Deze avond is feel the beat op het Kuiperplein.

Ooit was dit mijn eerste uitje samen met mijn kinderen op het Kuiperplein. Eva weet het nog goed. Dat lange staan vond ze heel erg moeilijk na haar rug operatie. Een meneer die achterin het veld stond…. ging helemaal los in de muziek met zijn dans. Op een gegeven moment wilden de kids naar huis. Prima. Eenmaal thuis zei Eva, ik wil toch weer terug. Okido. Optocht was voorbij. Makkie met parkeren. Wij probeerden op het plein binnen te komen. Politie. Ik weet nog steeds niet of er een steek partij was. Wel dat teveel mensen naar binnen wilden rennen. Grote chaos. Wij maar weer naar huis. Die drukte van toen, de chaos had ik nog in mijn hoofd. De volgende keer op tijd er zijn.

Vorig jaar kwam het er niet van. Ik denk dat ze bij hun vader waren. Dat zou ook dit jaar het geval zijn. Maar daar is privé iets waardoor het niet uitkomt. Ik heb mijn kids nu extra. Daan vond gisteren al druk genoeg. Eva wilde nu heel erg graag gaan. Samen met een vriendin. Die ouders vonden het niet handig om de meisjes alleen te laten fietsen. Teveel nieuwe dingen/prikkels. Ik kon een parkeerplaats regelen bij de molen. Dan is het een keer oversteken en je bent er. Wij waren precies op tijd. De optocht, de eerste auto kwam eraan… wij konden nog net oversteken naar het Kuiperplein. Gehaald. Ik zag dat vriendinnetje al kijken….. kunnen we even ergens zitten? Natuurlijk. Iets te drinken gehaald bij de Action. Een bankje gevonden. Daarna gingen ze dan. De dames voor het eerst samen op stap. De een echt voor het eerst. De ander voor het eerst zonder moeders.

Ik kreeg ondertussen een snap of ik stickers of glitters in huis had…. De Action was nog steeds open. Wat dingen gekocht. Daarna dwars door de optocht naar mijn auto. Ik was net thuis. Belt mijn dochter. Je moet nu komen! Een beetje paniek. Onduidelijk verhaal.

Ik weer terug gereden.

Het werd teveel voor vriendin van Eva. Alles was nieuw. Te druk. Iedereen duwde. Ze wilde naar huis. Eva keek. Natuurlijk ging ze mee. Maar wat baalde Eva. Het liefst gaat Eva morgen weer. Maar het is niet zoals vroeger dat je echt elke avond artiesten hebt.

Donderdag weer een kans op een leuke avond…. Niet haar genre. Totaal niet. Wie weet wordt het verrassend leuk.

Vorig jaar had iemand hier om de hoek een filmpje met haar avond camera dat er een steenmarter in haar tuin liep. Zij had deze camera ivm egeltjes. Zo leuk om die beelden van deze mooie beestjes te zien. Dan heb ik het over de egeltjes. Ineens zie je zo’n beest/steenmarter voorbij komen. Wij hebben dus een steenmarter in onze wijk. Pffff.

Daarna een ander bericht. Twee konijnen die in een buiten hok zaten begonnen te gillen. Ik kan je vertellen. Een konijn kan heel hard gillen in angst. Onze allerliefste Bob heeft ook gegild waarschijnlijk ivm pijn net voordat hij dood ging. Deze dame rende naar buiten. Zij zag die marter weg rennen. Ondertussen waren de twee konijnen dood. Waarschijnlijk van angst.

En dan is zo’n beest beschermd…. Vind ik best bijzonder. Als dat beest je huis inkruipen…. Al het isolatie weg wordt gevreten.

Voor mij wordt het nu ook niet leuk. Mijn auto…. Ik ging olie bijvullen. Wat kreeg ik te zien?

De isolatie van de motorkap was kapot gevreten. Grrrr. Is dat een reden dat allerlei lampjes branden? Heeft dit k.t beest snoeren kapot gevreten?

Ik gooide dit bericht in de straat app. De buurman zei; aha, vandaar al die plukken isolatie materiaal wat ik voorbij zag komen. Dat is toch niet normaal? En dan is zo’n beest beschermd. Ik snap er niks van. Straks rij ik rond en werken mijn remmen ineens niet meer. Omdat een beschermd beest alles mag kapot eten.

