Ze zijn er weer! De vliegende mieren.

Op de een of andere manier heb ik van mijn vader mee gekregen dat deze dood moeten. Als ik nu nadenk zou ik zeggen, het is de natuur. Maar vanuit vroeger dacht men; ze moeten ‘dood’.

Ik zie ze nu dus vliegen. Tjee. Wat nu? Accepteren? Of doden?

Ik hoorde de achterbuurvrouw gillen. Ze zijn er weer! Maak ze dood.

Wat doen jullie?

Dolf boeit het niet.

Ik krijg veel berichten. Niks doen. Gaan vanzelf dood. Klopt. Maar de mieren die achter blijven…. Voorheen had ik er veel. Altijd in het voorjaar op een bepaalde plek mijn woonkamer in. Voordat die weg waren. Waarschijnlijk kwamen ze op het geknoeide eten af van mijn toen kleine kids.

Mijn vader klaagt over stenen die verschuiven door de mieren. Dat is natuurlijk minder leuk.

Mijn plantjes hebben de storm overleefd. Op een van de zes komkommer planten na. Daar is het topje afgebroken.

Ik heb twee snack komkommer 🥒 planten. Twee ‘normale’ komkommer 🥒 planten en twee van 20 cm 🥒.

Ik ga binnenkort weer eens kijken bij de moestuin van mijn broer. Die heeft echt alles wat je je maar kan bedenken in zijn tuin staan. Samen met een vriend onderhoud hij deze. Die vriend is nu op vakantie. Mijn broer gaat daarna. Vorig jaar gingen ze tegelijk. Ik vond dat fantastisch. Samen met mijn ouders gingen wij los in de tuin. Ik ging zelfs een dag extra erheen om zoveel mogelijk onkruid eruit te halen. Zo leuk om te doen (vond ik dan).

Ik vind dat mijn komkommer planten iets achteruit gaan. Waarschijnlijk omdat ze niet in de volle grond staan of in een kas. De tip, ik hoop dat deze klopt, eischaal fijnstampen en deze bij de steel/wortels leggen.

Ik hoorde dit eerst van de buurtkastjes in Wageningen. Alles werd daar in de avond leeg geroofd. Toen in Ede. Iemand die ik ken en achteraf woont sprak deze man aan. Toen kon hij geen Nederlands. Later toen haar man hem aansprak kon hij wel antwoorden.

Nu hoor ik dat ‘ons’ buurtkastje geterroriseerd wordt. Soms hangen de maandverband spullen in de speeltuin aan speeltoestellen. Dat is de jeugd. Denk ik dan. Kan niet anders. Ik heb mijn kids al heel streng toegesproken. Mam, vertrouw je ons niet? Sorry. Ik ben gewoon zo boos. Laatst lag ineens al het etenswaar van het kastje door de wijk heen. Dat krijg je schijnbaar helaas met dat mooie weer, hang jongeren (Eva zou nooooit zo laat over straat lopen 🙈). Wat kan je daaraan doen? De moed zakt je dan soms in de schoenen. Zoveel krijgen wij niet meer aangeboden en dan wordt het gegeven gewoon weg gegooid of door een persoon ineens leeg geroofd.

Het buurtkastje in Bennekom baalt ook. Daar is een meneer die zijn kratje of big shopper onder de kast zet en alles erin schuift. Grrrr. De overbuurvrouw daar is een goede camera en vliegt soms naar buiten. Maar het blijft natuurlijk zo enorm jammer dat een paar hang jongeren, een andere gek het kan verpesten voor heel veel mensen.

Misschien een idee om een pakkende tekst op het kastje te plakken zoals bij de sigaretten. Geen idee of dit gaat helpen.

Maarrr, wat betreft het buurtkastje aan de luttulistate, I am watching you. Voorheen legde ik overdag wat spullen erin. Ik ga nu stilletjes op andere tijdstippen te werk.

Donderdag was ik aan het werk met een klein slaaptekort. Was prima te doen. Een gezellig team doet wonderen. Ik mocht een half uur eerder naar huis. Op dat moment kreeg ik een foto van de winkel zonder kassa. Of ik kon komen helpen. Wat toevallig dat ik iets eerder naar huis mocht.

