Dus Daan had een stage plek kunnen regelen op de dag van de begrafenis van mijn moeder.

Vorige week ging ik samen met mijn dochter naar de restore. Zij wil de traditie in ere houden. Wat kocht zij? Een paar oude kitch kopjes voor koffie of thee. Helemaal prima. Is weer in. Niet een servies op tafel maar van alles door elkaar. Net als heel vroeger bij mijn oma. Iedereen had zijn eigen kopje.

Ik heb weekenddienst. Maar afgelopen zaterdag ook een reünie van de middelbare school. Een collega nam enkele uren van mijn weekenddienst over. Zo fijn. Kon ik toch nog gaan. Eerst zou ik met mijn schoonzus gaan. Maar die was nog te ziek van corona.

Ik begon met haar, na de mavo, aan havo vier. Ik bleef dat jaar zitten. Zij ging door. Uiteindelijk deden wij allebei de opleiding tot operatie assistente. Ik werk daar nu 34 jaar. Zij dus 35.

Mijn ‘oude’ examen klas, die van 1990, zat ivm de reünie in een lokaal waar ook foto’s van vroeger te zien waren. Best warrend. Ik had nu geen idee bij wie ik in de klas had gezeten.

Ik kwam veel bekenden tegen. Maar dat waren geen oud klasgenootjes. Mijn oude buurmeisje. Overbuur jongen. Mensen van het schoolplein van de lagere school van mijn kinderen. Op een gegeven moment ging ik samen met mijn nichtje namen bekijken. Die had iedereen nl op zijn kleding geplakt gekregen. Dan vroegen wij naar hun examenjaar. Foto erbij. Ooooh, was jij dat of die? Te grappig. Wij herkenden elkaar niet meer van vroeger zo live. Wel via de foto van toen. Het was erg gezellig. Heel even dacht ik nog dat we een rondleiding kregen door onze ‘oude’ school. Maar daar lag een berg puin.

Met mijn vader afgesproken dat wij elke woensdag, als het uitkomt, iets in mijn huis aanpakken. Ik merk dat met twee pubers, huiswerk etc etc het lastig is om alles bij te houden. Op dit moment is er ook veel gaande, dus alle hulp is welkom.

Gisteren de kamer van mijn zoon aangepakt. Mijn vader had nog witsel. Het plafond is weer mooi wit. De schuifpui waar het verf van de drempel af was is dankzij een spuitbus weer wit.

Alles gepoetst. Zo ook de rolluik. Het licht wat het nu afgeeft. Van vies donker grijs door de spocht naar lichtgrijs.

Zelfs mijn zoon zag de veranderingen. Wauw mam. Wat mooi. En dat voor een puber, dat die dat ziet. Zegt genoeg.

Het was ook gezellig samen poetsen. Vanaf nu pakken we elke woensdag iets aan. Van snoeien in de tuin tot aan klussen in huis. Samen is dat toch net iets gezelliger en het gaat ook nog eens sneller.

Laatst was er een feest in een kerk. In het centrum van Wageningen.

Een vriendin vroeg mij mee. Mijn dochter was helemaal van slag. Serieus mam. In een kerk? Dat kan toch niet? Jawel hoor.

Iets na 24:00 was het feest afgelopen. De kerkbanken werden weer terug gezet.

Waar vind je nog een disco feest waar chipjes op tafel staan? Helaas niet voor mij om op te eten. Ik ben nog steeds bezig met dat vegetarisch eten. Nu zijn chipjes vegetarisch. Maar ook daar zit een limiet op voor mij.