Ik heb al een apparaatje geïnstalleerd dankzij een collega. En spray van de buren. Gaas onder de auto. En elke avond gaas onder de motorkap. Meer kan ik niet doen. Ik krijg lichtelijk een hekel aan de partij van de dieren. Sorry.

Dit mag ik niet hardop zeggen van mijn dochter. Ik had een weekje vrij. Precies de week dat het in Nederland hard regende. Daarvoor was het heet. Toen mocht ik werken. Weinig gebruik gemaakt van het zwembad. Vanaf afgelopen weekend ben ik twee weken vrij. Morgen en overmorgen waarschijnlijk mooi weer. Nou ja. Er kan een buitje vallen. Daarna wordt het weer kouder. Einde van de week regen. Dan roep ik; heb ik weer. Wij gaan al niet weg en dan kan je niet eens van de tuin genieten met mooi weer. Ach ja, dat is het risico van vakantie in de achtertuin.

Nog steeds maken wij er wel wat van. Eva had zin in s’mores. .

Eva en ik waren dit weekend ‘alleen’. Wat gaf dit ons rust. Geen gezeur met een zoon en eind tijden. Wanneer thuis etc etc.

Vanavond hebben Eef en ik in de airfryer s’mores gemaakt. Tjee. Die spekkies gingen hard. Het chocolade had geen tijd om te smelten. De volgende keer zorg ik dat ik koekjes op de bodem leg. Daar overheen gesmolten chocolade. Dit via een magnetron. Dat giet ik dan over de koekjes. De marshmallows eroverheen. Nog geen 10 minuten in de airfryer.

Wow. Dat krokante korstje van de spekkies. Zo lekker.

Een dag later was dit alles eigenlijk nog veel lekkerder.

Ons weekend samen, girls only, was gezellig.

Morgen gaan ik weer aan de slag in de tuin samen met mijn vader.

Toen ik mijn zoon en zijn vrienden weg bracht naar hun vakantie adres dacht ik daarna ineens; whajoo. Ik ben met mijn dochter ‘alleen’ thuis.

Vrij snel een plan de campagne gemaakt.

Mijn dochter wilde heel graag alleen beneden op de bank slapen. Prima. Maar daar zijn geen rolluiken. Dus in de zomer ben je vroeg wakker. Ik sliep boven. Gaf aan, appen heeft geen zin. Bel als je wakker bent. Om 9:00 werd ik gebeld. Prima. Ik stond op. Wij gingen samen naar de Mac voor een ontbijt. Zij wilde een Mac sausage. Gelukt. Daar voelde ik al iets van spanning. Een man die steeds bleef kuchen, hoesten.

Daarna samen naar de Albert Hein Xl. Ik had nog wat kras kaarten in te leveren. Het leek mij leuk om samen boodschappen te doen. Spullen aanschaffen om daarmee te koken.

Mijn dochter ….Het was te druk. Autisme. Ik verbaas mij elke keer weer. Ik denk; verman jezelf. Laat het los. Maar Pfew. Het ging echt even niet goed. Ik liet het dus los. Zonder mijn boodschappen gingen wij naar huis. Rust voor iedereen.

Eenmaal in de auto zei Eva; pffff, die man (was heel groot), liep ineens naar achteren. Tegen onze kar aan. Tjee, mam, hij was zo irritant, en nog breder dan de Chinese muur. Dan moet ik stiekem ook wel weer lachen. Hoe kom je op zo’n bijzondere uitspraak?

Gistermorgen stond ik op tijd op. Hoe laat gaan wij vertrekken, wie rijdt mee…. Ik was er op een gegeven moment echt klaar mee. Ik kreeg maar geen antwoorden. Schijnbaar had de jeugd een schema gemaakt. Prima. Ik wist van niks.

Ik ging uiteindelijk rijden. Drie personen mee. Ik betaalde de benzine. Maar die spullen…. Ik zag een parasol, slaap spullen, etc etc.

Daan en zijn vrienden gaven aan, dit gaat niet passen. Echt wel! Een iemand zat naast mij. Twee naast elkaar op de achter bank. Gelukt. De hoedenplank moest er wel uit. Wij konden daardoor iets hoger spelen. Nog steeds veilig. Bij een ongeluk zou niks naar voren kunnen schieten. Geen whiplash….

Eenmaal daar, nou ja in de buurt, gingen wij voor een supermarkt. Pfew. Daarna was de auto echt mega vol. Tassen op schoot.

Wij kregen alles in dat kleine autootje van mij.