Eigenlijk zou ik Daan naar zijn klas brengen ivm een bbq. Meteen zijn ‘afscheid’. Hij gaat van school af. Dus hij moest wel even gaan van mij. De mentor had een slimme actie. Als je op de bbq kwam en even bleef, kreeg je je rapport. Anders moest je op de vrijdag terug naar school komen. Gelukkig konden opi en omi. Die brachten Daan. Eva ging ook gezellig mee. Kijken naar de jongens denk ik. Om 21:30 haalde ik Daan op. Eva wilde weer mee. De jongens uit de klas riepen; hé, heb jij een zusje? Haha. Te laat. Doei. Wij gaan. Daan komt nooit meer terug op deze school 😂.

Terwijl opi en omi met Daan op weg waren ging ik aan de slag in de winkel met mijn collega die dit allemaal had geregeld. Poe, wat een mooie spullen weer. Yoghi drink, chocolademelk en melk. Echt veel. Tot eind december houdbaar. Daar zijn wij blij mee! Gekregen van een school. Moest voor de zomervakantie weg. Nog rijst en zilvervliesrijst. Ook geweldig. En tassen vol paprika’s 🫑, courgette, appels 🍎, pruimen, perssinaasappels 🍊 en tomaten 🍅. Die gaan het net niet redden tot volgende week zaterdag als onze winkel weer open gaat. Zoveel mogelijk mijn auto vol geladen. Mijn ouders namen wat mee voor het buurtkastje in Bennekom. Ik bracht de rest naar Thuis In Zuid. Tussen 10:00 en 12:00 kan je daar koffie drinken. En dit keer gratis groente en fruit halen. Op is maar op. Bij ons gaat nooit iets verloren.

Woensdag vroeg Eva of haar vriendin bij ons mocht logeren. Oh dear, ik moest donderdag werken….. ok, vooruit dan. Ik gokte het erop dat ze op tijd stil zouden.

De dames waren om 21:00 nog buiten. Gebeld. Met tegenzin kwamen ze binnen. Daarna hoorde ik een hoop gegiechel naast mij. Ze lachen werkelijk waar om niks. Heerlijk. Om 22:30 ging ik naar bed. Maak het niet te laat ladies.

Iets na 23:00 dacht ik, wat is het toch stil. Even kijken. Huh? Ze waren nergens te vinden. Bellen maar. Potverdikkie. Ze waren buiten. Serieus? Ik zei nog zo; voor het donker thuis zijn! Niet gehoord? Niet gesnapt? Puber gedrag? Maar, mam, het is heel rustig op straat. Ja hallo. Dat snap ik. Je hoort daar nu niet. Hop, naar huis. Waar ben je? Oh daar. Loop even een blokje om, anders loop je langs het huis van papa met een camera. Ik heb geen zin voor ontaarde moeder uitgemaakt te worden, haha 😂.

Daarna herrie beneden. Er lag een opblaasbal, gekregen van het ziekenhuis. De dames gingen daarmee volleyballen. Plok, plok, plok. Ik werd gek. Stoppen!! Anders steek ik hem lek 😆. Op een gegeven moment lagen ze in bed. Steeds met de slappe lach. Ik appen, stil! Belt Eva mij. Pfffff. Mam, als wij teveel lawaai maken, kunnen wij dan misschien niet beter naar beneden? Dan heb je geen last van ons. NEE. De volgende morgen zag ik een hele bijzonder foto die Eva nog naar mij gestuurd had. Ik zal deze maar niet plaatsen. Een hele erge gekkenbek foto.

De volgende morgen was het geen zooi beneden maar ook net niet helemaal schoon. Door mijn slaaptekort leek het een puinhoop. Ik pakte de stofzuiger om de noodles kruimels op te zuigen in de keuken. Dan worden ze maar wakker. De deur ging iets te hard dicht. Dat voelde zo goed.

