Ik schrik!

Gisteravond keek ik een uitzending terug. Van Breakfree op NPO3. Daar vertellen mensen over iemand die veel te jong uit het leven weggerukt is. Zo ook Emma. Zij had een enorme pech om aan hoogte ziekte te overlijden.

Ik keek. Binnen een minuut trok ik wit weg. Emma….. dochter van Bert. Deze man was een collega van mijn ex. Toen ik voor mijn ex een suprise party had geregeld was Bert hier. Met zijn nieuwe vriendin Petra. Wat een lieve leuke mensen. De naam Emma kan ik mij nog herinneren. Zo bizar als je een soort van bekende op tv ziet met zo’n verhaal. Dan komt het toch meer binnen.

Zo zal ik nooit vergeten dat een collega van mij in de krant las dat er een gezin op een kind na waren verdronken. Auto te water. Dat gezin waren beste vrienden van haar. Toen bestond Social media nog niet. Zij moest dit in de krant lezen. Zo heftig. Vergeet ik nooit meer.

Soms zijn er van die momenten. Als je dan terug denk weet je nog precies waar je was en hoe je je voelde. Die impact.

Alleen voor vrouwen?

Toen ik met de kinderen aan het einde van onze vakantie over de Afsluitdijk reed zag ik op een gegeven moment iets verderop dit bord.

Dit bord stond op best een afgelegen parkeerplaats. Er was een restaurantje. Meer niet. Ik zei nog tegen Daan; hop. Uit de auto. Dit is voor Eva en mij πŸ˜‚.

Later hoorde ik via de vriendin van mijn neef het verhaal hierachter. Op een grote, vaak verlaten, parkeerplaats voelen vrouwen zich niet altijd veilig. Deze parkeerplaats was precies voor de deur van de ingang van het restaurant. Helaas waren de meeneem saucijzen niet te eten. Zonde van het geld. Maarrrrr, wij stonden op een veilige parkeerplaats.

Schoonmaak 🧽.

Ik zal misschien niet meer elke dag schrijven ✍️. Toch meer druk met werk. En Eva die moet wennen aan de middelbare en meer hulp nodig heeft dan ik had gehoopt. Van de zomer was het weer 🌞 natuurlijk top. Daar heb ik van genoten. De jongens lagen heerlijk in het zwembad. Dan wilde ik niet weg van huis. Ikzelf was ook heerlijk bezig in de tuin. Een beetje snoeien, wat water geven (niet teveel, want dat mocht niet).

En dan besef je ineens dat je achterloopt in huis. Van de zomer was ik elke dag bezig met de tuin s’morgens klaar te maken om te chillen. S’avonds weer opruimen. Beneden in huis de dweil erover omdat er toch vaak een kind ontsnapte en nat naar binnen liep 😩.

Ik ben nu bezig met de inhaalslag. Vooral de kasten waar ik alles in propte pak ik nu aan. Even ordenen. Het is nog een hele klus. Voorheen had ik hier stress van. Nu niet. Ik heb nog de hele herfst πŸ‚ en winter ❄️ om alles aan te pakken. Ik probeer dit vooral onder schooltijd te doen. Lastig. Er vallen weer allerlei lessen uit. Mijn zoon had dinsdag maar twee uur les. Eva vandaag maar twee uur. Dan denk je; met constant al dat uitval, hoe gaan zij hun examens ΓΌberhaupt goed maken? 😩

Maar ja, ik ben goed in opruimen. Tassen vol. Ik geef alles weg. Beter dan het naar de stort te brengen. Dat poetsen onder andere in de hoekjes, gordijnen wassen 🧼, komt ook wel goed. Het begin is gemaakt. Nog een lange (relaxte) weg te gaan.

By the way, Flappie is kwijt. Helaas.

Een aanrijding.

Gisteren waren mijn kinderen nog bij hun vader tot 18:00. Ik werkte tot 17:00. Ik mocht een uur eerder naar huis. Lekker hoor. Ik ging langs de action voor een of ander roze spul die mijn wc bril weer schoon zou krijgen. Uitverkocht. Ok. Het is niet anders.

