Deze foto kreeg ik vandaag van het oude baasje van Dolf. Hieperdepiep hoera. Vandaag 1 april, nee geen grap, is onze dame alweer een jaar. De kinderen en ik kunnen niet meer zonder haar. Ze is ondeugend. Ze kan maar zo binnen 5 minuten drie maal op het aanrecht zitten OP de vissenkom. Bij de derde keer roep ik dan ook; en dat was drie, nu naar de gang. En dit doet zij dan ook. Mijn zoon vind dit zielig. Hij laat dan ook gewoon het kaas van zijn brood eten door de kat. Mijn dochter niet. Als dolf in de buurt komt van haar eten geeft zij haar gewoon een schop. Regels zijn regels, haha. De kat is op beidde kinderen even gek. Ze weet precies bij elk kind hoe ver zij kan gaan.

En als ik kindloos ben dan hangt Dolf veel in mijn nek. Inmiddels best wel een gewicht. En soms heel warm. De nachten is zij rustig, slaapt op haar krabpaal, gekregen van een collega. Ik moet nog steeds een kado voor haar verzinnen. Dankbaar voor al de spullen die ik heb gekregen.

Het wordt gelukkig weer steeds vaker beter weer. Ik wil zo graag meer bewegen. Dit heeft te maken me een bikini die ik aan wil. Mijn dochter fietst sindskort op haar eigen fiets.

Een en een is twee. Zij moet eigenlijk oefenen met fietsen en ik wil vooral meer bewegen.

En waarvoor gaan wij dan naar de stadspoort? Voorheen kochten wij weleens een softijsje. Kids aten nog niet de helft hiervan op. Inmiddels hebben wij iets anders ontdekt. Of een peren waterijsje. Of een snicker ijs. Zes stuks voor 2,80. Zoveel goedkoper dan een softijs. En volgens mijn kinderen zo ontzettend veel lekkerder.

Als wij een doos gekocht hebben gaan mijn dochter en ik, hakken billen, naar huis. Extra energie verbranden. En zo blijven de ijsjes bevroren.