Vrijdagnacht hadden Eva en ik op de afdeling heerlijk geslapen. Om 8:15 maakten ze ons toen pas wakker voor Eva haar ontbijt. Zo’n nacht hadden wij wel nodig na een nacht op IC.

Zaterdagnacht sliep Eva haar vader bij haar. De volgende morgen melde hij dat hij maar twee uur had geslapen. Eva van 11:00 tot 4:00. Het was verder geen geklaag van hem hoor. Hij melde alleen dat het alarm bij Eva steeds afging. Haar hartslag kwam steeds onder de 45. Dat is te laag voor een kind. En Eva kreeg om 4:00 pillen tegen de pijn. Ok dan. Bij mij de nacht ervoor niet.

Gisternacht toen Eva en ik wilden gaan slapen ging haar alarm weer af. Tot twee keer toe. De verpleegkundige kwam. Ze snappen niet waarom haar hartslag zo laag is. Dat heeft ze normaal nooit. Dat weet ik omdat wij thuis een saturatie meter hebben. Omdat Eva haar longen minder gingen werken had ik zo’n apparaat aangeschaft. Ik had een kort maar fijn gesprek met de verpleegkundige. Door op het knopje van de PCA pomp te drukken kan een hartslag omlaag gaan. Eva gebruikt deze bijna niet meer omdat die helpt tegen wond en operatie pijn. Maar Eva heeft spierpijn. Dan heeft dat ding weinig nut. Maar mevrouw huilde op een gegeven moment van de pijn. Dus ik zei; ram lekker op die knop. Het kan geen kwaad. Dus toen haar hartslag weer ‘te’ laag was zei ik tegen de verpleegkundige wat ws de reden was. Na 10 seconden gaat haar hartslag meestal weer naar de 50 en soms 60. Dan stopt het gepiep. Ik kan mij afsluiten van die geluidjes. Misschien door mijn werk. Anders was ik tijdens mijn werk allang gek geworden. De verpleegkundige zei; dan kom ik niet meer kijken 👀. Tenzij het langer duurt dan 10 tot 15 seconden. Prima. Dat scheelt weer een deur 🚪 beweging waar je wakker van wordt. Dussss, de rest van de nacht geen verpleegkundige gezien. En die medicijnen 💊 🧪 om 4:00? Geen idee. Deze nacht niet. Lucky Eva and me. Wij hebben weer geslapen als een roosje.

Vandaag gaan ze waarschijnlijk de PCA pomp verwijderen. Dan is Eva zo goed als infuus loos. Ze heeft alleen een zakje zout die wat druppelt. Omdat mevrouw niet drinkt wordt deze als back up gehouden. Vandaag gaan wij de schouders eronder gooien. Gisteren een dip dag was prima. Maar als ze van de spierpijn af wil moet zij meer gaan lopen en zitten in de stoel 🪑. Trainen. We moeten uiteindelijk 40 minuten in de auto 🚙 zitten om naar huis 🏡 te kunnen. En dat Eva dat vandaag niet zag zitten, prima. Maar wij kunnen niet oneindig lang hier in het ziekenhuis 🏥 blijven. Ik ben benieuwd.

Afgelopen zaterdag zag ik een mevrouw op de afdeling schildpad 🐢 die aan elk kind vroeg of hij of zij als piloot in een vliegtuig ✈️ wilden werken. Ik hoorde jongetjes nee zeggen.

Ik liep naar Eva en vertelde dat er mensen aan kwamen met een VR bril. Oh nee, zei Eva. Dan word ik helemaal misselijk 🤢. Prima. Doen we dat toch niet. Eva was nog best veel misselijk van de medicijnen 💊 . Ze had ketamine, morfine, PCA pomp, paracetamol en diclofenac.

Twee piloten en een mevrouw komen op de kamer van Eva. Eva, wil jij vliegen in een vliegtuig met een VR bril. Oh ja hoor, zegt Eva 😳. Ok dan. De bril op.

Daar ging Eva. Ik kon meekijken op een computer 💻 scherm. Ze vloog heel rustig. Er werd geen looping gemaakt. Ze vloog en ze vloog. Op een gegeven moment dacht ik; stop nu maar.

Toen ze eenmaal gestopt was boden de piloten haar een baan aan. Van de zomer wordt Eva ingepland om te vliegen 😆. Haar diploma heeft ze binnen.

Daarna was Eva weer een uur misselijk. Ik weet even niet of dit echt is of is ze gewoon niet lekker en weet ze niet hoe ze dit moet omschrijven? Haar vader was er om 15:00. Ik ging naar huis. Gek zo alleen. Thuis 🏡 de auto 🚙 door de wasstraat gereden. De kattenbak en het toilet van het konijn 🐰 verschoont. Lekker in bad geweest en op tijd naar bed 🛌. Goed geslapen. S’morgens kreeg ik een app van mijn ex. Eva lag als een dood vogeltje in bed. Om 11:00 was ik weer in het ziekenhuis. Ze praatte amper. Wees naar dingen. At en dronk niet.

Op een gegeven moment (zondag om 12:00) haalden ze haar epiduraal eruit en haar blaas catheter. Dus ze moest naar de wc lopen 🚶‍♀️. Wat een ellende. De eerste keer ging nog wel. Daarna, waarschijnlijk door de angst van pijn, ging ze heel oppervlakkig ademhalen. Dat schoot niet op. Wat een gedoe.

Ik ging eens met haar praten. Eva is bang dat ze maandag naar huis moet. Ziet ze niet zitten. Nou, als het echt niet kan blijf je nog een dag hoor. Opluchting? Ze at mijn meegenomen mango 🥭 op, Ik kocht in het restaurant gehaktballen, aardappel 🥔 puree en snijbonen. Daar at ze aardig wat van op. Toen nog vier hele grote aardbeien 🍓. Een zakje cheese union chips en een halve peren 🍐 ijsje. Als avond eten had ze macaroni met draadjesvlees en jus besteld. Hahaa. Hoe verzin je deze combi? Ze at alles op! De medicijnen ook zonder te zeuren. Helemaal uit zichzelf. Zou dit de ommekeer zijn? Helaas. Na dit alles sliep ze voor twee uur. Daarna, de rest van de avond weer drama. Prima. Ik was er even klaar mee. Ze had genoeg eten naar binnen gewerkt. Helaas veel te weinig drinken. Op het toilet kwam niks.

Saturatie soms naar 90. Hartslag in de 40. Gaan we weer. Dit had ze van de zomer ook toen ze waarschijnlijk gekneusde ribben had. Nu heeft ze pijn en gaat ze weer oppervlakkig ademhalen. Wordt vervolgd.