Mijn chemo chocolade.

Wie weet dit nog? Anderhalf jaar geleden was mijn smaak, gelukkig tijdelijk, veranderd. De dag na mijn chemo kuur ging ik de volgende dag naar de markt voor een bak kibbeling om 10:00 s’morgens. Haha. Als ik daar nog aan denk. Daarna had ik drie dagen last van mijn mond en kon ik moeilijk eten. Ik had dan ook totaal geen smaak. Maar daarna…… ging ik los aan witte Snickers. En die kreeg ik van iedereen aangeleverd. Wat was dit geweldig. De kinderen keken hun ogen uit. Dan hadden wij weer een lief pakketje op de deurmat liggen met witte Snickers. Visite namen deze repen mee. Overal om mee heen waren deze repen te vinden. Alsnog allemaal dank daarvoor. Het had iets. Het was gewoon lekker. Ik kon het toen hebben. Het hoorde bij mijn chemo periode. Snickers waren voor mij toen, die extra luxe, grappige momenten waar ze allemaal vandaan kwamen, de kids genoten mee…… Bedankt allen voor deze bijzondere herinnering.

Ik zag ze vorige week bij de Albert Hein liggen. Het voelde dubbel. Ik vind ze nog steeds heerlijk. Maar mijn enorme lijf mag ze nu even niet hebben. Ik durfde ze ook niet te kopen door de herinneringen aan mijn chemo kuren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s