Gisteren zat ik alleen in de tuin. Dacht ik. Ik hoorde dat dingen verschoven werden. Onder andere een vaas. Ik dacht meteen aan een egel. Maar best wel gek. Die zou dan onder de overkapping zitten. De screens naar beneden. Ik zat bij de ingang. Hoelang zou meneer of mevrouw daar al gezeten hebben? Of had ik het gemist dat ze langs mij heen was gelopen? Zou mij ook niet verbazen.

Ik scheen even met een zaklamp. Ja hoor. Gevonden. Dit was niet onze Gerrit 🦔. Veel kleiner.

Ik appte maar Eva. Ik zie een kleine egel in onze tuin. Zeker niet Gerrit. Of het is een kleintje of het is misschien een vrouwtje? Weet jij een leuke naam? Ik stelde Annie voor of Truus. Zegt Eva uit het niets; tante Bep. Ok. Doen we dat. Hoe kwam ze op die naam? Geen idee. Tante Bep was de naam van de zus van mijn moeder. Zij werd begraven op mijn verjaardag toen ik vol in het proces zat van borstkanker. Eva en Daan kennen haar denk ik niet meer. Ze kennen wel mijn verhalen over haar. Op de begrafenis van mijn tante Bep werd als laatste lied gedraaid; it’s the final of countdown. Een bijzonder lied. Ik wist dat zij van de muziek van deze popgroep hield. Dit is ook Eva haar muziek 🙈

Toen ik Daan de foto liet zien van onze nieuwe egel en de naam tante Bep noemde zei hij; ik ken dat verhaal over haar. Die van die bijzondere muziek…. Hoe leuk is dat? Mijn tante Bep die niet meer is, is nog niet vergeten.

Tante Bep zat lekker te smakken naast mij. Totaal geen schaamte. Wat een gezelligheid. Ik had het liedje van the final of countdown wel op kunnen zetten 😉. Echt haar muziek.