Ik werd afgelopen week ANWB lid. Puur door dit soort gebeuren. Geen stress met lampjes …. Heen en op de terug weg brande er geen een lampje. Pfff. Lucky us.

Ik heb de kids kunnen afleveren na 1:33 minuten rijden. Daarna diezelfde tijd weer terug. Maandag weer…. Oftewel mag ik zes uur rijden voor het vertier van een zoon met vrienden. Daar kan je wat van vinden,

Ouders van die vrienden zijn aan het werk of op vakantie….. Tja, uiteindelijk ik vond het ook eigenlijk wel weer leuk om erbij te mogen zijn bij het begin van de eerste vakantie van mijn zoon.

Mijn zoon heeft een super leuke lieve vriendin. Zij is dol op spelletjes. Vrienden spelen deze hier aan tafel. Mijn zoon zit er wel bij. Doet soms mee, met tegenzin. Herkenbaar. Ik deed ook altijd mee. Maar eigenlijk haatte ik die verrekte spelletjes. Heel soms vond ik het even leuk. Meneer lijkt op mij.

Zijn vriendin is ook nog eens dol op bakken. Zo leuk! Mam, heb je boter en eieren? Zeker. Die weegschaal. Hoe werkt dat? Boter in een pan vloeibaar maken… inductie is dan echt lastig als je gas gewend bent. Helaas hebben wij geen werkende oven. Dus alles moet in een airfryer of een soort van pizza oven waar je de temperatuur niet van kan regelen.

Zij gingen voor dit recept. Ik dacht te gaan voor onze mini nep/pizza oven. Later toch spijt. Ik denk dat de air fryer beter was geweest. Anyway. Mijn zoon vond het niet heel lekker wat eruit kwam. Heeft niks met brownies…. Zijn vriendin zei; say what? Kom je nu mee? Ik ben het met haar eens. Er is nog veel over. Mocht mijn dochter nog langs komen…. Dan gaat zij smullen. Even kort opwarmen in de air fryer of magnetron.

Hij en zij wisten niet eens wat een steelpan was. Oh dear. Eén pan met een steel. Oh ja, dat klinkt logisch.

Voorheen hoorden jullie van mij dat vooral mijn zoon niks had met weg van huis zijn. Daar was ik aan gewend. Dat ik onze eerste keer weg vakantie af moest afzeggen voelde voor mij als een teleurstelling. Ik dacht dat mijn kinderen blij waren. Mmmh. Inmiddels zegt mijn zoon; mam, zo jammer dat wij niet gaan.

Dat dus. Maar meneer kwam kort geleden met een bericht; ik zou graag met mijn vriendin en drie vrienden op vakantie gaan. Op een camping ergens in Nederland. Ok. Wat kost dat? Regel het vooral zelf. Betaal alles zelf…..

Ik heb fijn contact met de ouders van zijn vrienden. Die schenken hun kind wat. Wil ik ook wel doen. Verder denk ik; ga er lekker voor werken.

Ik vind het zo grappig toen ik met mijn zoon even een lijst doornam. Wat neem je mee, etc etc. Hij dacht een matras mee te nemen. Whahaaaa. Hoe dan? Moet ik die op het dak van mijn auto binden? Meneer heeft nog een hoop te leren. Ik ga mij er niet teveel mee bemoeien. Ze komen er zelf wel achter wat nodig is. Missen ze iets… denk in oplossingen.

Ik ben gelukkig inmiddels lid van de ANWB ivm de lampjes in mijn auto. Heeft rust.

So let the game begin. Ik heb mijn zoon nu een dag eerder. Ik rij de groep naar hun vakantie bestemming. Ook leuk om te zien waar ze gaan bivakkeren. De opa van een vriendje rijdt ook.

I love it. Zo benieuwd hoe ze aankomend weekend gaan vinden. Ook best wel een beetje spannend….

Gisteren mocht ik bij iemand roze ongebruikte baby kleren ophalen. De kleur was roze. Deze dame had alleen maar jongens. Ik gaf haar een tas met wat eten. IJsjes, snoep, courgette en pasta. Zij blij, ik blij.

Ik heb de baby kleding zelf niet nodig. Vorige week hoorde ik v iemand die in onze winkel zonder kassa komt dat zij oma ging worden. Van een kleindochter. Nou ja zeg. Wat een toeval. Ik kon meteen deze lading aan haar schenken. Zo ook een kraam pakket. Zij blij. Ik blij. Alles beter dan weggooien.

