Gisteravond keek ik een uitzending terug. Van Breakfree op NPO3. Daar vertellen mensen over iemand die veel te jong uit het leven weggerukt is. Zo ook Emma. Zij had een enorme pech om aan hoogte ziekte te overlijden.

Ik keek. Binnen een minuut trok ik wit weg. Emma….. dochter van Bert. Deze man was een collega van mijn ex. Toen ik voor mijn ex een suprise party had geregeld was Bert hier. Met zijn nieuwe vriendin Petra. Wat een lieve leuke mensen. De naam Emma kan ik mij nog herinneren. Zo bizar als je een soort van bekende op tv ziet met zo’n verhaal. Dan komt het toch meer binnen.

Zo zal ik nooit vergeten dat een collega van mij in de krant las dat er een gezin op een kind na waren verdronken. Auto te water. Dat gezin waren beste vrienden van haar. Toen bestond Social media nog niet. Zij moest dit in de krant lezen. Zo heftig. Vergeet ik nooit meer.

Soms zijn er van die momenten. Als je dan terug denk weet je nog precies waar je was en hoe je je voelde. Die impact.

Toen ik met de kinderen aan het einde van onze vakantie over de Afsluitdijk reed zag ik op een gegeven moment iets verderop dit bord.

Dit bord stond op best een afgelegen parkeerplaats. Er was een restaurantje. Meer niet. Ik zei nog tegen Daan; hop. Uit de auto. Dit is voor Eva en mij 😂.

Later hoorde ik via de vriendin van mijn neef het verhaal hierachter. Op een grote, vaak verlaten, parkeerplaats voelen vrouwen zich niet altijd veilig. Deze parkeerplaats was precies voor de deur van de ingang van het restaurant. Helaas waren de meeneem saucijzen niet te eten. Zonde van het geld. Maarrrrr, wij stonden op een veilige parkeerplaats.