Twee jaar geleden alweer.

Twee jaar geleden woonden mijn kinderen en ik bij mijn ouders. Op 4 mei hadden de kids hun papa weekend. Ik ging met mijn ouders naar de doden herdenking in Bennekom op het Bart van Elst plantsoen. Tijdens die herdenking kreeg ik het ineens heeeeeel erg koud. Zelfs koude rillingen. Vreemd.

Op een gegeven moment ging ik appen met een vriendin die in de verpleging zat. Zij gaf aan dat koude rillingen niet best waren. Gebeld met de bestralingsarts. Zij zei dat ik waarschijnlijk een borstontsteking had. Ik? Hoe dan, het weefsel was operatief weggenomen.

Ik moest naar de SEH. Daar zat ik dan. In mijn uppie. Haha. Zo gewend aan een leven zonder man. Lekker zelfstandig bezig zijn ๐Ÿ˜ฌ. De huisarts keek en zei; foute boel. Je krijgt nu antibiotica en morgen moet je naar je eigen chirurg. Toen ik bij deze man kwam zag ik hem balen. Ik had een behoorlijke ontsteking. Hij vroeg of ik opgenomen wilde worden in het ziekenhuis omdat ik mij toch wel heel beroerd zou moeten voelen. Huh? Wat een eng lijf heb ik toch. Ik voelde mij totaal niet ziek. Had ik echt 40 graden koorts? Merkte ik niks van. Best wel eng.

Na 3 verschillende antibiotica kuren was ik er weer. Mijn schoonzus kwam ondertussen elke dag om de wond te spoelen. Dit voor 14 dagen. En ook daar voelde ik helemaal niks van. Geen pijn. En niet eens gevoelig.

Wat kan chemo en bestraling toch met je lijf doen. Het is er niet voor niks. Maar het blijft troep. Maar he, ik ben er nog! ๐Ÿ‘ฉโ€๐Ÿ‘งโ€๐Ÿ‘ฆ๐Ÿ’ช๐Ÿป

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s