Toen ik de spullen op ging halen zag ik bij flatgebouw de Brugge iemand zitten aan een tafel. Buiten. Thermoskannen op tafel. Bijzonder. Ik ging een praatje maken. Elke maandag zit daar iemand van Malkander. Van 10:00 tot 12:00. Mensen uit de flat komen een kopje koffie of thee halen. Er staat ook een doos met fruit. Helaas zijn er mensen die hun tas vol gooien. Officieel is het twee stuks fruit per persoon. Ik kan daar zo slecht tegen als mensen het verpesten voor een ander.

Maar ja. Het was zo gezellig. Ik kreeg een kop koffie. Nog een. Ik zag mensen die ook in onze winkel kwamen of nog komen. Nieuwe mensen. Super gezellig. Ook veel geleerd. Onder andere dat die dame die ‘haar afval’ in mijn kastje stopt bij de voedselbank loopt. Zodra zij dingen krijgt van de voedselbank en zij het niks vind, zoals varkens paté , streept zij de houdbaarheidsdatum door. Stopt de spullen in mijn kastje en neemt de andere spullen uit mijn kastje mee.

Ik vind het natuurlijk prima dat iemand spullen uit mijn kastje pakt. Maar om nou afval te dumpen? Ik heb bewust de laatste twee weken het afval laten liggen. De buren weten ervan. Mogelijk ontploft de boel met dit weer in verband met gisting. Of de maden kruipen over de weg. Maar deze dame op de scooter mag weten dat niemand haar troep mee naar huis neemt.

Als dit zo doorgaat, gaat het kastje helaas weg. Dus het was een super leuke ochtend gisteren. Heerlijk gekletst. Veel geleerd over culturen. Zo ook dat de spullen in mijn buurtkast van de voedselbank komen.

In de periode van mijn Heideweek gebeuren….

In die periode was ik operatie assistent. Ik volgde de opleiding voor brandweer. Puur voor het ziekenhuis. De opleiding toen was best uitgebreid. Wij als ziekenhuis personeel kregen dezelfde opleiding als de beroeps. Best bijzonder.

De opleiding was in het centrum onder andere op de brandweer kazerne. Daarna ontspannen. Iets met een snack eten. Frikandellen. Daarna een boeren verhaal. Toen was ik trots. Nu denk ik; wow, zo niet handig. En met boeren verhaal bedoel ik dat iedereen zijn best deed wie de hardste boer kon laten. Ik won. Tja. Nu kan ik er niks meer van.

Laatst kwam ik iemand tegen. Die herkende mij maar wist niet waarvan. Of ik bij de HEMA had gewerkt. Nope. Ik vertelde wat dingen. Oh ja, heidekoningin en boeren. Oh dear. Als mijn kinderen dat maar niet horen. Schaam mij inmiddels.

Zo zie je maar. Je kan nu dingen doen waar je je later voor schaamt. Daarom durf ik niet veel foto’s te plaatsen op social media. Nu misschien ok. Maar later?

Ik ben stiekem wel blij dat er in mijn heidekoningin gebeuren geen social media bestond. Anders had iedereen mijn foto van toen gezien met ….. iemand had bij mijn mond op de foto iets geschreven. Buuurp 🫣😩.

Het komt er weer aan. De heideweek! Sinds ik mij kan herinneringen ging ik erheen. In het beging de vleugeldag met onder andere het ring steken.

Later ging ik naar de Parkweg en het Museumplein. Frank Boeijen en the Golden Earring kwamen op de Parkweg. Mooi Wark met het liedje in de blote kont, Hahaa. Onze Friese vriend ging uit zijn dak. Geweldig.

Toen kwam het moment dat mijn nichtje en ik bedachten om samen heidekoningin en heideprinses te worden. Wij zagen het al voor ons. Toen kregen wij het bericht. Ik mocht door. Zij niet. Oei. Mijn nichtje zei; gewoon doen. Voor mij was het wel goed. Ik stond nooit op de voorgrond. Te verlegen. Misschien zou ik het in deze functie leren. Conclusie; niet. Ik heb het door de jaren heen geleerd. Zeker toen de kinderen in mijn leven kwamen.

Morgen vertel ik meer hierover. Iets om niet trots op te zijn, of wel, of lachwekkend. Eén persoon die dit leest weet al waar het over gaat 🫣.

Ik had de vlag in eerste instantie niet goed vast. Had ik ineens een lege vlaggenstok. De vlag hing in een boom.