Ik keek gisteren naar de documentaire van het OLVG. Op NPO2. Genaamd ziekenhuis met een hart. Ik keek terug. De uitzending was van afgelopen zondag.

Een collega en ik belden elkaar daarna vrij snel. Pfew. Die tijd…. toen.

In het begin mocht er geen familie zijn bij de patiënt op de corona IC. Later gelukkig wel. Zo belangrijk. Ik zal nooit vergeten dat ik met familie ging face timen hoe hun vader/moeder of wie dan ook erbij lag. Hart verscheurend. Dan hoor je iemand huilen; pap, ga ervoor, ik hou van je. Pfew. Dat komt dan echt binnen hoor.

Maar nog steeds, die angst die wij als personeel hadden. Die angst bij onze medemens. Soms komt die weer naar boven.

Ik hoop dit nooit meer mee te maken.

Wij hebben elk jaar zuurstokjes in de boom. Voorheen had de Lidl ze voor een fijne prijs. Groen en rood was met een mint smaak. Rood en wit was aardbei. Helaas. Ik ben meerdere keren wezen kijken bij de Lidl. Nikkes nakkes nada.

Ik bestelde een droomwens van Daan, Eva en mijzelf. Meerdere smaken zuurstokjes. Een deel hingen wij op in de boom. De rest staat in een standaard op het aanrecht.

Als ik eten over heb geef ik deze zuurstokjes weg via de site; stop voedsel verspilling. Dan geef ik ze zuurstokjes mee. Een lekker toetje.

Gisteravond kwam een vriend van mijn zoon zijn laptop hier ophalen. Hij belde aan. Hoppa, weer twee zuurstokjes meegegeven. Een voor hemzelf en een voor zijn broertje.