Kreeg ik ineens een app van mijn dochter. Mam, heb je het al gehoord? Daan is omver gereden. Door een oudere vrouw. Maar hij zegt dat hij wel ok is.

Later hoorde ik het verhaal van Daan. Hij stond op een punt om de weg over te steken. Links voorgesorteerd. De mevrouw in kwestie stond achter hem om rechts af te slaan. Ineens ging haar gaspedaal naar beneden. Zij reed Daan aan. Hij viel om. Sleutel van zijn fiets afgebroken, lak schade en meneer had een open wond aan zijn knie. De mevrouw in kwestie wilde eerst doorrijden. Een andere bestuurder stapte uit. Mevrouw moest stoppen. De meneer vroeg of het wel ging met Daan. En Daan? Die vond de mevrouw in kwestie zo zielig. Zeker 90 jaar volgens hem πŸ™ˆ. Ze was echt in een shock mam.

Erg lief van Daan om zo te denken. Ik heb hem wel geprobeerd te leren; wat er ook gebeurt, maak een foto van een nummer bord. Op het moment van het ongeluk heb je adrenaline in je lijf. Je denkt, alles is ok. Daarna zie je pas de schade aan je voertuig of voel je dit aan jezelf. Weer een wijze les.

Kamp

Groep acht vd lagere school gaat op kamp. Of ik nog dit masker had. Jawel. En nog een andere. Ook nog een nonnen pak. Leen ik uit.

Was een leuke ervaring om in groep acht hiermee rond te mogen lopen. Bij Daan op school ivm corona. Bij Eva echt buiten in het bos.

Ik moet zeggen dat de kinderen op school echt moesten huilen. Buiten bij Eva herkenden ze mij meteen. Alsof ik geen masker op had ? πŸ˜‚

Mijn jaarlijkse controle.

Afgelopen vrijdag had ik mijn jaarlijkste controle bij de oncoloog. Dit was ook mijn werkdag. Geregeld. De poli belde mij als de persoon voor mij naar de arts ging. Aangezien hij altijd de tijd voor je neemt verwachte ik dat het veel later zou worden. Dat viel mee.

Ik heb al een tijd een wondje die niet dichtgaat. Daar schrok hij eerst van totdat hij het zag. Het is gewoon een zwakke plek door de bestraling. Iets te hard gewassen. De poli assistente zei; miep kraak, πŸ˜‚.

Mijn jaarlijkse infuus niet gehad. Foutje bedankt. Ik was er niet achter gegaan omdat ik dacht; misschien is dit maar twee jaar. Niet dus. Vijf jaar. Weet ik dat ook weer. Meteen bloed laten prikken of ik geschikt ben voor dat infuus. Dit ivm de nieren.

Met het keurmerk; goedgekeurd βœ”οΈ ging ik weer terug naar mijn werk. Tot volgend jaar.

Waar was ik gebleven?

Ik ben een beetje druk de laatste tijd. Heerlijk van de tuin genoten. De boel binnen wat minder goed aangepakt. Dat kan ik gelukkig loslaten. Maar ik moet nu echt wel wat dingen gaan doen. Gisteren was het daar het perfecte weer voor. S’morgens waren mijn ouders er om het zwembad mee te nemen naar hun huis/garage. Om 15:00 had ik dienst (overgenomen) tot 20:30. Om 20:55 was ik klaar met werk. Thuis alleen de vaatwasser uitgeruimd en de slingers opgevouwen, nog van Eva haar verjaardag.

Ik heb nog een hele te doen lijst. Een brief schrijven over Daan aan zijn mentor. Dat was een verzoek van haar. Daan leest dan wel mee. Kaarten schrijven, onder andere condoleances. Was nog in het nieuws dat er per maand 100 mensen meer sterven. Reden onbekend.

Er staat nog veel meer op mijn lijst. Komt wel hoor. Vandaag ga ik wat doen. Niet teveel. Zondag rustdag. Morgen weer vol aan de bak in huis.

Een pinata.

