Ik ga met schoonzus en nichtjes vandaag wandelen. 14 kilometer.

Voor een goed doel. In Hilversum. KiKa.

Tja…. Ik was voorheen zeker van het wandelen. Dit deed ik met een goede vriendin. Op de zondag 10 tot 15 kilometer. Lukte haar op een gegeven moment niet meer, dus ook ik viel af. Daar baal ik nu van dat ik niet zelfstandig door ging. Dat sporten en bewegen is een drama bij mij.

Vandaag ga ik wandelen….. zonder een goede voorbereiding. Toen ik heel jong was liep ik 40km en dat maal vier. De Nijmeegse vierdaagse. Nooit voor getraind. Ga ik 14 kilometer halen zonder er voor geoefend te hebben? Met een 55+ lijf. Een lichaam wat chemo geeft gehad. Nu ook nog eens onder de zware hormoon. Voorheen wuifde ik al deze dingen weg. Nu denk ik; het is niet niks. Het doet echt wel iets met je lijf.

Ik ga ervoor. Samen mijn de andere girls.

Wish me luck.

Gistermiddag ging de voordeur bel. Beidde kinderen riepen; ik kan en wil niet afspreken. Ok. Duidelijk.

Ik deed de deur open. Stond een jongeman voor de deur. Met een kaartje van onze winkel in zijn hand. Stichting voedselconnect. Oh dear. Dit had ik nog niet eerder mee gemaakt. Buurtkast is weg. In geval van nood mag iemand hier eten komen halen. Maar hoe weet deze jongen via het kaartje mijn adres? Of heeft hij het kaartje via mijn afgelopen buurtkastje?

Ik gaf hem eten mee. Ik zag een begeleider die met hem mee was.

Mmmh. Weer iets om over na te denken. De volgende keer stel ik mij voor aan die persoon. Zal ik aangeven dat hij of zij een briefje door de deur gooit met de mededeling wanneer hij of zij de boodschappen komt ophalen. Mogelijk met een verzoek wat graag te eten. Ik kijk dan wat ik kan doen.

Ik gaf aan de dames van de winkel zonder kassa door dat er ineens voor het eerst iemand voor de deur stond… ik had eigenlijk niet echt veel boodschappen. Zij gaven meteen aan; pak de pinpas. Koop een voorraad om uit te delen. Ga ik maandag doen.