Ik appte naar Eva; dat gedrag van je van vannacht, je gaat hem nog voelen. Kreeg ik later meerdere keren een app met de zin; krijg ik klappen? Huh, hoe kwam ze daar nou bij? Ik sla noooooit. Later had ik hem door. Ik zei; je gaat hem voelen. Mevrouw neemt dit heel letterlijk 🙈.

Ik was bang dat als ik uit mijn werk zou komen het niet schoon genoeg zou zijn. Ik zei; ruim je alles op? Dat heb ik geweten. Alles was schoon. Haar slaapkamer, badkamer en de keuken/woonkamer. Mijn ouders waren er even en het viel hun ook op. Het leek wel op de poets was geweest gaven ze aan. Ik miste zelfs dingen op het aanrecht. Ook opgeruimd. Dat gaf haar rust. Geweldig. Dat maakte mijn korte nachtrust goed. Een opgeruimd huis is een opgeruimd hoofd.

Vannacht werd ik wakker van de wind en regen tegen mijn rolluiken aan. Ik had ze op een kier. Handig of niet? Misschien beter helemaal open of helemaal dicht. Ineens dacht ik; de kat is buiten 🙊. Dat was om 3:00. Snel naar beneden. Wat was ze blij toen ze mij de deur zag open doen. Daarna mocht ze heerlijk naast mij op een handdoek liggen . Even bijkomen.

Heerlijk uit kunnen slapen. Er is geen schoolritme. Ze zijn al vrij. Op maandag was het boeken inleveren. En vrijdag rapport halen.

Daan kwam gezellig mee ontbijten. We keken even naar het nieuws. Wat een ravage in Nederland. In Ede viel het gelukkig nog mee. Later riep ik Eva. Ik zei iets over de storm. Huh, zei ze; heeft het gestormd? Die leeft dus in een andere wereld. Nou moet ik zeggen dat ik vtv weinig nieuws had gehoord. Veel gewerkt, dan kijk ik niet naar het nieuws.

De schade bij ons? Niks. Alleen mis ik een emmer. Die had ik over een snoer gezet, zodat er geen kortsluiting zou komen. Ik hoop niet dat er iemand bewusteloos achter de schutting ligt. Zo wel, sorry. Mogen wij de emmer wel terug? Jeugd sentiment.

Ik gaf al eerder aan dat de vriezer van ‘onze winkel zonder kassa’ het ineens niet meer deed.

Het gehakt en kip filet waren helaas ontdooid. Die lucht die daarbij vrij kwam. Vreselijk.

Ik nam het gedeelte van de kip op mij. In een zak en nog een zak in de kliko. Mijn vader gaf aan; in een zak met een tyrap. Herhalen en herhalen. Gedaan. Veel mensen gaven aan dat mijn tuin in no time vol met maden zou zijn.

Pfew. Lucky me. Geen maden. Maar die lucht!! Ik was bijna verbaasd dat ik geen politie aan de deur had. Die ‘lijken’ lucht in de tuin. Niet normaal.

Maar het alles ergste is natuurlijk dat wij geld/vlees hebben moeten weg gooien.

Afgelopen week kwam mijn collega in onze winkel zonder kassa. De vriezer bleek kapot te zijn. Oh dear. Al het vlees ontdooit en bedorven. Wat een pech!

Zij nam het gehakt mee en ik de kip filet. In een zak, nog een zak, tyrap, zak etc etc. Maar alsnog ruikt mijn tuin naar lijken. Vreselijk. Ik ben zo bang voor maden in de kliko en tuin 🙈. Ik heb al een stok onder het deksel. Klimop planten erbij.

Zo zonde van onze centen. Wij gaan nu niet weer vlees inslaan. Waarom niet? Vlees is een luxe product. Wij komen elke keer maar net rond met de centen. Wat zou het toch fijn zijn als mensen een maandelijkse vaste gift willen doen. Al gaat het om een euro per maand.

Gisteren en vannacht gewerkt. Vandaag de winkel. Vanavond met de voetjes omhoog. Morgen weer 12 uur dienst/werken.