Van de week was ik in een supermarkt. Daar was ook een moeder met drie jongens. Een van die kinderen rende hard achter een klein winkel wagentje. Zoef, heen en weer. Hij stopte precies op tijd. Anders had hij zijn moeder aangereden. Millimeter werk.

Heel even was mijn glas toen half leeg ipv half vol. Ik zag het voor me dat moeders werd aangereden. Ik gaf een gil. Vier personen keken mij verbaasd aan. Waarom gil je?

Ik zei daarna tegen die moeder; sorry voor mijn oer gil. Mijn dochter zou nu boos op mij zijn als ze erbij was. Het zit gewoon in mij. Als ik schrik dan gil ik. Ze kon er gelukkig om lachen. Wanneer leer ik dat stomme gegil nou eens af?