Eva was afgelopen zondag jarig. Om 16:00 gingen wij die dag uit eten. De dag daarvoor vroeg Eva ineens aan twee vriendinnen of deze konden komen. Super leuk. Snel een taart gekocht. Eva wilde dat ik haar ging verrassen. Als het maar iets met chocolade was.

De dames lagen in een deuk om deze taart. Prima te eten.

Ik had nog een pinata liggen. Altijd leuk. Aangezien de jongens buiten aan het zwemmen waren en alles nat was, leek het mij niet handig om deze pinata buiten te hangen. Dat werd dus ophangen aan een trap trede.

Ik zag later op de foto dat je Eva als baby zag. Schattig.

De meiden vonden het super leuk. Zo werd een last minut feestje gezellig. Met taart en een pinata met snoep.

Echt de allerlaatste keer.

Gisteren was echt de allerlaatste keer zwemmen. De filter van de pomp nog een keer vervangen. Onze laatste. Verwarming aan. En dat in deze tijd. Maar ik zit nog goed. Ooit energie gebeuren vastgezet. Ik heb nog ruim anderhalf jaar. Ik hoop voor die tijd zonnepanelen te hebben.

Alles stond gister middag klaar. Ik ging achter de screen zitten. Genieten van de voorlopig laatste warme dag.

Mijn plekje.

Om 14:00 kwamen de kinderen uit school. Eva ging even plat op de bank. Sem, stiefbroer van Daan wilde gamen. Lyam, onze achterbuur jongen wilde zwemmen. Samen met Daan.

Echt jongens. Die verzinnen dingen….. Waarom zou je op een dekzeil gaan liggen? Serieus?

Taxi bedrijf van Dijk.

Zondag avond pakte Eva en ik haar schooltas in. Dat deed ik in het begin ook bij Daan. Eva heeft twee appjes. Een met huiswerk en een met het rooster. Dat rooster; Eduardo of zoiets, is vreselijk. Die afkortingen. Geen idee wat ze betekenen. Echt een drama. Iedereen klaagt erover. Ik weet ook niet wie haar mentor is dus ik kan niks vragen. In haar agenda heeft ze een paar afkortingen staan met hun betekenis. Voor vak nummer twee hadden wij geen idee wat het zou zijn.

Om 9:10 een app: mam, ik heb koken. Ik moet mijn schort en shirt hebben. Ik gepakt. Sjezen naar school. Maar de les begon dus om 9:10. Ik vond iemand bij de ingang. Deze mevrouw wilde het naar Eva brengen. Pfew.

Even een voorbeeld van haar rooster. B9-gp-ED-1p1-Zu. Welke les is dit? Zu is de naam van de docent. Ik denk dat gp de les is. Maar waar staat het voor? In dit geval dus koken. Eva dacht dat ze tot 16:45 les had. Ik dacht van niet omdat het flex lessen zijn. Dat zijn lessen waar je je voor in moet schrijven. Eerst zei ze; ik ga echt niet zolang naar school. Om 14:00 fiets ik naar huis, haha. Dan stuur ik je weer terug Eva. Oh. In de ochtend soort van stress. Kan ik het wel volhouden zolang? Tuurlijk. Gewoon goed eten en drinken. Ze nam een broodje, banaan en drinken als ontbijt.

Kom ik thuis om 9:23. Geen Daan. Die was op weg naar school. Op de stoel stond zijn schooltas. Wat doe je dan? Laat het hem maar uitzoeken? Dan komt hij terug en is dan te laat. Of hij heeft geen lesboeken en krijgt per les straf punten. Ach, als ik werkte had hij pech. Toch maar naar school gereden. Onderweg belde ik. Neemt nooit op. Hij heeft het geluid niet aanstaan. Ik ging bij de fietsen stalling staan. Kreeg ik een app van Daan. Huh, ik zie je bij school staan. Had dus nog niet door waarvoor πŸ˜‚πŸ€£. Ik liep met de tas naar hem toe. Arme jongen. Dat wil je toch niet dat je moeder op school komt. Ik zei; hoe kan je je tas nou vergeten? Zegt een vriend; dat snap ik dus ook niet. Ik kreeg toch nog een kus. Ik had meteen gemeld dat de taxi na twee ritjes de stalling in ging.